Ποιος να το φανταζόταν ότι τα ταξίδια έχουν ζόρια.
Δε λέω για την προετοιμασία, ούτε για το τι θα πακετάρεις.
Λέω για αυτή τη γλυκόπικρη γεύση που σου αφήνει το τέλος μιας χρονορωγμής.
Πώς αλλιώς άλλωστε..;
Καθώς μια Νεφέλη καταφέρνει να σε ταξιδέψει εκτός ορίων πραγματικότητας, μοιράζοντας αοίδιμες στιγμές ελευθερίας.
Τα πουλιά που γνωρίζεις στην πλώρη, μαθαίνεις κάτω απ' το κατάρτι και αποχαιρετάς στην πρύμνη.
Το γέλιο που σκορπίζεις σα γέρνει δεξιά και τους φόβους που ξορκίζεις σα γέρνει αριστερά.
Τα φιλιά που μοιράζεις πεταχτά, δίπλα σε κάτι χάρτες, κρυφά να μη σε δουν.
Και τα χάδια το βράδυ σα γέρνεις το προσκεφάλι προς την πλευρά της πρύμνης, αψηφώντας κανόνες και "πρέπει".
Τους μεταξοσκώληκες που βρίσκεις τέσσερις η ώρα τα χαράματα κάτω απ' το κατάρτι, καθώς απ' τα μεθύσια τους δεν έβγαλαν ακόμη φτερά.
Και τα μάτια αετού, αναγκαία για πορεία πλεύσης λίγο πριν φανεί ο ήλιος.
Τις φωνές που δεν άκουσες και για τις βρισιές που έριξες σα σκαλώνει η άγκυρα σε σκοτεινά νερά.
Τα χαμόγελα ρε. Τα χαμόγελα ευτυχίας που βλέπεις από χίλια πουλιά με βρεγμένα φτερά και ξεθωριασμένα χρώματα από το φως το ήλιου.
Τη δύση και την ανατολή σαν αγναντεύεις τη θάλασσα.
Ένα καπετάνιο που βρίσκει λύσεις και αφήνει ταξιδιάρικη πνοή στο πέρασμα του.
Ένα ταξίδι στ' ανοιχτά, ταγμένο απ' τα παλιά.
Αλλιώς δε γίνεται.
Τα Νεφέλικα ταξίδια θέλουν να'σαι ψυχή χωρίς ρίζες.
Για να μπορείς να βρίσκεις το δρόμο της επιστροφής σε ένα χρόνο ρουτίνα, μα να γυρίζεις ξανά και ξανά σε αυτό που σου προσφέρει ελευθερία.
Άσε τη γη, τον ουρανό, τη θάλασσα να είναι οι μόνες σου πατρίδες.
Μη σταματάς να ταξιδεύεις.
Σου πάει.
Δε λέω για την προετοιμασία, ούτε για το τι θα πακετάρεις.
Λέω για αυτή τη γλυκόπικρη γεύση που σου αφήνει το τέλος μιας χρονορωγμής.
Πώς αλλιώς άλλωστε..;
Καθώς μια Νεφέλη καταφέρνει να σε ταξιδέψει εκτός ορίων πραγματικότητας, μοιράζοντας αοίδιμες στιγμές ελευθερίας.
Τα πουλιά που γνωρίζεις στην πλώρη, μαθαίνεις κάτω απ' το κατάρτι και αποχαιρετάς στην πρύμνη.
Το γέλιο που σκορπίζεις σα γέρνει δεξιά και τους φόβους που ξορκίζεις σα γέρνει αριστερά.
Τα φιλιά που μοιράζεις πεταχτά, δίπλα σε κάτι χάρτες, κρυφά να μη σε δουν.
Και τα χάδια το βράδυ σα γέρνεις το προσκεφάλι προς την πλευρά της πρύμνης, αψηφώντας κανόνες και "πρέπει".
Τους μεταξοσκώληκες που βρίσκεις τέσσερις η ώρα τα χαράματα κάτω απ' το κατάρτι, καθώς απ' τα μεθύσια τους δεν έβγαλαν ακόμη φτερά.
Και τα μάτια αετού, αναγκαία για πορεία πλεύσης λίγο πριν φανεί ο ήλιος.
Τις φωνές που δεν άκουσες και για τις βρισιές που έριξες σα σκαλώνει η άγκυρα σε σκοτεινά νερά.
Τα χαμόγελα ρε. Τα χαμόγελα ευτυχίας που βλέπεις από χίλια πουλιά με βρεγμένα φτερά και ξεθωριασμένα χρώματα από το φως το ήλιου.
Τη δύση και την ανατολή σαν αγναντεύεις τη θάλασσα.
Ένα καπετάνιο που βρίσκει λύσεις και αφήνει ταξιδιάρικη πνοή στο πέρασμα του.
Ένα ταξίδι στ' ανοιχτά, ταγμένο απ' τα παλιά.
Αλλιώς δε γίνεται.
Τα Νεφέλικα ταξίδια θέλουν να'σαι ψυχή χωρίς ρίζες.
Για να μπορείς να βρίσκεις το δρόμο της επιστροφής σε ένα χρόνο ρουτίνα, μα να γυρίζεις ξανά και ξανά σε αυτό που σου προσφέρει ελευθερία.
Άσε τη γη, τον ουρανό, τη θάλασσα να είναι οι μόνες σου πατρίδες.
Μη σταματάς να ταξιδεύεις.
Σου πάει.
 |
| www.nepheli-sailing.com |
