είναι και οι άνθρωποι που τους δίνεις το ξύδι της ζωής σου
..μιας και είναι ο μόνος τρόπος που ξέρεις
και αυτοί σε κοιτάνε με μάτια πέρλες σηκώνοντας σου το ποτήρι.

στα μάτια ενός παιδιού

για μια στιγμή, άσε με μια στιγμή, τώρα που χορεύουν οι πεινασμένοι στο φως της μέρας, πριν νυχτώσει και δεν έχουμε άλλο τίποτα πέρα μέσα στο σκοτάδι.. άσε με να φτάσω σε τοπία σιωπής και θάλασσες πνιγμένες σε δέματα του παρελθόντος..

Mumbling

έρωτας. πλήθος συναισθημάτων και στη ρίζα εγωισμός.
σ'αγαπώ. η μετάβαση σε μια κατάσταση, όπου η ύπαρξη σου δε συσχετίζεται μόνο με την ευτυχία μου, αλλά και τη δυστυχία μου.
σ'αγαπώ. κρύβει πάντα μια ελπίδα πως δε θα με πληγώσεις. 

Eternal sunshine

I told you from the moment I've met you: Flowers never die. They rise from their seeds. I shall never die during your drought. I water me with love, change and freedom.

Nowhere to go, but everywhere

αυτό το άγνωστο, το μυστήριο είναι πάντα κάτι άπιαστο. η τύχη του να μην ξέρεις δίνει την ικανότητα να φτιάχνεις στο μυαλό σου αγαλματίδια λατρείας ή μίσους. μπερδεύεσαι σε λέξεις και φτιάχνεις ιστορίες, ενισχύοντας την αρχική σου θεωρία. μέσο ελευθερίας, με κανένα να σου λεει ότι καταχράζεσαι δεδομένα...
και ότι έπλασες, ραγίζει λίγο λίγο μέχρι να σπάσει από τη στιγμή που αρχίζεις να γνωρίζεις τον άλλο καλύτερα. όρια φαντασίας και φαντασίωσης εμποδίζουν περαιτέρω μυθοπλασίες, και το αγαλματίδιο παίρνει μορφή άλλη από αυτή που είχες φτιάξει. τα δεδομένα και οι λέξεις δεν είναι πια αρκετές, δε συμβαδίζουν με αυτό που πια έβλεπες. πήραν άλλη μορφή και στεριώνουν σε ένα σώμα που νιώθεις ότι δεν έμαθες ποτέ σου.

αν ποτέ έρθουν να μου πουν πως ο έρωτας και ο φασισμός είναι συνυφασμένες έννοιες, θα έσκυβα το κεφάλι και ένα δάκρυ θα κυλούσε για την καταστροφή του δικού μου ειδώλου. 

σε έπλασα στο δικό μου μυαλό άπιαστο και μακρινό, παραμένεις έτσι. με μια πικράδα στη γεύση πλέον. γιατί στηρίχτηκα σε μια λέξη "σιχαίνομαι την αχαριστία" και έχτισα τη δική μου ιστορία ότι δε θα φανείς ποτέ αχάριστος. το θέμα με τις λέξεις είναι ότι πάντα έχουν δυο νοήματα και είναι σε σένα ποιο από τα δυο θα διαλέξεις. 

δεν μπορείς να απαρνηθείς τη δύναμη του να πλάθεις άγνωστο κόσμο με τον τρόπο που νομίζεις εσύ ότι είναι. ένας μικρός θεούλης σαπίζει μέσα μας. προσπαθεί ανελέητα να αντισταθεί στην ιδέα ότι δεν έχουμε έλεγχο σε κανένα και σε τίποτα. δε μας ανήκει κανένας και τίποτα, αφήνοντας τις πράξεις μας να πέσουν στο κενό - πριν κάνει βήμα ο άλλος να τις αρπάξει. 

είναι δύσκολο πάντως, να γκρεμίζονται οι ιστορίες σου. δεν έχεις από που να κρατηθείς. δύσκολο και για μένα να φύγεις χωρίς αντίο. 

ιδού λοιπόν η ευκαιρία για νέα μυθοπλασία.

Αγάπη, αλλαγή και ελευθερία

άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, σαν το φάρο στην άκρη του λιμανιού. μιλούσε για τις αγάπες της σαν τις παλίρροιες που ορθωνόντουσαν μπροστά μας. οι έρωτες της φεγγάρια και αυτή η θάλασσα. τόσο μακριά, μα αυτή δινότανε σ' ένα τους βήμα πιο κοντά. αφήνεται πάντα στα μακρινά και λαβωμένα, έλεγε. μετά, βούταγε τα πόδια στην άμμο και φιλοσοφούσε για τη ζωή. για να μπορεί, λέει, να θυμάται από που 'χει ξεκινήσει. και σαν άρχιζε να μιλάει για μέρη ξενικά, καινούργια πείνα άνθιζε. άνοιγε τα χέρια σαν πουλιά και η σκέψη της κυνήγαγε ονειρικές ελευθερίες, αδάμαστες επιθυμίες και ψυχές χωρίς ρίζες. και μετά, σα γύριζε απ' τα μακρινά της ταξίδια, έσβηνε το τσιγάρο, πνίγοντας τον καπνό στη σιωπή της.

σ' αυτά χανότανε και εγώ έσπαγα μέσα μου λίγο λίγο, ξέροντας πως δε θα μπορέσω ποτέ να την εφτάσω. ποιος πιάνει τον άνεμο και ποιος τον φυλακίζει.
κάθε που 'κανα να την αγγίξω, αυτή έτρεχε τα κύματα ξωπίσω. γελούσε δυνατά και μου λεγε.. μου λεγε πόσο ωραία είναι να 'σαι λεύτερος, και γω όλο και πιο πολύ ήθελα να φυλακιστώ στην αγκαλιά της, κάτω απ' την ανάσα της και τα δυο της γυάλινα πετράδια.

Ζω κι αναζητώ

Έχουν περάσει 3 χρόνια, 1 μήνας και 27 μέρες, αλλά ποιος μετρά.
Όχι δεν το θυμάμαι σα να είναι χτες. Όχι δε χτυπάει η καρδιά μου όπως τότε.
Όχι δεν πονάει όσο πριν δυο χρόνια. Όχι δε ζηλεύω πια.
Έχουν περάσει τα χρόνια και εγώ, έχω πια μεγαλώσει.
Μίλησα για σένα, σε μίσησα και σε ξαναγάπησα.
Απαγκιστρώθηκα από σένα, με βρήκα και με αγάπησα.
Έμεινα μόνη. Μόνη όσο γίνεται.
Στην αρχή πονούσε. Πάντα πονάει στην αρχή.
Μετά ο πόνος συνηθίζεται, ή ίσως και να μην πονάει άλλο πια.
Πήγα τις διακοπές που δεν πήγαινες και φύτεψα λουλούδια που δε μου φερνες.
Χόρεψα σε συναυλίες που κανείς δεν ερχόταν.
Φλέρταρα με αδιάκριτους αγνώστους και άλλες φορές τσακώθηκα, γιατί τελικά οι νύχτες δεν έχουν όλες το ίδιο άρωμα.
Άφησα το ταξιδιάρικο μου να με ταξιδέψει στις πιο παιδικές μου επιθυμίες, μα κι αυτές που έκανα σα μεγάλωσα και γνώρισα άλμπατρος και γλάρους.
Έχω τις Παρασκευές μου για κρασί και ταινία και τα Σάββατα για παραλία.
Εκεί που βουλιάζουν τα δάχτυλα μου στην άμμο και θυμάμαι πως είμαι εγώ η γη σα γίνομαι ένα με τον άνεμο.
Δεν πάτησα ποτέ μου ξανά σε ασφαλείς κολυμπήθρες και δεν περπατούσα με ετοιμόρροπους σταλαγμίτες για τα μάτια άλλων. Βρήκα για ποιες αιτίες θέλω να πολεμώ και έμαθα να διαλέγω τις μάχες μου.
Με εκτίμησα λίγο παραπάνω και δεν άφησα κανένα να μου κλείσει το στόμα επειδή γεννήθηκα με φύλο διαφορετικό από αυτό που σπονσάρει η κοινωνία.
Ζούσα και αναζητούσα τη μοναξιά με το ίδιο πάθος.
Μα παρόλα τα μεγαλεία αυτά που έχω ζήσει, δε λέω.. Υπήρχαν βράδια που η ψυχή μου σπαρταρούσε, αναζητώντας το χαμένο βασίλειο της αγκαλιάς σου.
Βυθιζόμουν στη δουλειά, σα σε έψαχνα και το κορμί σε αποθυμούσε.
Τα τσιγάρα μου σαν κι εμένα, καιγόντουσαν μα δεν έβγαζαν καπνό.
Και τα τελείωνε κι αυτά μια ζάλη, πρόωρα, ξεδιάντροπα. Χωρίς καληνύχτα.
Έμαθα, βλέπεις, πως συναίσθημα είναι, θα φύγει και θα ξανάρθει. Και στο κάτω, κάτω, είπα να μην ξανανθίσω σε συνθήκες που δεν προυποθέτουν νερό και ήλιο: Επικοινωνία και θέληση.
Ίσως και πάλι να φταίει το χαζό και ονειροπόλο παραμύθι της γιαγιάς.
Για μια βασίλισσα, Συντροφιά, να την έλεγαν, δε θυμάμαι. Που κι ο πιο ταπεινός χωριάτης να ήσουν στο βασίλειο της, αυτή σου έδινε αυτό που χρόνια αναζητούσες. Όλα να τα΄χες, μα όλα, χωρίς αυτή δεν έβρισκες την ευτυχία.
Κι αυτό πληγώνει παραπάνω ίσως. Όταν η μοναξιά δεν είναι πια δική σου επιλογή, όλες οι στιγμές που έχεις ζήσει διαλέγοντας την, σου φαίνονται μικρές κι ανεπαίσθητες.
Μα ίσως.. Ίσως ακόμη και αυτή η αναζήτηση σε υγρά και σκοτεινά μονοπάτια προς την ξακουστή βασίλισσα, να είναι κι αυτό κομμάτι της ζωής.
Να μην το ζήσω κι αυτό..;

Αφήνοντας..

μια συγχώρεση γι' όσους δεν πίστεψαν,
γι' όσους δε στήριξαν το λόγο με τις πράξεις τους
και γι' όσους δεν προσπάθησαν αντισυμβατικά.
μια συγχώρεση γι' όσους δεν το πόθησαν αρκετά.

Τα σ' αγαπώ σου

Μου λες μ' αγαπάς και περιμένεις να επιστρέψω σ' ένα εαυτό που δε αναγνωρίζω πλέον. Μου λες μ' αγαπάς, μα η αγάπη σου αυτή προϋποθέτει παρελθοντικές συνήθειες, αντιδράσεις και πιστεύω.
Να μου λείπουν τέτοιες αγάπες. Αγάπες που υπάρχουν βασισμένες σε μια ανάμνηση, κολλημένες στο παρελθόν.
Εγώ θέλω απ' αυτές τις αγάπες που δεν αναλώνονται μέσα στο χρόνο, διαχρονικές. Αλλάζω εγώ και αυτή ακολουθεί.
Και ερωτεύεσαι απ' την αρχή.
Σα να είναι πρώτη φορά.

Αγάπες πλανεύτρες

ψιλοχάθηκα μέσα σε τόσες αγάπες.

αγάπες που υπόσχονται πως θα κρατήσουν για πάντα, μα ξεχνούν πως το για πάντα δεν ορίζεται.
αγάπες που υπάρχουν μόνο όταν ο άλλος ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του.
αγάπες που διαρκούν όσο ο άλλος δεν αλλάζει.
ιππότισσες αγάπες, απ' αυτές που θα ισχύουν και ας μην υπάρχει αντάλλαγμα.
αγάπες με προδιαγραφές
αγάπες αποθηκευμένες σε κουτάκια, για να ανασταίνονται τα "πρέπει" και τ' απόλυτα.
αγάπες, τυφλές, ηλίθιες, εφηβικές.
χάσαμε το νόημα και το χωρέσαμε σε άλλα τόσα.
για να νιώσουμε ασφάλεια πίσω από ένα συναίσθημα.
γιατί φοβόμαστε την αναπόφευκτη εξέλιξη μιας αρχής.
απ' την άλλη, ίσως και να μην βάλαμε κάτω τον ορισμό εξ αρχής.

Για μια Νεφέλη

Ποιος να το φανταζόταν ότι τα ταξίδια έχουν ζόρια.
Δε λέω για την προετοιμασία, ούτε για το τι θα πακετάρεις.
Λέω για αυτή τη γλυκόπικρη γεύση που σου αφήνει το τέλος μιας χρονορωγμής.
Πώς αλλιώς άλλωστε..;
Καθώς μια Νεφέλη καταφέρνει να σε ταξιδέψει εκτός ορίων πραγματικότητας, μοιράζοντας αοίδιμες στιγμές ελευθερίας.

Τα πουλιά που γνωρίζεις στην πλώρη, μαθαίνεις κάτω απ' το κατάρτι και αποχαιρετάς στην πρύμνη.
Το γέλιο που σκορπίζεις σα γέρνει δεξιά και τους φόβους που ξορκίζεις σα γέρνει αριστερά.
Τα φιλιά που μοιράζεις πεταχτά, δίπλα σε κάτι χάρτες, κρυφά να μη σε δουν.
Και τα χάδια το βράδυ σα γέρνεις το προσκεφάλι προς την πλευρά της πρύμνης, αψηφώντας κανόνες και "πρέπει".
Τους μεταξοσκώληκες που βρίσκεις τέσσερις η ώρα τα χαράματα κάτω απ' το κατάρτι, καθώς απ' τα μεθύσια τους δεν έβγαλαν ακόμη φτερά.
Και τα μάτια αετού, αναγκαία για πορεία πλεύσης λίγο πριν φανεί ο ήλιος.
Τις φωνές που δεν άκουσες και για τις βρισιές που έριξες σα σκαλώνει η άγκυρα σε σκοτεινά νερά.
Τα χαμόγελα ρε. Τα χαμόγελα ευτυχίας που βλέπεις από χίλια πουλιά με βρεγμένα φτερά και ξεθωριασμένα χρώματα από το φως το ήλιου.
Τη δύση και την ανατολή σαν αγναντεύεις τη θάλασσα.
Ένα καπετάνιο που βρίσκει λύσεις και αφήνει ταξιδιάρικη πνοή στο πέρασμα του.
Ένα ταξίδι στ' ανοιχτά, ταγμένο απ' τα παλιά.

Αλλιώς δε γίνεται.
Τα Νεφέλικα ταξίδια θέλουν να'σαι ψυχή χωρίς ρίζες.
Για να μπορείς να βρίσκεις το δρόμο της επιστροφής σε ένα χρόνο ρουτίνα, μα να γυρίζεις ξανά και ξανά σε αυτό που σου προσφέρει ελευθερία.
Άσε τη γη, τον ουρανό, τη θάλασσα να είναι οι μόνες σου πατρίδες.

Μη σταματάς να ταξιδεύεις.
Σου πάει.

www.nepheli-sailing.com

Όταν τελειώσει ο πόλεμος..

Το ξέρω πως ο πόλεμος δεν έχει ακόμα τελειώσει
και μόνο τότε είπα θα σου γράψω ποίημα ξανά
Μα είχα ανάγκη να σου μιλήσω, είχα ανάγκη να σου πω
πως είναι ο πόλεμος μακριά σου
σαν πέφτω το βράδυ με κουρασμένο σώμα σακατεμένο από βολίδες
και η σκέψη σου μου τρυπάει το κεφάλι
μου λεει να γυρίσω πίσω, να γυρίσω σε σένα
πριν ο πόλεμος ακόμα τελειώσει
Δίνω μάχες που δεν περίμενα να κάνω μονάχη
μα νιώθω δυνατή στην πρώτη τη γραμμή
πολεμάω φαντάσματα που έχουν το χαμόγελο σου
μου φωνάζουν και αυτά "γύρνα, γύρνα πίσω
πριν σε τελειώσει ο πόλεμος αυτός
και δεν έχει μείνει τίποτα μέσα σου από αυτόν"
Και είναι στιγμές, σαν και τούτη,
που αλήθεια πιστεύω πως δεν μπορώ να σωθώ,
τόσο βαθιά οι πληγές
που ούτε αιχμάλωτη δε θα προλάβουν να μ' έχουν οι εχθροί
Αλήθεια όμως, όλοι μας δεν είχαμε βαθιές πληγές
πριν το τέλος έρθει του πολέμου αυτού;

Σαπιοκάραβα

Καλά τα σαπιοκάραβα δε λέω. Σε ταξιδεύουν σε μέρη αλλόκοτα, χωρίς πυξίδα. Γιατί αυτά ξέρουν.
Αλλά ρε διάολε, μου θύμισαν προχτές ότι ο έρωτας δε θέλει μετριότητες. Και είναι κρίμα να ταξιδεύεις στ' ανοιχτά και να τρέμεις συνέχεια απ' το φόβο μη βουλιάξεις.

Χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά

Ξύπνησα, έφτιαξα καφέ, μύρισα το γιασεμάκι μου.
Και τότε θυμήθηκα πως χτες δε σε σκέφτηκα.
Δε σε σκέφτηκα ούτε και ένα λεπτό.
Ούτε και ένα δευτερόλεπτο.
Τι λύτρωσης, θεε μου.
Χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά.

το δικό μου βήμα στην αθρωπότητα

δε γράφω για λύπηση.
ούτε θέλω να με θωπεύουν
σαν τελειώνει το μελάνι απ' το στυλό.
δεν κρίνεις το μέγεθος του πόνου
από τον τρόπο έκφρασης του.
εξίσου μπορεί να πονάει και αυτός που δε μιλάει ποτέ.
δε γράφω για προσοχή.
ούτε θέλω σωτηρία από κανένα.
πιστεύω στη μαγεία των συναισθημάτων
σαν το δικό μου τρόπο εξιλέωσης.
και αν έστω και λίγο μπορέσεις να με νιώσεις,
τότε μόλις κάναμε μαζί ένα βήμα πιο κοντά στην ανθρωπιά.

Before we died

Και τώρα λίγο πριν πεθάνουμε, συνειδητοποίησα ότι ο μόνος τρόπος για να είμαστε εγώ και εσύ μαζί είναι: Εγώ κομμένο λουλούδι και εσύ νερό φυλακισμένο σε ένα βάζο.
Και σε κανένα παράλληλο σύμπαν δεν πρόκειται εγώ να μην ανθίζω ξανά και ξανά και εσύ να μην είσαι ελεύθερος.

Ευτυχία στα φαντάσματα

Θα κυνηγάω φαντάσματα που φοράνε το γέλιο σου. Και θα έχουν τα δάση σου για μάτια. Θα αφήνουν στο διάβα τους μεδουσένια χνάρια και εγώ, εγώ θα τους ακολουθώ. Ναι, αυτό θα κάνω. Θα έχουν τ’ άρωμα, τη μυρωδιά σου, τα ψάθινα καπέλα σου. Και θα με κοιτάνε, ακριβώς όπως με κοιτάς εσύ. Θα μπορώ να τους κάνω έρωτα, όπως εσένα. Και θα τους κλείνω τα μάτια, όταν θα φοβούνται.
Θα έχουν όλα όσα είσαι εσύ. Αλλά δε θα είναι εσύ. Δεν μπορούν να είναι εσύ.
Εσύ μου θυμίζεις ευτυχία.
Και την ευτυχία εγώ, δεν ξέρω τι να την κάνω σαν την φτάνω.

Για μια αιωνιότητα

Δεν ήταν κάτι συνηθισμένο.
Τίποτα από όσα ζούσαν δεν ήταν συνηθισμένο.
Από τον τρόπο που χόρευαν οι δαίμονες της καθώς εισέπνεε το άρωμα του.
Μέχρι τους τρόπους που τον έβλεπε, ξυπνώντας μέσα του τη θέληση να γίνει καλύτερος.
Και ήταν οι λόγοι που χωρίς να μιλάνε, τους έκανε να ανθίζουν κάθε μέρα πιο πολύ.
Να προσπερνούν τον παλιό τους εαυτό, φτάνοντας ένα βήμα πιο κοντά στην αιωνιότητα. 

Για το μηδέν που κλαις

αφού δικός μου ποτέ δεν ήσουν
αφού ποτέ δεν υπήρξες
αφού ποτέ δε σε είχα
πες μου.. πες μου λοιπόν γιατί κλαίω
αφού τίποτα δεν έχασα.