New Era

είναι εκείνη η εποχή που νιώθεις ατρόμητη.
ότι και να συμβεί, δε φοβάσαι.
δε φοβάσαι που σου γίνεται αναγκαίος.
δε φοβάσαι που τον σκέφτεσαι κάθε μέρα.
και δε φοβάσαι αν μια μέρα πάει για τσιγάρα (που δεν καπνίζει)
και δεν ξαναγυρίσει.

δε φοβάσαι, γιατί πέρασε εκείνη η εποχή που ζούσες στην άγνοια.
που ζούσες κάθε μέρα με το φόβο,
το φόβο ότι θα νιώσεις κενή.
που έβλεπες σκοτάδι και έτρεμες,
που δεν άκουγες σ' αγαπώ και τρελαινόσουν ότι ήρθε το τέλος.
δε φοβάσαι, γιατί πέρασε η εποχή που φοβόσουν να μείνεις μόνη.

τώρα είναι άλλη εποχή.
η εποχή που η απουσία σού έγινε φίλη καλή,
που τα βρήκες με σένα.
που μπορείς να δεις τη λύπη και την απώλεια κατάματα
και να πεις καλώς με βρήκατε
είναι η εποχή που πλέον ζεις για σένα.

εσύ η άγκυρα του εαυτού σου.
εσύ η άγκυρα.
εσύ. 

Η αγαπημένη μου ιστορία

η ιστορία είναι διαφορετική τώρα. οι δίσκοι δεν παίζουν στο σαλόνι πλέον.
δεν είμαι δική σου πια. δεν ήμουν ποτέ και ποτέ δε θα γίνω.
είναι εντάξει να πεις πως χάθηκε η μαγεία και είναι εντάξει να πω πως κουράστηκα.
από την αρχή ξέραμε τη διαφορά μεταξύ του αέρα και της γης.
είναι εντάξει να πεις πως κουράστηκες και είναι εντάξει να πω πως πληγώθηκα.
από την αρχή ξέραμε πως τα πουλιά ζούνε στον αέρα και τα λουλούδια στη γη.
μην ανησυχείς, δεν είμαι εδώ για την καρδιά σου. ούτε για τους λόγους σου.
είμαι εδώ μόνο για το παιχνίδι.
είμαι εδώ για τη μουσική που παίζει την ώρα που φεύγεις.
μα στον έρωτα ποντάραμε όλα μας τα πιόνια, χάσαμε το βασιλιά και τη βασίλισσα.
άναψε μου ένα τσιγάρο, μπες στο αμάξι σου και άσε με εδώ μέσα στον καπνό.
ποτέ δεν έρχεσαι όταν σε περιμένω και μπορώ να σκεφτώ 1000 λόγους γιατί.
δε σε πίστεψα και δεν περίμενα σε σένα και μένα.
δεν πιάστηκα από λόγια και δεν ανέμενα να πεις περισσότερα.
μα κοίτα πόσο γενναία έγινα, τώρα που φεύγεις και δεν κοιτάς πίσω.
θα μετακομίσω σε ένα ξύλινο σπίτι στα βουνά και θα κατεβαίνω μόνο για να βρω τη δόση τοξικότητας που θέλω.
κοίτα πόσο γενναία έγινα, τώρα που πάλι αλλάζουν όλα.
και θα είναι όλα εντάξει, γιατί προχωράμε. σε διαφορετικούς οδούς.
εσύ στον αέρα και εγώ στη γη.
και μπορεί σε κάποια φάση το πουλί να κατέβει για σκιά.
και μπορεί σε κάποια φάση τα πέταλα να πετάξουν από τον αέρα.
η ιστορία είναι διαφορετική τώρα. οι δίσκοι δεν παίζουν στο σαλόνι πλέον.

Μια γεύση από όνειρο (τοξικότητας)..

Ήταν προμήνυμα, δεν ήταν σαν όλα τα άλλα που ένιωσε.
Ήταν ένα μήνυμα για τη μέρα που θα ακολουθήσει.

Ήξερε πως θα τελείωνε αυτή η μέρα.

Και σε ψάχνει και σε βρίσκει, πάντα εκεί είσαι.
Λες και της είχες λείψει τη μέρα αυτή.
Σε κοιτάει. Είχε καιρό να σε κοιτάξει.
Μια πλανεύτρα ματιά όπως τότε.
Ένα χαμόγελο, σαν να ήξερες πως θα γυρίσει.

Ήξερε πως θα τελείωνε αυτή η μέρα.

Σα να μην πέρασε μια μέρα από εκείνο το πρωινό που την είχες γνωρίζει, σε ένα λόφο λίγο πιο κάτω από το σταθμό του τραίνου.
Πάντα της άρεσαν τα τραίνα - θυμίζουν φυγή και ένωση ταυτόχρονα.
Σαν της κάνεις νόημα να ρθεί, αυτή κοντοζυγώνει.
Το πουλί ανάμεσα στα φρύδια της πάντα θα είναι εκεί.
Ένα βήμα πίσω, ένα βήμα μπροστά.

Ήξερε πως θα τελείωνε αυτή η μέρα.

Δε σε έφτασε ποτέ. Όσο και να προσπάθησε. Δεν τα κατάφερε.
Δεν άγγιξε ούτε ένα φύλλο της καρδιάς σου. Κλαδιά παντού.
Λες και αν κατάφερνε να φτάσει στη ρίζα, θα την έκανε να ξεραθεί.
Όλο τοίχους τοίχους τοίχους. Και όλο λόγια λόγια λόγια.
Εκεί. Να κρατάνε το ύψος του τείχους ψηλά.
Λες και αν κατάφερνε να δει από πίσω τι έχει, θα καιγόταν μονομιάς.

Ήξερε πως θα τελειώνε αυτή η μέρα.

Και έτσι και έγινε. Σαν ξέφυγε η συζήτηση στα περασμένα, μέσα από πανύψηλους εγωισμούς και χαμηλά σπιτάκια, θυμήθηκε γιατί έφυγε εξ αρχής.
Αυτό που την τράβηξε σε σένα, αυτό την έδιωξε.
Το μυστήριο έγινε μυστικοπάθεια.
Η αυτοπεποίθηση, ανασφάλεια.
Και η λύπη, τοξικότητα.
Και εσύ.. Εσύ δε θα της το συγχωρέσεις ποτέ και ας ήταν  για αυτήν το μεγαλύτερο σου δώρο.

Εσύ τι θα έκανες;

ώρες ώρες η ελευθερία μοιάζει με τη χαρά, όπως ακριβώς την περίγραψε η Αλκυόνη. έχουμε τη χαρά στα χέρια μας αλλά δεν ξέρουμε ότι μας ανήκει. και μη ξέροντας τι να την κάνουμε, τη θάβουμε στο χώμα όπως τα σκυλιά το κόκαλο τους. το ίδιο και την ελευθερία. όταν σου δοθεί, έστω και σε ένα βαθμό, δεν ξέρεις τι να την κάνεις. πως να την χρησιμοποιήσεις. πως να την χειριστείς. πως να συμπεριφερθείς.

σαν ένα σύνδρομο της στοκχόλμης να σε κυριεύει. αρχίζεις και ψάχνεις αφέντες, τύραννους και λατρείες. ποιον να υπηρετείς και σε ποιον να υποτάσσεσαι; ποιον
να προσκυνάς και ποιον να φταις όταν όλα δεν πάνε όπως τα θες. ποιος θα σου πει τι θα κάνεις, όταν τα βρίσκεις σκούρα; 

γιατί εμείς δε μάθαμε ποτέ να έχουμε κυρίαρχο μόνο τον εαυτό μας. σύνδρομο κατοχής, σύνδρομο πολέμου, σύνδρομο του ότι η ειρήνη δεν έχει έρθει ποτέ σε αυτή τη γαμημέμνη σφαίρα, σύνδρομο ανασφάλειας και χαμηλής αυτοπεποίθησης, σύνδρομο μίμησης και αβουλίας.   

από την άλλη, είναι και οι άνθρωποι που τους στερήθηκε η ελευθερία, όπως στερήθηκε υπερβολικά ο μπέμπης το αγαπημένο του παιχνίδι. και όταν ο μπέμπης πάρει πίσω στα χέρια του το παιχνίδι, τι άλλο μπορεί να κάνει, παρά να το καταχραστεί. και όπως η υπερβολική χρήση ουσιών μετά από τη στέρηση πιο πιθανόν να σε σκοτώσει, έτσι θα σε σκοτώσει και η κατάχρηση της ελευθερίας σου.  έχεις στερηθεί τόσο την ελευθερία σου που αρχίζεις να καις και να σπάζεις ότι βρεις μπροστά σου, σκοτώνεις και βρίζεις οτιδήποτε θεωρείς εξουσία και αρχή. 

γιατί εμείς δε μάθαμε ποτέ να σεβόμαστε τον άλλο, επειδή εμείς πάντα ξέρουμε καλύτερα. και μια καταστροφή των πάντων θα φέρει μια νέα αρχή.  

μα το θέμα είναι οτι τα δυο είδη ανθρώπων είναι αλληλένδετα. γιατί και η νέα αρχή να έρθει το σύνδρομο στοκχόλμης θα επιστρέψει και ένα νέο αφέντη θα ζητήσεις, γιατί ποτέ δεν έμαθες να σέβεσαι εσένα. και τόσο πιο πολύ γεννιούνται ανάγκες  να δημιουργήσεις ένα κόσμο χωρίς αφεντάδες με το να καταστρέψεις τα πάντα, γιατί δεν έμαθες να σέβεσαι τους άλλους.
και είναι ο φάυλος κύκλος που δεν κατάφερες ποτέ να σπάσεις.
γιατί δεν έμαθες ποτέ ότι το κλειδί είσαι εσύ. και μόνο εσύ.

Ψάχνοντας φαντάσματα

σε ψάχνω. και πάλι δε σε βρίσκω. σα να φωνάζω και να μην μ ακούς. σα να έχουν κλείσει όλα τα φώτα και εγώ όλο ψάχνω στο σκοτάδι. εσένα. μα πως να σε βρει κάποιος εσένα, μάτια μου.
που σώμα δεν έχεις και μόνο η ψυχή σε κρατάει ξύπνιο στην καρδιά μου.

και ποιος έρωτας να μιλήσει και ποια ομορφιά να τραγουδήσει για σένα, μάτια μου. που δε σε χουν δει ποτέ, πως να σε περιγράψουν και πως να σε υμνήσουν.
που σώμα δεν έχεις και μόνο το άρωμα σου σε φέρνει πιο κοντά μου.

και να ήξερα πως μοιάζεις, θα έβαζα τους αγγέλους να σε βρουν και να σε φέρουν πάλι κοντά μου. και να μου έλεγες πως με θες να φέρω ξωτικά και μάγους να σε ψάξουν. 

που σώμα δεν έχεις και μόνο ένα όνομα κρατάω στα χέρια μου τα δυο. 

και είναι ο χρόνος ακόμη πιο λίγος. και νιώθω να πνίγομαι από την ομορφιά του κόσμου που δεν έχω γευτεί ακόμη. και όσα όνειρα δεν έκανα, τόσα με βρίσκουν σαν κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι το όνομα σου. 

που σώμα δεν έχεις και μόνο μια ανάσα σε κρατάει μακριά μου. 

γιατί τίποτα άλλο δε θέλω. μόνο να σου πω πως θα σε βρω σαν κλείσω τα μάτια μου. γιατί όσο σε ψάχνω τόσο σε χάνω και άλλο τόσο σε ψάχνω και τίποτα δε βρίσκω. φανερώσου μου, μάτια μου.
και ας μην έχεις σώμα και ας μην έχω ανάσα άλλη.
φανερώσου μου.