Σάββατο 22 Αυγούστου 2015

What we call "Psychological Flexibility"

I like my solitary walks. I get to know myself. Every single time. I do things that make me feel complete.
But I guess in order to feel like this, you have to know what you like first.

And yes. It's not going to be easy at first.
But be alone.
Eat alone.
Go on a bar and have a drink, alone.
Enjoy a movie or go to cinemas, alone.
Travel alone.
Dress up however you like and take yourself out on a date.
Sleep alone.
Spend time with you. Ask yourself what you like to do, what you don't.
And then try new things. Experiment. Take risks.
You might like things you have never thought.
You might not. (That Daiquiri almost kill me!)
Let your beliefs change for a second.
Let new experiences in.
Breath into experiences you are afraid.
Find peace in the unknown. In being alone. In feeling lonely. In the august rain.
Listen to new music.
Meet new people, who may paint your life with different colors than yours.
Have long solitary walks.

And observe how much you will grow.
Be everything and nothing at the same time.
Just be the vessel for these experiences.
Be willing to carry them with you. Always. And Choose them wisely when needed.

And I promise you, you will never be afraid again of losing yourself.

Because after this, there will be no you.
You are whoever you want to choose.





Δευτέρα 17 Αυγούστου 2015

It's just me.

I still don't understand how I'm willing to forgive myself.
Once again.
How really is anyone willing to forgive someone who betrays them.
Day after day.
And I catch myself betraying me, making mistakes.
One after another.
Doubting myself. Losing faith in me. Thinking that others know better for me. Putting the wants of others first.
And then I wondered that this is how life really works.
I make the mistakes and I forgive me.
I'm aware that I make mistakes and I'm aware that I forgive me.
And that is what brings me back to me.
Loving myself.
Once again.
Day after day.




Κυριακή 16 Αυγούστου 2015

Βουτιά στη ζωή

Είναι εκείνες οι φορές που νιώθεις το κενό να μεγαλώνει. Με τη μοναξιά είναι λίγο δύσκολο να πιείς καφέ. Άλλωστε, σου θυμίζει εσένα. Και το εσύ είναι τόσο αόριστο και γεμάτο ερωτήματα. Αλήθεια.. Πότε ήταν η τελευταία φορά που τα είπες με σένα; Να τσεκάρεις ρε παιδί μου, αν είσαι καλά. Αν νιώθεις ολοκληρωμένος. Χα! Αν το ένιωθες, φαντάζομαι δε θα υπήρχε αυτό το κενό, έτσι;

Ψάχνεις το νόημα, το νόημα της ζωής, λες και είναι κάτι συγκεκριμένο. Λες και είναι κάτι απτό και αν κάνεις σωστά την εξίσωση, θα σου βγει στην απάντηση. Γελιέσαι. Από την άλλη πάλι, έτσι σου μάθανε. Γεμάτο ρόλους και αύριο, αύριο, αύριο. Το τώρα το αφήσανε στο χθες. Και εσύ ψάχνεσαι να βρεις το ρόλο που σου ταιριάζει περισσότερο. Μάνα, δικηγόρος, Χριστιανός, υπεύθυνος για την ευτυχία μου. Δεν είναι εκεί, μην ψάχνεις άλλο. Το νόημα της ζωής είσαι εσύ.

Αγάπα τον εαυτό σου για αυτό που είναι, που ήταν και που μπορεί να γίνει. Αγάπα τον εαυτό σου με τα λάθη του και όσα δεν μπορούν οι άλλοι να αγαπήσουν σε σένα. Αγάπα τον εαυτό σου με τα ερωτήματα και τις σκέψεις του. Με τα συναισθήματα του. Μη σε ακυρώνεις. Οι εμπειρίες σου σε έκαναν αυτό που είσαι και έχεις την επιλογή να προχωρήσεις με τον τρόπο που αγαπάς. Βρες όμως αυτό που αγαπάς. Ψάξτο. Ρίσκαρε για αυτό. Δοκίμασε αυτά που ήθελες τόσο καιρό και τα όχι των άλλων τα παγίδεψαν στο περιθώριο. Ζήσε αυτά που ονειρεύτηκες ή φτάσε ένα βήμα πιο κοντά. Κουνήσου. Κάνε κάτι. Κάντο για σένα και για κανένα άλλο. Και αν δυσκολευτείς, ξαναπροσπάθησε. Είναι σημαντικό για σένα, έτσι; Ξανά. Και ξανά. Φοβάσαι; Λογικό. Είχε καιρό να βγεις από τον κομφορτισμό σου. Ξανά. Ξανά! Έχεις το τώρα στα χέρια σου και τα συναισθήματα δε θα σε σταματήσουν. Αντιθέτως, σε αφυπνούν - ότι αυτό που κάνεις είναι κάτι άγνωστο για σένα. Και είναι! Και όλα θα είναι! Αυτό είναι ζωή. Η γνωριμία με το άγνωστο. Η γνωριμία σου με το άγνωστο. Η γνωριμία σου με το άγνωστο που θες να γνωρίσεις. Αγάπησε τη φωτιά σου και άσε την να σε μάθει πως να μην καίγεσαι από δαύτη. Θα σε στείλει σε μέρη που δεν έχεις ξαναδεί. Άσε τα χρώματα σου να πληθύνουν, τα φτερά σου να μεγαλώσουν και γνώρισε τις μυρωδιές του κόσμου. Δεν έχει προορισμό, μην ξεχνιέσαι. Έχει μόνο ταξίδι. Ταξίδι για να μάθεις εσένα. Και καμιά φορά μπορεί να χαθεις. Μα μη μου φοβηθείς. Έχεις πια μάθει τον τρόπο και ο δρόμος ξανανοίγεται μπροστά σου. Ελευθερώσου. Αφήσου!

Αντίο, καλή τύχη και να προσέχεις. 


Πέμπτη 13 Αυγούστου 2015

Nothing better to do than write poems for you

μιλάω με τραγούδια μου'χες πει..
να σου μιλάω και τώρα.

γυρνάς, όλο γυρνάς,
και το γουστάρω.
όπως γουστάρω τα όλα σου.
αλλά για να γυρίσεις σημαίνει ότι έφυγες
και τους γυρισμούς μετά το φεύγα, εγώ τους φοβάμαι.

δεν είναι μπακάλικο εδώ
να μπαινοβγαίνεις όποτε γουστάρεις,
και όποτε αλλάζεις γνώμη να γυρνάς.

δεν προλαβαίνω να μιλήσω,
μου κλείνεις το στόμα
και βιάζεσαι να φύγεις.
βάζεις μπρος την μπέμπα σου
και μ' αφήνεις μέσα στον καπνό.
κι άμα δε φωνάξω το όνομα σου
θα βρεις τρόπο να με κάνεις να το πω.

τη μια είναι αυτά που δεν έμαθα να κάνω καλά,
την άλλη είναι αυτά που δεν είμαι,
και την μεθάλλη είναι αυτά που δε θα είμαι ποτέ.
και ποιος σου είπε ρε μάγκα μου
πως εγώ θέλω να είμαι όλα αυτά
κι αν όλα αυτά εγώ δεν μπορώ να είμαι;
δεν ήμουν ποτέ εγώ το θέμα και ούτε αυτά που δεν είμαι.
αλλά εσύ.
εσύ που ξέρεις τι δε θες,
μα φοβάσαι να δεις τι είναι αυτό που θες.

κι όταν πια το δεις, μπες στην μπέμπα σου
και έλα να με βρεις.


Τρίτη 11 Αυγούστου 2015

Είναι νεφέλες η ζωή μας

Είναι νεφέλες η ζωή μας, ταξιδευτή, και ποτέ δεν ξέρεις που θα σε βγάλουν.
Μα σ' όποιο ταξίδι κι αν σε παρασύρουν, εσύ μη δειλιάσεις.
Η ζωή δεν ανταμοίβει τους δειλούς, παρά μόνο τους γυρνά την πλάτη.
Διάλεξε μέσο και διάβαινε.
Αλήτευε με τον άνεμο, φλέρταρε με τα κύματα, φίλα τη γη με πόδια γυμνά.
Κι σ' όποιο ταξίδι κι αν σε παρασύρουν, εσύ να αφεθείς.
Η ζωή θέλει ρίσκα, κι άμα δε ρισκάρεις τότε δεν έμαθες να ζεις.
Αληθινά ταξιδεύουν όσοι κατάφεραν να αφήσουν τον κομφορισμό τους
να πίνει καφέ με τις ανασφάλειες, τα 'όχι', τα 'μη' και 'δεν μπορώ'.
Φύλαξε την πυξίδα σου και απόλαυσε τη διαδρομή.
Κι αν νιώσεις ότι έχεις χαθεί, μη μου μαραθείς.
Αντίκρυ σε νέες περιπέτειες.. οι ταξιδιώτες δε χάνονται.
Εκστασιάζονται!


Συλλέκτης χρωμάτων

και κάθε που χάνω κομμάτια του εαυτού μου
σα μαθητούδι τρέχω να φύγω μετά την εξέταση
μη θέλοντας να ακούσω για τις σωστές και λάθος απαντήσεις.
μα μη έχοντας που να πάω,
αφού πια δε μου ταιριάζουν τα παλιά σκοτεινά μου σοκάκια,
ανατρέχω σε μια ανάμνηση εφηβική
εκεί που ανακάλυψα πως "η ζωή ξέρει"
και εγώ πρέπει να την εμπιστευτώ.
κι εκεί θυμάμαι πως άλλα κομμάτια τα χάνεις
και κάποια άλλα θα μείνουν για πάντα εκεί χαραγμένα.
άλλωστε, τι είναι ο άνθρωπος τελικά;
πίνακας χρωμάτων από βουτηγμένες πινελιές άλλων ανθρώπων..



















Σάββατο 8 Αυγούστου 2015

Όλα καλά

και θα περάσεις και εσύ, όπως κι άλλοι
άλλωστε, περαστικός δεν ήσουν απ' την αρχή;
θα μου κλείσεις το μάτι
κι απ' την άλλη θα γυρίσεις
ούτε χάδι στην πληγή
μήτε αντίο θα μου πεις
μα εγώ θα είμαι εκεί
άλλοτε στα χρώματα και άλλοτε στα αρώματα
μέχρι να γίνω μια σκιά
που σιγά σιγά
θα ξεθωριάζει στο πρόσωπο του αιώνα
άλλωστε, απ' την αρχή δεν είναι όλα περαστικά;



Δευτέρα 3 Αυγούστου 2015

Οι φίλες μου, οι ανασφάλειες

Μα είναι εκείνες οι λίγες στιγμές που οι ανασφάλειες αποφασίζουν να μου κάνουν παρέα. Μπουκάρουν όποτε βρουν ανοιχτή την πόρτα. Μπαίνουν απρόσκλητες στο μυαλό μου και στρογγυλοκάθονται στο ξύλινο τραπεζάκι μου και τις λαδί μου πολυθρόνες. Λένε "μόνη της είναι αυτή", και ας μη ξεχνάμε - οι τοίχοι είναι βαμμένοι με τις εμπειρίες του παρελθόντος - "ας πιούμε ένα καφέ και να τα πούμε". Λογικό να κουρνιάσουν, χωρίς να με ρωτήσουν. Και κάθονται και επιχειρηματολογούν με τους βαμμένους τοίχους και εγώ, η τρελή, να κάθομαι να τους ακούω. Βάζω μουσική, τίποτα. Βάζω ταινία, τίποτα. Εκεί επιχείρημα, αντιεπιχείρημα. Και να διαστρεβλώνουν οι ανασφάλειες τους τοίχους μου και να αλλάζουνε μορφές. Διάολε. Γ*μώ τις ανοιχτές μου πόρτες. Και τις εμπειρίες μου και σένα και όλους. Και να αρχίζω να τις προσέχω που μιλάνε και να τους δίνω περισσότερη σημασία. Και το μυαλό να γυρίζει σε σένα. Και μένα, τη χαζή, που πάλι θα την πάθω. Τι τρέλα. Τι τρέλα να πιστεύεις σε 2 άμυαλες και αβάσιμες κυράτσες, απ' αυτές που κουτσομπολεύουν και διαστρεβλώνουν τα πάντα, έτσι απλά για να έχουν με κάτι να περνούν το χρόνο τους. Μωρέ να πάτε από κει που ρθατε. Εγώ με μένα τα βρήκα. Χρόνο για καφέ μαζί σας δεν έχω. Έτσι σκέφτομαι να πω.. Αλλά δεν το λέω. Κάτι βροχάλες πέσανε μπας και ξε-γκριζέψει ο ουρανός. Και μετά από αυτό, πήρανε τα πουρτού τους και κλείσαν και την πόρτα. Και έτσι εγώ φοβισμένη μην ξαναμπούν, κλειδώνω κι αμπαρώνω την πόρτα και δεν αφήνω κανένα άλλο να μπει. Ούτε στο μυαλό, ούτε στην καρδιά μου. Ωραία δεν είναι; Καφές στο ξύλινο τραπεζι, μόνη στις λαδί πολυθρόνες. Μόνη. Μόνη.

Μόνη. 


Σάββατο 1 Αυγούστου 2015

πες μου ρε διάολε τι πρέπει να κάνω
μιας και κάθε φορά που αφήνω το μαύρο να με συνεπάρει
τα άσπρα φορούν τα φτερά τους και χάνονται με τον άνεμο
και στο τέλος καταλήγω εγώ το μαύρο, εγώ και το άσπρο

πόσο δύσκολο πια να δέσει καράβι σε λιμάνι εν ώρα φουρτούνας
πόσο....