Το χειρότερο είναι ότι σου παίρνουν το χαμόγελο και ούτε συγνώμη δε ζητάνε
Το χειρότερο είναι ότι σου παίρνουν το χαμόγελο και εσύ τους αφήνεις
Το χειρότερο είναι ότι σου παίρνουν το χαμόγελο
Και έχεις δυο μάτια, δυο μάτια συνεχώς θλιμμένα
Και μ' έχουν πεθάνει 2000 φορές αυτοί σου οι μενεξέδες. 

Ο χαμένος τα παίρνει όλα

Έχεις χάσει τόσες φορές.

Φίλους, έρωτες, οικογένεια. Ευκαιρίες, δουλειές και την ψυχή σου.

Και ακόμη δεν έχεις μάθει.

Τη μαγεία που κρύβει μια απώλεια. 

Γιατί τώρα που δεν είσαι πια εσύ, μπορείς να επιλέξεις όποιος θέλεις να είσαι. 

Τώρα που δεν υπάρχει τίποτα να σε ορίζει, τώρα που έχεις χάσει τα πάντα και τίποτα πια δε σου ανήκει. Τώρα που το παρελθόν δε σου δείχνει το δρόμο. Μήτε ο φόβος, μήτε η ελπίδα. Τώρα πια μπορείς να αποκαλείσαι ελεύθερος άνθρωπος. 

Το τελευταίο μου γράμμα σε σένα

Και κάτι τελευταίο από μένα για εσένα:
Ο άνθρωπος, φίλε, είναι εν τέλει η πιο μεγάλη πλάνη. Μπορεί κανείς να μη γεννήθηκε κακός, αλλά μια στάλα σκότους μέσα του να έχει, πάντα τέρας θα φοβάται πως θα γίνει. Και επειδή φοβάται, φίλε, θα γίνει. Κι όσο καλό και να του δείξει κάποιος άλλος, όσο φως και όση πίστη, για ένα φόβο πάντα θα είναι 2 αλήθειες πίσω. Κι αν ακόμη δε τον εγκαταλείψει ποτέ, θα κάνει τα πάντα για να τον διώξει.
Γιατί ο άνθρωπος, φίλε, έχει τόση πίστη στο σκοτάδι μέσα του, που κάθε που βγαίνει το φως - τρέχει να κρυφτεί. Βολεύεται σε μια συνήθεια και συμβιβάζεται μ' αυτό που ξέρει καλύτερα. Παζαρεύει την ελευθερία του για ένα κλουβί χρυσό, βάζει στα φτερά του πανοπλία ίσα με χίλιες κόγχες και βαφτίζεται ο βασιλιάς του ελέγχου.
Ποτέ δεν καταλάβα, φίλε, τι πάει τελικά να πει άνθρωπος.
Αφού νεφέλες είναι οι ζωές μας. Πότε θα βρει ο άνθρωπος το θάρρος να ταξιδέψει;
Πες μου λοιπόν. Σε ρωτάω μια τελευταία φορά και ας πετάξω πια ελεύθερη χωρίς καμιά ελπίδα φυλακή.
Πως θα γίνεις αυτό που θες να γίνεις, αν τον εαυτό σου συνέχεια αμφιβάλλεις;

The fucking past holds us down. It beats us in ways we don't fully understand. Showing that your experience is going to continue for life. Destroying your ego. Blinding the possibility of seeing yourself as a better person or at least the possibility of letting you try to be a better person. Well fuck it. I'm not my past and you are not your past. And for that i will always believe in you. That you will be the better version of you. And you don't have to be perfect doing that but at least your fucking past won't control you anymore.

Η πιο μεγάλη σου στιγμή

Η πιο σκληρή μάχη στον έρωτα, μάτια μου
Εκείνη η στιγμή που νιώθεις να σε πλακώνουν 1000 κύμματα, σε χτυπάνε στα βράχια, δεν έχεις από που να πιαστείς, σε ξεφλουδίζουν με τις μικρές άκομψες γωνίες τους και τα σάπια φύκια σου γλείφουν ίσα ίσα τις πληγές για να σε ξανακόψουν. Εκείνη η στιγμή, μάτια μου, που νιώθεις να σε γυρίζουν 100 στροφές, στον αφρό και πάλι στο βυθό, πνίγεσαι, σε φέρνουν στην επιφάνεια με σκοπό να σε ξαναβυθίσουν στα πιο σκοτεινά τους μονοπάτια. Εκείνη η στιγμή που δεν μπορείς να ανασάνεις. Εκείνη η στιγμή που ζητάς οξυγόνο και το μόνο που μπορείς να αναπνεύσεις είναι την αλμύρα που σου καίει το λαιμό.
Εκείνη η στιγμή που πρέπει να παλέψεις. Όχι όταν χωρίζεις. Όχι όταν μαθαίνεις πως ήσασταν σε μίλια μέτρα απόσταση γνωστικά. Όχι.



Έρχεται μετά από καιρό. Όταν πια καταλαβαίνεις πως ο έρωτας σου είχε κάψει τα μάτια και τα πέταξε στα κοράκια που χαίρονται με την ημιμάθεια σου. Και εσύ, εσύ, μικρή μου Ρόζυ, κοιμόσουν σ' όνειρο για έναν και ποτέ για δυο. Και για ακόμη μια φορά αργησες πάλι να συνειδητοποιήσεις πως εθελοτυφλούσες...
Έφερες πάλι το παραμύθι στα δικά σου μέτρα, αγαπώντας πάλι μια ιδέα. Εκείνη είναι η πιο σκληρή σου μάχη. Όταν πρέπει να παλέψεις με τον εαυτό σου.
Να σε φταις και να σε παρηγορείς ταυτόχρονα.
Να σε μουτζώνεις και να σε παίρνεις αγκαλιά.
Για τα λόγια που επέλεξες να αγνοήσεις, και για τη μαλακισμένη ελπίδα των πιο ουτοπικών σου σκέψεων, που δειλά δειλά είχε βάλει και αυτή το χεράκι της να σου στερήσει έστω και τη λίγη μάθηση που μπορούν να σου προσφέρουν οι πέντε σου αισθήσεις.
Και ταυτόχρονα, να σε χαιδεύεις με το πιο τρυφερό και στοργικό σου άρωμα, για τη συμφορά που πρόλαβε να σε βρει. Ψέλλοντας σου κάτι μελλοθάνατα, ότι για εκεί που τράβηξες να πας, σίγουρα θα 'ναι καλύτερα.
Αυτή είναι η πιο μεγάλη μάχη σου, Ρόζυ μου. Αυτή και να τη θυμάσαι.
Έπαιξες και έχασες. Και έχασες στον εαυτό σου.
Και με γεια σου και καμάρι σου, κούκλα μου.
Φόρα την απώλεια καπέλο και παίξε με το ντέφι σου τη μελωδία της παρηγοριάς.
Και άμα δεις νερά δίπλα σε βράχια..; Κάνε μακροβούτι.

Σε χώρισε, έτσι όπως ακριβώς σε αγάπησε: Κρυφά και μυστικά.
Ήξερε βλέπεις.. πως τα συναισθήματα πονάνε περισσότερο, όταν τα μοιράζεσαι.

Κανείς δε φταίει

το τέρας, πουλάκι μου, πάντα τέρας θα μείνει,
άμα δε μάθει να κοιτάζει καλά στον καθρέφτη.
όσοι κι αν περάσουν να του πουν πως τ' αγαπούν,
αυτό θα βλέπει πάντα την ασκήμια π' αποπνέει.
και μιας και δεν αγάπησε ποτέ αυτό που δε μπορεί να δει,
όλοι οι άλλοι πάντοτε θα φταίνε γι αυτό που πάντα μένει.

 
μα πες μου..
ποιος αντέχει τόση ασκήμια και ποιος να δεχτεί και σφάλμα;
κανείς. μήτε εγώ. μήτε εσύ.
κανείς δεν έμαθε στη σκέψη να υποκύπτει
πως λίγο κι αυτός μπορεί να φταίει. 

το τέρας, πουλάκι μου, έμαθε να ζει σαν τέρας.
ρίχνοντας τα τείχη της μη επιλογής
θα αργήσει πολύ η αγάπη να χτίσει τα δικά της.
και ποιος αντέχει να χάσει την πλάνη του άτρωτου;
ποιος αντέχει να μείνει δήθεν ανυπεράσπιστος
στις ορμές των άλλων τεράτων;
κανείς. μήτε εγώ. μήτε εσύ.

γι αυτό σώπα. μη μιλάς άλλο. και μη θρηνείς.
το τέρας, πουλάκι μου, πάντα τέρας θα μείνει
άμα περιμένει μόνο από τους άλλους αλλαγή. 

Δεν ξεράθηκαν ποτέ τα ματσάκια μενεξέδων

Και έκανε το λάθος και τσίμπησε. Νόμισε ότι θα έδενε στο δικό της λιμάνι. Ή τουλάχιστον, νόμιζε ότι θα έκανε μια στάση παραπάνω. Έτσι για το γαμώτο ρε παιδί μου. Ας πούμε, για την τόση ελευθερία και την τόση αρμονία που μπορεί να προσφέρει το γαμωλιμάνι της. Που να φανταστεί ότι θα 'βγαινε φήμη ότι έβαλε εμπάργκο για σαπιοκάραβα.

Φλέρταρε με το σαπιοκάραβο, που χει κρυμμένο το τραύμα βαθιά στα στήθια, και όση ψυχή κι αν θέλει να δείξει, πάντα θα το τρώει. Ένα σαράκι που δε λέει να αφήσει. Για μια γοργόνα που το έκαμε να τσακιστεί με φόρα πάνω στα βράχια. Έπεσαν οι θησαυροί του και χάθηκαν στο πέλαγος. Και φύτρωσαν στη θέση τους μενεξέδες. Πήρε κι η γοργόνα ένα λάφυρο να έχει να θυμάται. Πιο πολύ το σαπιοκάραβο. Που σα δεν πρόλαβε να κρατήσει τίποτα, γυρνάει σακατεμένο στις θάλασσες του κόσμου και αποδοκιμάζει τα λιμάνια που βρίσκει στο δρόμο του. 

Στα πέλαγα καθώς αρμένιζε, έφτασε στο δικό της λιμάνι. Αυτή το καλοδέχτηκε, το φρόντισε. Όπως ακριβώς ήταν. Έγλειψε τις πληγές του με όλη την αγάπη της. Πως να μη βοήθησει να επουλώσει τα σακατεμένα του αμπάρια; Αυτό δεν κάνει ένα λιμάνι; Εφοδιάζει. Ξαποστάζει. Έπιασε το μάτι της τους μενεξέδες. Κάθε φορά που έδενε στο δικό της λιμάνι, τα έβλεπε να μαραίνονται. Και άνθιζε στη θέση τους ένα πράσινο χρώμα. Μια αντανάκλαση απ' το βουνό, πάνω λίγο απ' το λιμάνι. 

Της έκανε νόημα τον τελευταίο καιρό πως δε βαστάει για άλλες στάσεις. Μα κάθε φορά, αυτό, ξαναγυρνούσε. Το μπάσταρδο το έφαγε από μέσα και διάλεξε το φευγιό του. Ούτε απόδειξη δεν πρόλαβε να του κόψει. Έχασες, της είπε. Χάσαμε. Λες και το έδιωξε καμιά φορά επειδή ήταν σαπιοκάραβο. Γαμημένες φήμες. Πούστικο παρελθόν. Το σαπιοκάραβο τράβηξε για άλλες θάλασσες, χωρίς αντίο. Πήρε και τους κόμπους του και δεν ξαναγύρισε. 

Τι κι αν έχασε, τι κι αν κέρδισε. "Όλα τελειώνουν και όλα περνάνε". Την πλήρωσε μέχρι δεκάρας τη φήμη. Ξεχρέωσε πάλι μ' ένα στίχο. Δε χρωστάει τίποτα άλλο πια. Έτσι κι αλλιώς τον εαυτό της πάντα παίζει σε αυτό το παιχνίδι που λέγεται έρωτας. Εκείνον τον είχε σύμμαχο. Ίσως πάλι αυτός να μην το βλεπε με τον ίδιο τρόπο. Ίσως από την άλλη, πολύ να πήγε κι αυτός ο γύρος. Κάτι ματσάκια μενεξέδες της άφησε στο φεύγα του. Έτσι για να πηγαίνουν με το χρώμα του βουνού, εκεί ψηλά λίγο πιο πάνω απ' το λιμάνι. 

Μα να θυμάσαι πάντοτε πουλάκι μου, και έχε το καλά στο νου σου.. Τους μενεξέδες όσο τους ποτίζεις με αμφιβολίες, δε θα ξεραθούν ποτέ. Ποτέ. 

Ο στόχος

Είναι πάντα τόσο εύκολο να ρίχνουμε το φταίξιμο στον άλλο. Είμαστε καλά με τον εαυτό μας, δε χρειάζεται να διαχειριστούμε ή να νιώσουμε κανένα συναίσθημα. Γιατί αν τυχόν και νιώσουμε σημαίνει ότι θα πρέπει να αλλάξουμε κάτι σε μας. Δε βαριέσαι.. Ας πάμε από τον εύκολο δρόμο: Κλείνουμε κάθε δίοδο επικοινωνίας και ας βαρά ο άλλος. Αφού αυτός φταίει έτσι κι αλλιώς. Και μένεις εκεί, μόνος, όπως πάντα να κοιτάς το κενό. Το κενό που στον επόμενο χτύπο θα θες να γεμίσεις με κάτι βραχύχρονο. Και το κενό θα μένει εκεί. Γιατί ποτέ δεν τα βρήκες αληθινά με σένα.

Η ελευθερία όμως είναι εκεί και περιμένει να την αδράξεις. Πως; Λυτρώμενος από τους φόβους και τις προσδοκίες.

Βρήκα τους καλύτερους φίλους και την καλύτερη οικογένεια ρε. Γιατί νιώθουν όλοι άνετα να έρθουν να μου πουν Μαριζάκι τα σκάτωσες. Γιατί νιώθω και εγώ να πάω να τους πω ρε μαλάκα τι κάνεις; Και δίνουμε και οι δυο την ελευθερία να μιλήσουμε και να επικοινωνήσουμε. Ακούμε ο ένας την άποψη του άλλου και καθόμαστε και βρίσκουμε μια μέση λύση. Γιατί αυτό είναι το σημαντικό σε μια σχέση (αν φυσικά ο στόχος μου είναι να κρατήσω αυτή τη σχέση). Και μπορώ να αλλάζω και αλλάζει και ο άλλος και γινόμαστε και οι δυο καλύτεροι. Μαθαίνω από τα λάθη μου και δεν τα απαρνιέμαι.

Αν καμιά φορά καταφέρεις και πεις έχω λάθος εκεί που δεν το βλέπεις, τότε φίλε μου, έκανες την καλύτερη αρχή. Ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που έκανες και το ξέρω, πριν καν το κάνεις. Βρες ποιος είναι ο στόχος σου και ίσως να αξίζει να το ψάξεις λίγο παραπάνω.

I'm Batman

Με ρώτησαν προχτές αν το επάγγελμα μου επεμβαίνει στις προσωπικές μου σχέσεις. Σκεφτόμουνα. Τους είπα για μια φάση που ένιωσες και εσύ να επεμβαίνω στα σκοτάδια σου. Κατάλαβα κάτι που προφανώς ήθελες να κρατήσεις για σένα. Το θέμα είναι ότι μου ξέφυγε και στο είπα. Κατέβασες τα μούτρα σου. Ίσως και να σ'άρεσε. Δεν ξανανοίξαμε ποτέ εκείνη την κουβέντα. 

Το ξανασκέφτηκα. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχε να κάνει με το επάγγελμα μου. Και σίγουρα δεν ήταν η πρώτη φορά που το έκανα. 

Από τότε που με θυμάμαι, παρατηρώ. Μπορώ να διαβάσω λίγο καλύτερα τον άλλο όταν είναι στις μαύρες του. Όταν προσπαθεί να κρυφτεί. Βλέπω όσα δε βλέπει. Να πιστεύω λίγο παραπάνω από όσο πιστεύει ο ίδιος.

Προσπάθησα να θυμηθώ πότε ξεκίνησε. Μου ήρθε στο μυαλό ένας στίχος που πάντα λάτρευα. 1992. Η ξανθιά alter-ego γάτα εκφράζεται: "He makes me feel the way I hope I really am". Ήξερα από την αρχή ποιος θα ήθελα να ήμουν σε αυτή την στιχομυθεία.

Μετά θυμήθηκα όλες τις φορές που κατάφερα, χωρίς να το θέλω, να τρυπώσω στα σκοτάδια του άλλου. Θυμήθηκα όλες τις απώλειες που είχα μέχρι τώρα. Έχασα πολλά πουλιά στα οποία πίεσα λίγο παραπάνω, για να δουν και αυτοί αυτό που βλέπω. Έχασα επίσης και μένα, που πιστεύω λίγο παραπάνω, ελπίζοντας ότι ο άλλος θα καταφέρει να δει ότι εγώ. Έναν εαυτό για τον οποίο θα ρισκάρει, θα βγει από τον κομφορτισμό του, θα απορρίψει την επιφάνεια και θα βουτήξει στα σκοτάδια. Ω, πόσο συχνά πέφτω έξω. Κατάρα το ονόμασα μια μέρα. Κατάρα το ένιωθα μέχρι χτες. 

Πριν λίγο καιρό κατάφερα πάλι να τσακωθώ με ένα απο τα αγαπημένα μου πουλιά. Στη θάλασσα δίπλα, θα σου έλεγα τι ρομαντικό. Τι σκατά έκανες θα με ρωτήσεις. Ότι κάνω πάντα. Βλέπω και πιστεύω παραπάνω από ότι πρέπει. Το θέμα δεν είναι αυτό όμως. Το θέμα είναι ότι τα λέω κιόλας. Με έβρισε, ένιωσα εγώ ότι πάλι δεν ήμουν καλή φίλη. Ζήτησα συγνώμη. "Είμαι καλά", μου λεει χτες. Και περίμενα να ακούσω τη συνέχεια. "Ήθελα να σε πάρω προχτες και να σου δώσω δυο μπουνιές." Ωραία λέω, εκτονώσου! Μετά από κάτι τέτοια περιμένω τον άλλο να μου διηγηθεί μια ιστορία που θα τη δω σαν πινελιά στον πίνακα μου, σα μια ακόμη εμπειρία ζωής. Μια ακόμη αλλαγή. Και να που όντως έτσι έγινε. Τελείωσε με τη φράση: "Πάντα βλέπεις σε μένα τον εαυτό που δεν καταφέρνω να δω από μόνη μου."

Ξέρεις.. Δεν ξέρεις. Που να ξέρεις κι εσύ. 

Ένιωσες ποτέ να ελευθερώνεσαι από κάπου που ένιωθες να σε σκοτώνει μέρα παρά μέρα;

Σαν κάτι να φεύγει από πάνω σου. Να νιώθεις ανάλαφρος.

Λύτρωση.

Κάποιος κατάφερε να δει σε μένα κάτι που εγώ δεν έβλεπα. Ότι αυτό το χαρακτηριστικό μου, δεν είναι κατάρα. Είναι ευχή. Γιατί για κάποιους το να βλέπεις λίγο διαφορετικά από αυτούς, θα είναι για αυτούς ένα χαστούκι. Ένα χαστούκι για να ξυπνήσουν. Θα τους θυμίσει ποιοι είναι. Θα ρισκάρουν για αυτό και πλέον ο κομφορτισμός τους δε θα τους κρατά φυλακισμένους. Θα τους λυτρώσει κι αυτούς, όπως εμένα. 

Και μπορεί αυτό το χαρακτηριστικό μου να αλλάξει. Μπορεί να μείνει και το ίδιο. Μέχρι τότε, είναι κομμάτι μου και θα το αγαπήσω.

Μπορεί να χάσω κι άλλα πουλιά. Κάποιος θα κρυφτεί σε μια ακόμη σιωπή του και θα χαθεί. Κανένας δεν είναι ατρόμητος. Σίγουρα όμως τον εαυτό μου δε θα τον χάσω μέσα στα πλοκάμια της κατάρας. Αρχίζω να μαθαίνω πως να αγαπώ όσα δε γουστάρουν οι άλλοι σε μένα.

Βλέπω στο σκοτάδι. 

I'm Batman.

Κάποιοι άνθρωποι

Είναι κάποιοι άνθρωποι που αφήνουν το στίγμα τους σαν το ρυάκι μεταξύ των φυλλωμάτων. Είναι και κάποιοι άλλοι που αφήνουν την πρασινάδα τους πάνω στις πέτρες. Μια πρασινάδα με το χρώμα της χολής. Σε τρώει. Σε τρώει μαλάκα.

Οι περίεργοι άνθρωποι

Να αγαπάς τους περίεργους ανθρώπους.
Να τους αγαπάς γιατί θα σε αγαπήσουν περισσότερο απ' όσο αγαπούν τον εαυτό τους.
Γιατί οι περίεργοι άνθρωποι έχουν αυτό το ιδιαίτερο που δε θα το βρεις πουθενά αλλού.
Αλήθεια. Αυθεντικότητα.
Να τους εμπιστεύεσαι όταν σε βρίζουν και να σε αγκαλιάζουν την ίδια ώρα.
Γιατί ένιωσαν στο πετσί τους περισσότερα απ' όσα κατάφερες να δεις από ένα βλέμμα στα δυο τους μάτια.
Να τους αγαπάς. Για να χεις να λες πως σε αγάπησαν για πάντα.

Έμεινα κι εγώ στην προσπάθεια

προσπαθώ να σου γράψω. προσπαθώ να σου γράψω ρε μαλάκα άνθρωπε. πως έχεις τη δύναμη να κινήσεις γη, ουρανούς, πλανήτες. πως έχεις τη δύναμη να κάνεις αυτό που θες και ας πας ενάντια στα πρέπει. πως αυτό που ήσουν δε σημαίνει ότι είσαι. και αυτό που είσαι δε χρειάζεται να είσαι. πως όλα αλλάζουν και τίποτα δε μένει ίδιο, και εσύ ακόμη Αδάμ σκέφτεσαι γιατί σου γάμησε τη ζωή μια Εύα. πως αυτά που ήθελες πέρυσι παίζει κιόλας φέτος να σε κάνουν να ντρέπεσαι. πως οι σκέψεις και τα συναισθήματα δεν είναι εσύ, και εσύ δεν είσαι οι συμπεριφορές που επιλέγεις να κάνεις. γιατί δεν είναι μόνιμες. γιατί στο τσακ μπορείς να τις αλλάξεις. φτάνει μαλάκα άνθρωπε να το καταλάβεις. προσπαθώ να σου γράψω και δεν τα καταφέρνω. σκέφτομαι ότι θα'ναι παράξενα για σένα όλα αυτά. και είναι που νευριάζω. και να σε βρίζω. και σένα και μένα.

δε γαμιέται. ποιος ακούει έτσι κι αλλιώς.

αμήν και πότε

μια ζωή και βάλε, σε ένα πεδίο μάχης, να προσπαθεί να πείσει τον άλλο να ρισκάρει για όσα λέει ότι αξίζουν. άσπρη λοιπόν σημαία. μήπως και λίγο άσπρο τυφλώσει λίγο την ικανότητα της να βλέπει παραπάνω από όσα ο άλλος δεν μπορεί.

Κάτι παλιό

κάθε φορά που έρχεται, φεύγει και κάθε που φεύγει, έρχεται. σα δυο που απ' τη μοίρα τους είναι φτιαγμένοι να μη συναντηθούν ποτέ. κάθε φορά που ψάχνει, χάνεται και κάθε που βρίσκεται, ξεχνιέται. σαν το μερτικό να το 'χει, το 'χει να μην ταιριάξουν ποτέ. κάθε φορά που παλεύει, αργοπεθαίνει και κάθε που ζωντανεύει, ξενοκοιμάται. σα να τους στήνει πάντοτε η τύχη τους στα ραντεβού τους.
σσσ.. σώπα τώρα. μην κλαις άλλο. εγώ είμαι εδώ. εδώ, κοίτα με. θα έχεις πάντα εμένα, έλεγε και κρυφόκλαιγε, ξέροντας την αλήθεια. ξέροντας ότι την ευτυχία μερικές φορές πρέπει να την μοιράζεσαι.

Όλα μπερδεύονται γλυκά

τίποτα δεν έμεινε μισό, και τίποτα δεν περιμένω.
πρώτη φορά δεν ψάχνω να σε βρω.
μόνο ένα πουλόβερ έχει πια ξεμείνει,
για αναμνηστικό.
κι όλο με μια μου ανάγκη θέλει να φλερτάρει,
παίζοντας με το μυαλό.

κάθε που ξεχνάω τη δική σου μυρωδιά
τρέχω να το βρω.
με τυλίγεις σα να είσαι δώ,
μα να το αιχμαλωτήσω δε μπορώ.

ένας απλά σπόρος που μεγαλώνει.
με στοιχειώνει.

μου λύθηκε κι η απορία.

τα κατάφερες, μαλάκα.

Εἰς το ἐπανιδεῖν

Και όταν θα με θυμάσαι,

να με θυμάσαι ως πλανεύτρα, άπιαστη και ταξιδεύτρα.

Με μάτια που ψάχνουν τη διαφορετικότητα
και με μια δίψα για συνηθισμένες λεπτομέρειες,
στην άκρη του κόσμου να βρίσκει περιπέτειες

Για τις πινελιές στον πίνακά μου. Από αυτούς τους τελευταίους τέσσερις μήνες που πέταξαν και αυτοί σαν πουλιά. Αφήνοντας πίσω συναισθήματα, εμπειρίες, σκέψεις, αναμνήσεις και ψυχές. Στον άντρα με την τραγιάσκα που κατάλαβε ότι η ευτυχία του δεν κρύβεται στην επαγγελματική του επιτυχία. Σ' αυτόν που λυγίζει σίδερα, κι ας μην μπορεί να αγγίξει τα κάγκελα της δικής του φυλακής. Σε όσους κολύμπησαν μέχρι τη στεριά και πάτησαν γαϊδουράγκαθα. Στην ξανθιά που χάριζα χαμόγελο κάθε πρωί να 'χει να την πλανεύει, κι ας την ζήλευα παράλληλα σε μια άλλη χώρα. Στον οδηγό που θέλει γρήγορα να μεγαλώσει και στον οδηγό που ποτέ δεν προλαβαίνει. Στον οδηγό που δε θες να σου τύχει και στους μικροπρεπείς που σε κάνουν [..να θες να ανοίξεις ένα μπουκάλι κρασί στο κεφάλι τους..] να εκτιμάς αυτούς που 'χεις γύρω σου. Στα πουλιά που μου 'φερναν την άνοιξη κάθε φορά κι ας ήταν εικονικά φτιαγμένη. Στο παιδί που κάνει ποδήλατο χωρίς παπούτσια και στην κυρία βγαλμένη από το suits. Στον τύπο με τον κίτρινο υπνόσακο που δεν έμαθα ποτέ το όνομα του, από φόβο ή ίσως κι από ντροπή. Στα πουλιά που μέναμε μαζί, στις βρωμιές, στο τρίχωμα στον καφέ, στις αλλαγές, και στα gypsy σπίτια - μιας και δεν είχα ποτέ ξανά παρέα στο κλουβί. Στις αδελφές ψυχές μου∙ ήρθαν στη ζωή μου για να μου φανερώσουν άλλο ένα κομμάτι παζλ του εαυτού μου και μετά να φύγουν. Στο γέλιο, στο κλάμα, στην αηδία, στη χαρά, στη ντροπή, στη στεναχώρια, στην απογοήτευση και στην περηφάνεια. Στις βροχές, στα όμορφα χρώματα, στο κόκκινο φεγγάρι, στα τσιγάρα που δεν άναψαν, στα κρασιά που μας έφεραν πιο κοντά, στα στρώματα που άλλαξα, στα λουλούδια, στα όνειρα που ίσως ποτέ μου δε θα φτάσω, στον πρωινό καφέ, στο μωβ, στο κίτρινο, στο πράσινο. Στους φίλους που μου στάθηκαν και στους φίλους που μπλέχτηκαν. Στους φίλους που δε θα ξαναδώ. Σε σένα που χάθηκες, σε σένα που ήρθες πιο κοντά, σε σένα που παραλίγο να χάσω, και σε σένα ακόμη που δεν έφτασα.

Και όταν θα με θυμάσαι,
να με θυμάσαι και να χαμογελάς.
Για τις εμπειρίες που ζήσαμε και δεν απαθανατίσαμε.
Για τους σπόρους που αφήνω πάντα πίσω.

goosebumps

όλα για ένα βλέμμα.
ένα διαπεραστικό βλέμμα.
ένα βλέμμα που σου βάζει φωτιές
και σου ξεγυμνώνει την ψυχή.
που σε γδύνει με φτερά παγωνιού
και σε αφήνει να κείτεσαι στο πάτωμα,
περιμένοντας για την ανάσα που θα σε σώσει.
όλα για εκείνο το βλέμμα στα μάτια του
που παίζει παιχνίδια με το μυαλό σου,
φλερτάρει με τις πιο βρώμικες σου σκέψεις
και αφήνει στο πρόσωπο σου ένα ροδοκόκκινο χρώμα,
κουρσεύοντας σου τη λαλιά.
όλα για αυτό το βλέμμα που διαπερνά τα κόκκαλα σου
και αφήνει το στίγμα του κάτω από το δέρμα σου.
που μεγαλώνει χαζεύοντας το 'είναι' σου
και μικραίνει σαν κοντοζυγώνει ανύποπτα,
αφήνοντας σου ένα σημάδι στο πίσω μέρος του λαιμού σου.
κλείνεις τα μάτια, ανατριχίλα, αφήνεσαι.
παραδίνεσαι.
σε ένα βλέμμα.
σε ένα διαπεραστικό του βλέμμα.

Ιστορία μου

Μου είπαν να μην ερωτεύομαι αμφίθυμους.
Αυτούς που οι λέξεις τους δε συμβαδίζουν με τις πράξεις τους
Σου λένε δεν έχω χρόνο, μα ουρλιάζουν "σε θέλω" με το βλέμμα τους
Αυτούς που σου χαρίζουν ένα "τα λέμε" κάθε που νιώθουν ότι θέλουν να ξεφύγουν
Αυτούς που θα σου γαμήσουν το είναι με μια επιφανειακή συζήτηση,
ενώ τρώγονται από μέσα τους να σου πουν ότι τους μαυρίζει την ψυχή
Μου είπαν να μην ερωτεύομαι αυτούς που αφήνουν στην τύχη τους τα ραντεβού τους, στη μοίρα το χρόνο τους και αυτούς που αψηφούν το προτέρημα της επιλογής.
Μα εγώ κρύβομαι πίσω από όλα αυτά και ερωτεύομαι.
Ερωτεύομαι αμφίθυμους. Αυτούς που σου δίνουν ψίχουλα με μια λάθος υπερεκτίμηση του βάρους.
Και μπορεί να μην είμαι ποτέ αρκετή για αυτούς.
Και μπορεί, ίσως μια μέρα να καταφέρουν να δώσουν αξία στον εαυτό τους.
Ίσως μια μέρα να καταφέρουν να δουν κι αυτοί τα θέλω τους σαν επιλογές. 

From one to none

I.
I will tell you that you ruined my life
you will tell me that I'm not good enough
one of us must leave
one of us must act as the bad guy
all the ways to hurt you
all the ways to make me cry
none of these will matter
none of these will mean a thing
I know you are my black blue water
you know I am your black green tree

II.
someone has to leave first.
and before you shut the door,
you might as well be the worst.
say that you love me no more
you found somebody else to please you more
let me pretend that I believe you
stay there while I cry.
watch me when I destroy the last piece of you.
feel me hurting you
that's how this story must end.
pain makes letting go easier.
there is no other version of you and me

Άλλη μια ρυτίδα στο μέτωπο

Ξάπλωνε στο κρεβάτι και με κοιτούσε με το δικό του διαπεραστικό τρόπο.

Σήκωσα το βλέμμα. Τον κοίταξα σ' αυτά τα μαύρα πράσινα του μάτια και με τρεμάμμενη φωνή ψιθύρισα "Φεύγω". 

"Ότι σε κάνει ευτυχισμένη", απάντησε αμέσως, λες και περίμενε από καιρό αυτή μου τη δήλωση. 

"Ότι δε με κάνει να κλαίω", του είπα και χαμογέλασα. Σηκώθηκα να φύγω. 

"Να ξέρεις, εμείς δεν τελειώσαμε.", μουρμούρισε λίγο πριν τον τυλίξει η μαύρη μπλέ του θάλασσα και χαθεί πάλι μέσα στους τοξικούς αφρούς του. 

Και εγώ, για ακόμη μια φορά, προσπαθώντας να διώξω τα κύμματα του μακριά από τις ακτές μου, πότισα λίγο ακόμη τα γαιδουράγκαθα που μοιάζουν πια με συρματόμπλεγμα. 

"Ξέρεις, δε ζούμε σε ταινία. Δε θα σε σκεφτώ στη μια σκηνή, και δε θα εμφανιστώ μπροστά σου με ένα κλικ στην επόμενη σκηνή, για να πάμε βαρκάδα στη λίμνη με τους κύκνους. Ούτε θα βρεθούμε μετά από χρόνια σε ένα απόμακρο μπαρ και θα θυμηθείς ότι μαζί μου έζησες έναν έρωτα. Εδώ, πραγματικότητα. Οι σπόροι που φύτεψες για να μεγαλώσουν χρειάζονται πότισμα. Αν δε μάθεις να ποτίζεις τους σπόρους σου, θα ξεραθούν και πια τίποτα δε θα θυμίζει εσένα."

Η αλήθεια είναι δεν έχω άλλο πια χρόνο για ακόμη ένα καλοκαίρι μακριά σου. Ούτε να περιμένω ακόμη ένα χειμώνα για να σε ανταμώσω. Η άνοιξη είναι μακριά και το φθινόπωρο με βρήκε να φωτογραφίζω τα πολύχρωμα φύλλα που πέφτουν.

Βάρεσα την πόρτα πίσω μου. Δεν έκλεισε καλά.
Έμεινε μισάνοιχτη, να βλέπω τι κάνει και πως νιώθει. Τι σκέφτεται και πως περνά.
Να μοιράζει παγίδες που μοιάζουν με ελπίδες.
Ποτέ δεν έμαθα να κλείνω τις πόρτες μου σωστά.
Παρ' όλα αυτά, κανένας δεν περνά.
Κάτι θα ραγίσει.
Κι άλλη μια στο μέτωπο ρυτίδα θα αφήσει.

Η τέχνη της ελευθερίας

Παρ' όλα αυτά, κάθε φορά που η ελευθερία σου αφήνει τ' άρωμα της σε μια ακόμη ανάμνηση μου, ξεχνάει μια πικρία στο τελείωμα του αναστεναγμού μου. Γιατί φοβάμαι. Φοβάμαι πως μια μέρα θα ξεμείνεις, χωρίς εφόδια, στη μέση ωκεανών. Γιατί κάθε λιμάνι που περνάς, το κοιτάς και προσπερνάς. Γιατί έχεις μπερδέψει τα λιμάνια με διαλυτήρια. Λες κι έχεις μαλώσει με την άγκυρα, νομίζοντας πως κάθε φορά που δένεις, χάνεις λίγο από την ελευθερία σου.
Όταν έβαλες όμως πλώρη σε αυτό σου το ταξίδι, ξέχασαν να σου πουν το πιο σημαντικό: Την ελευθερία δεν την έχεις για προορισμό, αλλά για πυξίδα.
Γιατί πραγματικά ελεύθερος δεν είναι αυτός που δε δένει σε λιμάνια, δε ρίχνει άγκυρες και δε μένει σε γαλήνια νερά. Πραγματικά ελεύθερος είναι αυτός που μπορεί να παραμείνει σε όλα αυτά και να μη νιώσει το φόβο ότι η ελευθερία του θα χαθεί.

Be the change you want to see in the world

Θέλω να μοιραστώ μια ιστορία.
Είμαι στην πόλη της Νέας Υόρκης για λίγες μέρες. Τουρίστας.
Με καταλάβαινες από μακριά. Σακίδιο, μαντήλι, καπέλο, και χάρτες. 2-3 έτσι για να έχω να δείχνομαι.
Παρ όλους αυτούς τους χάρτες, εγώ ήθελα να χαθώ.
Περπατούσα ανέμελη, και έφτασα σε δρόμο πολυσύχναστο. Μεταξύ του Confucius Plaza και 2-3 γνωστά μαγαζιά - μαγαζιά που μπαινόβγαινε κόσμος.

Κάτω από τα σκαλάκια μεταξύ των μαγαζιών, στο πεζοδρόμιο δηλαδή, να κείτεται ένας άντρας, γύρω στα 60, μούσια, σκισμένα ρούχα, αίμα στα χέρια. Μύγες να πετάνε από πάνω του. Φαινόταν νεκρός.
Από πάνω του κάποιος άλλος να του φωνάζει και να με ρωτάει "He dead? He dead?". Ρωτάω και γω, πήρατε τα επείγοντα; Με κοιτάει, τον κοιτάω. Και συνεχίζει να του φωνάζει.
Τον έσπρωξα να τον ξυπνήσω. Τίποτα. Του φώναξα και γω. Τον ξαναέσπρωξα. Κούνησε το ένα δάχτυλο. Τον ξαναέσπρωξα. Ξανακούνησε το δάχτυλο.

Πέρασαν τουλάχιστον 20 άτομα από μπροστά. Κανένας δε σταμάτησε. Ο τύπος που του φώναζε, εξαφανίστηκε. Έμεινα μόνη με ένα άνθρωπο στο πεζοδρόμιο και να αναρωτιέμαι αν θα μου πεθάνει στα χέρια.
Οι καταστηματάρχες, στέκονταν στις εισόδους τους και βλέπανε το τσίρκο.
Αφού λοιπόν όσοι περνούσαν, απλά κοιτούσαν -με αποτρόπαιο τρόπο- και προσπερνούσαν, πήρα τηλέφωνο στα επείγοντα.
Η αστυνομία και το ασθενοφόρο ήρθαν σε 5 λεπτά.

"Ευχαριστούμε που καλέσατε", αποκρίνεται ο αστυνόμος.

Άρχισα να περπατώ τρεχτά. Κλαίγοντας..
Μόνο που τα γράφω όλα αυτά τώρα, το στομάχι μου δένεται κόμπος.
Δεν ξέρω για πόση ώρα ο γεράκος ήταν εκεί.
Δεν ξέρω πόσοι άλλοι πέρασαν από κει και δεν πήραν ένα τηλέφωνο.
Μου πέρασε από το μυαλό μια στιχομυθία που είχαν μια μέρα πριν: "Γιατί πιστεύεις ακόμη στην ανθρωπότητα;" Και εγώ απάντησα "Θα σου δείξω σε 5 λεπτά, όταν βγούμε στο δρόμο".
Έκλαψα, διότι εκείνη στιγμή που θυμήθηκα αυτή τη στιχομυθία, ένιωσα τις πεποιθήσεις μου να με πνίγουν. Και ένιωσα ένα κενό.

Και τότε θυμήθηκα την αγαπημένη μου φράση.
"Γίνε η αλλαγή που θες να δεις στον κόσμο".
Τουλάχιστον έχω αυτή τη σκέψη να με συντροφεύει για όσο θα είμαι ακόμη σε αυτή την πόλη.
Εύχοντας πως σε κάποια φάση οι άνθρωποι θα νιώσουν.

Είναι κάποια ταξίδια..

Ρωτάνε για σένα εδώ. Ποιος είσαι και πως τα πράγματα πάνε.

Εγώ απλά χαμογελάω και αφήνω στα πρόσωπα τους αναπάντητα ερωτήματα.
Είμαι πάντα με την ανησυχία πως τα λόγια μου δε θα καταφέρουν να αιχμαλωτήσουν το μεγαλείο της ελευθερίας σου.
Μα με ρωτάνε ξανά και ξανά.
Εγώ τους βλέπω με μάτια χαμογελαστά μα καρδιά σφιγμένη.
Με ναυτικό έτυχε να πιάσω έρωτα, ανταποκρίνομαι.
Πως γίνεται να πιάσει κανείς έρωτα με ναυτικό; ρωτάνε, ξέροντας πως απάντηση δεν έχω να τους δώσω. Οι ναυτικοί κανένα δεν αγαπούν, παρά μόνο τη θάλασσα. Την περιπέτεια. Την ελευθερία.
Κουνάνε το κεφάλι και μιλάνε και αυτοί για τα άπιαστα όνειρα που έκαναν παιδιά. Για τα καράβια που δεν έδεσαν και τους κόμπους που λύθηκαν νωρίτερα απ' ότι περίμεναν.
Και τελικά κατάλαβα πως καλύτερο τρόπο δε θα βρω για να περιγράψω την ελευθερία σου.

Και μη με ρωτήσετε ξανά για αυτόν.
Εγώ βρήκα να κάνω παρέα με πουλιά.
Και ας είναι ταξιδιάρικα.
Και ας μην έμαθα ποτέ να κάνω κόμπους.
Και ας μην δέσει κανένα καράβι στο λιμάνι.
Γουστάρω ελευθερία.
Γουστάρω ναυτικό.

Ντάξει ρε φίλε.
Στο παραδέχομαι.
Το ότι με κατάφερες να συνδέσω ολόκληρη θάλασσα με την ύπαρξη σου,
θέλει μαγκιά.
Όχι τίποτα άλλο..
Αλλά που θα τρέχω να κλαφτώ όταν πια δε θα θέλω την ύπαρξη σου;
Ζω και σε νησί, πανάθεμα σε.
Και να θέλω να ξεφύγω, δε θα μπορώ.

What we call "Psychological Flexibility"

I like my solitary walks. I get to know myself. Every single time. I do things that make me feel complete.
But I guess in order to feel like this, you have to know what you like first.

And yes. It's not going to be easy at first.
But be alone.
Eat alone.
Go on a bar and have a drink, alone.
Enjoy a movie or go to cinemas, alone.
Travel alone.
Dress up however you like and take yourself out on a date.
Sleep alone.
Spend time with you. Ask yourself what you like to do, what you don't.
And then try new things. Experiment. Take risks.
You might like things you have never thought.
You might not. (That Daiquiri almost kill me!)
Let your beliefs change for a second.
Let new experiences in.
Breath into experiences you are afraid.
Find peace in the unknown. In being alone. In feeling lonely. In the august rain.
Listen to new music.
Meet new people, who may paint your life with different colors than yours.
Have long solitary walks.

And observe how much you will grow.
Be everything and nothing at the same time.
Just be the vessel for these experiences.
Be willing to carry them with you. Always. And Choose them wisely when needed.

And I promise you, you will never be afraid again of losing yourself.

Because after this, there will be no you.
You are whoever you want to choose.

It's just me.

I still don't understand how I'm willing to forgive myself.
Once again.
How really is anyone willing to forgive someone who betrays them.
Day after day.
And I catch myself betraying me, making mistakes.
One after another.
Doubting myself. Losing faith in me. Thinking that others know better for me. Putting the wants of others first.
And then I wondered that this is how life really works.
I make the mistakes and I forgive me.
I'm aware that I make mistakes and I'm aware that I forgive me.
And that is what brings me back to me.
Loving myself.
Once again.
Day after day.

Βουτιά στη ζωή

Είναι εκείνες οι φορές που νιώθεις το κενό να μεγαλώνει. Με τη μοναξιά είναι λίγο δύσκολο να πιείς καφέ. Άλλωστε, σου θυμίζει εσένα. Και το εσύ είναι τόσο αόριστο και γεμάτο ερωτήματα. Αλήθεια.. Πότε ήταν η τελευταία φορά που τα είπες με σένα; Να τσεκάρεις ρε παιδί μου, αν είσαι καλά. Αν νιώθεις ολοκληρωμένος. Χα! Αν το ένιωθες, φαντάζομαι δε θα υπήρχε αυτό το κενό, έτσι;

Ψάχνεις το νόημα, το νόημα της ζωής, λες και είναι κάτι συγκεκριμένο. Λες και είναι κάτι απτό και αν κάνεις σωστά την εξίσωση, θα σου βγει στην απάντηση. Γελιέσαι. Από την άλλη πάλι, έτσι σου μάθανε. Γεμάτο ρόλους και αύριο, αύριο, αύριο. Το τώρα το αφήσανε στο χθες. Και εσύ ψάχνεσαι να βρεις το ρόλο που σου ταιριάζει περισσότερο. Μάνα, δικηγόρος, Χριστιανός, υπεύθυνος για την ευτυχία μου. Δεν είναι εκεί, μην ψάχνεις άλλο. Το νόημα της ζωής είσαι εσύ.

Αγάπα τον εαυτό σου για αυτό που είναι, που ήταν και που μπορεί να γίνει. Αγάπα τον εαυτό σου με τα λάθη του και όσα δεν μπορούν οι άλλοι να αγαπήσουν σε σένα. Αγάπα τον εαυτό σου με τα ερωτήματα και τις σκέψεις του. Με τα συναισθήματα του. Μη σε ακυρώνεις. Οι εμπειρίες σου σε έκαναν αυτό που είσαι και έχεις την επιλογή να προχωρήσεις με τον τρόπο που αγαπάς. Βρες όμως αυτό που αγαπάς. Ψάξτο. Ρίσκαρε για αυτό. Δοκίμασε αυτά που ήθελες τόσο καιρό και τα όχι των άλλων τα παγίδεψαν στο περιθώριο. Ζήσε αυτά που ονειρεύτηκες ή φτάσε ένα βήμα πιο κοντά. Κουνήσου. Κάνε κάτι. Κάντο για σένα και για κανένα άλλο. Και αν δυσκολευτείς, ξαναπροσπάθησε. Είναι σημαντικό για σένα, έτσι; Ξανά. Και ξανά. Φοβάσαι; Λογικό. Είχε καιρό να βγεις από τον κομφορτισμό σου. Ξανά. Ξανά! Έχεις το τώρα στα χέρια σου και τα συναισθήματα δε θα σε σταματήσουν. Αντιθέτως, σε αφυπνούν - ότι αυτό που κάνεις είναι κάτι άγνωστο για σένα. Και είναι! Και όλα θα είναι! Αυτό είναι ζωή. Η γνωριμία με το άγνωστο. Η γνωριμία σου με το άγνωστο. Η γνωριμία σου με το άγνωστο που θες να γνωρίσεις. Αγάπησε τη φωτιά σου και άσε την να σε μάθει πως να μην καίγεσαι από δαύτη. Θα σε στείλει σε μέρη που δεν έχεις ξαναδεί. Άσε τα χρώματα σου να πληθύνουν, τα φτερά σου να μεγαλώσουν και γνώρισε τις μυρωδιές του κόσμου. Δεν έχει προορισμό, μην ξεχνιέσαι. Έχει μόνο ταξίδι. Ταξίδι για να μάθεις εσένα. Και καμιά φορά μπορεί να χαθεις. Μα μη μου φοβηθείς. Έχεις πια μάθει τον τρόπο και ο δρόμος ξανανοίγεται μπροστά σου. Ελευθερώσου. Αφήσου!

Αντίο, καλή τύχη και να προσέχεις. 

Nothing better to do than write poems for you

μιλάω με τραγούδια μου'χες πει..
να σου μιλάω και τώρα.

γυρνάς, όλο γυρνάς,
και το γουστάρω.
όπως γουστάρω τα όλα σου.
αλλά για να γυρίσεις σημαίνει ότι έφυγες
και τους γυρισμούς μετά το φεύγα, εγώ τους φοβάμαι.

δεν είναι μπακάλικο εδώ
να μπαινοβγαίνεις όποτε γουστάρεις,
και όποτε αλλάζεις γνώμη να γυρνάς.

δεν προλαβαίνω να μιλήσω,
μου κλείνεις το στόμα
και βιάζεσαι να φύγεις.
βάζεις μπρος την μπέμπα σου
και μ' αφήνεις μέσα στον καπνό.
κι άμα δε φωνάξω το όνομα σου
θα βρεις τρόπο να με κάνεις να το πω.

τη μια είναι αυτά που δεν έμαθα να κάνω καλά,
την άλλη είναι αυτά που δεν είμαι,
και την μεθάλλη είναι αυτά που δε θα είμαι ποτέ.
και ποιος σου είπε ρε μάγκα μου
πως εγώ θέλω να είμαι όλα αυτά
κι αν όλα αυτά εγώ δεν μπορώ να είμαι;
δεν ήμουν ποτέ εγώ το θέμα και ούτε αυτά που δεν είμαι.
αλλά εσύ.
εσύ που ξέρεις τι δε θες,
μα φοβάσαι να δεις τι είναι αυτό που θες.

κι όταν πια το δεις, μπες στην μπέμπα σου
και έλα να με βρεις.

Είναι νεφέλες η ζωή μας

Είναι νεφέλες η ζωή μας, ταξιδευτή, και ποτέ δεν ξέρεις που θα σε βγάλουν.

Μα σ' όποιο ταξίδι κι αν σε παρασύρουν, εσύ μη δειλιάσεις.
Η ζωή δεν ανταμοίβει τους δειλούς, παρά μόνο τους γυρνά την πλάτη.
Διάλεξε μέσο και διάβαινε.
Αλήτευε με τον άνεμο, φλέρταρε με τα κύματα, φίλα τη γη με πόδια γυμνά.
Κι σ' όποιο ταξίδι κι αν σε παρασύρουν, εσύ να αφεθείς.
Η ζωή θέλει ρίσκα, κι άμα δε ρισκάρεις τότε δεν έμαθες να ζεις.
Αληθινά ταξιδεύουν όσοι κατάφεραν να αφήσουν τον κομφορισμό τους
να πίνει καφέ με τις ανασφάλειες, τα 'όχι', τα 'μη' και 'δεν μπορώ'.
Φύλαξε την πυξίδα σου και απόλαυσε τη διαδρομή.
Κι αν νιώσεις ότι έχεις χαθεί, μη μου μαραθείς.
Αντίκρυ σε νέες περιπέτειες.. οι ταξιδιώτες δε χάνονται.
Εκστασιάζονται!

Συλλέκτης χρωμάτων

και κάθε που χάνω κομμάτια του εαυτού μου
σα μαθητούδι τρέχω να φύγω μετά την εξέταση
μη θέλοντας να ακούσω για τις σωστές και λάθος απαντήσεις.
μα μη έχοντας που να πάω,
αφού πια δε μου ταιριάζουν τα παλιά σκοτεινά μου σοκάκια,
ανατρέχω σε μια ανάμνηση εφηβική
εκεί που ανακάλυψα πως "η ζωή ξέρει"
και εγώ πρέπει να την εμπιστευτώ.
κι εκεί θυμάμαι πως άλλα κομμάτια τα χάνεις
και κάποια άλλα θα μείνουν για πάντα εκεί χαραγμένα.
άλλωστε, τι είναι ο άνθρωπος τελικά;
πίνακας χρωμάτων από βουτηγμένες πινελιές άλλων ανθρώπων..

http://www.kasetophono.com/2014/04/ftina-tsigara.html

Όλα καλά

και θα περάσεις και εσύ, όπως κι άλλοι
άλλωστε, περαστικός δεν ήσουν απ' την αρχή;
θα μου κλείσεις το μάτι
κι απ' την άλλη θα γυρίσεις
ούτε χάδι στην πληγή
μήτε αντίο θα μου πεις
μα εγώ θα είμαι εκεί
άλλοτε στα χρώματα και άλλοτε στα αρώματα
μέχρι να γίνω μια σκιά
που σιγά σιγά
θα ξεθωριάζει στο πρόσωπο του αιώνα
άλλωστε, απ' την αρχή δεν είναι όλα περαστικά;

Οι φίλες μου, οι ανασφάλειες

Μα είναι εκείνες οι λίγες στιγμές που οι ανασφάλειες αποφασίζουν να μου κάνουν παρέα. Μπουκάρουν όποτε βρουν ανοιχτή την πόρτα. Μπαίνουν απρόσκλητες στο μυαλό μου και στρογγυλοκάθονται στο ξύλινο τραπεζάκι μου και τις λαδί μου πολυθρόνες. Λένε "μόνη της είναι αυτή", και ας μη ξεχνάμε - οι τοίχοι είναι βαμμένοι με τις εμπειρίες του παρελθόντος - "ας πιούμε ένα καφέ και να τα πούμε". Λογικό να κουρνιάσουν, χωρίς να με ρωτήσουν. Και κάθονται και επιχειρηματολογούν με τους βαμμένους τοίχους και εγώ, η τρελή, να κάθομαι να τους ακούω. Βάζω μουσική, τίποτα. Βάζω ταινία, τίποτα. Εκεί επιχείρημα, αντιεπιχείρημα. Και να διαστρεβλώνουν οι ανασφάλειες τους τοίχους μου και να αλλάζουνε μορφές. Διάολε. Γ*μώ τις ανοιχτές μου πόρτες. Και τις εμπειρίες μου και σένα και όλους. Και να αρχίζω να τις προσέχω που μιλάνε και να τους δίνω περισσότερη σημασία. Και το μυαλό να γυρίζει σε σένα. Και μένα, τη χαζή, που πάλι θα την πάθω. Τι τρέλα. Τι τρέλα να πιστεύεις σε 2 άμυαλες και αβάσιμες κυράτσες, απ' αυτές που κουτσομπολεύουν και διαστρεβλώνουν τα πάντα, έτσι απλά για να έχουν με κάτι να περνούν το χρόνο τους. Μωρέ να πάτε από κει που ρθατε. Εγώ με μένα τα βρήκα. Χρόνο για καφέ μαζί σας δεν έχω. Έτσι σκέφτομαι να πω.. Αλλά δεν το λέω. Κάτι βροχάλες πέσανε μπας και ξε-γκριζέψει ο ουρανός. Και μετά από αυτό, πήρανε τα πουρτού τους και κλείσαν και την πόρτα. Και έτσι εγώ φοβισμένη μην ξαναμπούν, κλειδώνω κι αμπαρώνω την πόρτα και δεν αφήνω κανένα άλλο να μπει. Ούτε στο μυαλό, ούτε στην καρδιά μου. Ωραία δεν είναι; Καφές στο ξύλινο τραπεζι, μόνη στις λαδί πολυθρόνες. Μόνη. Μόνη.

Μόνη. 

πες μου ρε διάολε τι πρέπει να κάνω
μιας και κάθε φορά που αφήνω το μαύρο να με συνεπάρει
τα άσπρα φορούν τα φτερά τους και χάνονται με τον άνεμο
και στο τέλος καταλήγω εγώ το μαύρο, εγώ και το άσπρο

πόσο δύσκολο πια να δέσει καράβι σε λιμάνι εν ώρα φουρτούνας
πόσο....

On the bus

We are all damaged inside baby.
Past relationships, lost dreams, untouchables wants and desires

I'm no better than you. You're no better than me.
I won't fix you. I'm not here to fix you. I'm here to be damaged together.
You help me. I help you. We are gonna get this out. Together and alone.
Accept my offer. And let me be here with you.

We are still beautiful inside baby.
Cause that's what people are. Damaged and beautiful.

Emptiness

She sees herself and she feels nothing at all.
She feels empty.
She sees herself and all she sees is mistakes.
She is not perfect, she is not good enough.
Why she can't be good enough?
She could love her if she was.
Too much emotion to handle. Now it's just a dead zone.
To the only person whom she must give love, she can't.
She can't love herself.
No self-compassion.
No self kindness.

Living in a borrow time

Έτσι μου'ρχεται να πω..

Στο διάολο να πάνε όλα. Και τα λόγια μου, και τα λόγια σου και τα ραντεβού με την επόμενη μέρα. Ακύρωσε τα όλα. Σε θέλω εδώ. Δίπλα μου. Μαζί μου. 

Ούτε αντίο, ούτε φιλιά αποχαιρετισμού, ούτε άδειες υποσχέσεις λίγο πριν την αναχώρηση. Θέλω να βλέπω πράσινο όταν ξυπνάω και ωκεανούς πριν κοιμηθώ. Κάθε μέρα. Όχι για μια βδομάδα, ούτε για ένα μήνα. Κάθε μέρα. 

Θέλω να σταματήσω να περιμένω το τηλέφωνο να χτυπήσει. Θέλω να τρεμοπαίζει η καρδιά μου, διότι θα ξέρω ότι σύντομα θα σε αντικρύσω. Εκεί. Μπροστά μου. Κερνώντας με ένα φιλί βιαστικό. 

Θέλω να σε ενοχλώ. Με τα λόγια μου, τα μούτρα μου και τις παιδιάστικες βλακείες μου. Θέλω να με βλέπεις όταν δεν κοιτάω και να χαζογελάς χωρίς να μου λες το λόγο. Θέλω να είμαι εκεί όταν θα νιώθεις βουτηγμένος στα σκατ*, για να σου δώσω απλά μια αγκαλιά. Θέλω να ταξιδεύεις, να καταστρώνεις επιθέσεις και να γελάς και εγώ να είμαι πλάι σου. Θέλω να σου λέω καληνύχτα και να με κοιτάς. Να μου λες καλημέρα και να με φιλάς.

Κουράστηκα να μην είσαι εδώ. Να ζούμε με δανεικά και να ζητιανεύουμε για λίγο χρόνο ακόμη. Να θέλω και να μην έχω.

Έτσι μου 'ρχεται να πω στο διάολο όλα. Και οι θεωρίες και οι φόβοι μας.
Έτσι μου'ρχεται να κλείσω τώρα και να σου πω πως έρχομαι.

Μα δεν το λέω.. Δεν το λέω.. Καληνύχτα..

Αυτά που κρύβεις στο μανίκι σου

Καθόσουν στον καναπέ και μίλαγες για τη θάλασσα και τα κύματα. Είναι η ζωή σου λες. Πως σε ταξιδεύουν και πόσο ελεύθερο σε κάνουν να νιώθεις. Και καθώς μου έδειχνες πως να φτιάχνω κόμπους με αυτό το βαθύ μπλε σχοινί σου, σήκωσες το μανίκι που τόσο σφικτά κρατούσες, και εγώ έκλεψα μια ματιά απ' τις ουλές σου. Φάνηκαν βαθιές και γεμάτες πόνο. Να ξεχειλίζουν από μοναξιά.

Όχι. Μην τις κρύβεις σε παρακαλώ. Άσε με να τις δω. Δεν σε κάνουν λιγότερο ταξιδευτή από ότι είσαι ήδη στα μάτια μου.  Άσε με να τις αγγίξω.

Θέλω να τις αγγίξω. Να τις αγκαλιάσω και να τις φιλήσω. Θέλω να τους πω ότι θα τις αγαπώ. Όσο πόνο κι αν κρύβουν. Θέλω να ξέρουν κι αυτές, όπως και εσύ, ότι αποδέχομαι αυτό που είσαι. Αποδέχομαι και αυτές αυτό που είναι. Όχι δεν είναι ντροπή. Δεν είναι σημάδι αδυναμίας. Ούτε κάτι λιγότερο από ότι είσαι τώρα. Δεν είναι το παρελθόν σου, δεν είναι το παρόν, ούτε το μέλλον σου. Δείχνουν απλά πως είσαι άνθρωπος. Όχι ποιος είσαι, ούτε ποιος ήσουν.

Μην τις κρύβεις σε παρακαλώ. Άσε με να μάθω την ιστορία τους. Δε σε κάνουν περισσότερο ήρωα από ότι είσαι ήδη στα μάτια μου. Άσε με να τις μάθω.

Θέλω να τις μάθω. Διότι αποτελούν κομμάτι σου. Μέρος σου. Αποτελούν στοιχείο του εαυτού σου. Μην τις αρνείσαι. Έφτασες εδώ που είσαι, και αυτές είχαν το δικό τους ρόλο. Δείχνουν τις καταιγίδες και τα κύματα που πέρασες. Πληγώθηκες. Και αυτός ο δρόμος ήταν ο μόνος που μπορούσες να διαβείς. Μην κρύβεις τις πληγές σου, μήτε το πρόσωπο σου. Μίλα μου για αυτές. Μίλα μου για σένα και άσε με να τις αγαπήσω.

Και άσε με να σε μάθω πως αγαπάμε τις πληγές μας. Γιατί αν δεν μάθουμε να αγαπάμε τις πληγές μας, δε θα μας φτάσει μια ζωή για να τις κλαίμε.

Τα αντίο σου

σιχαίνομαι όταν μου κλείνεις το στόμα.
όχι με φιλιά.
με τη συμπεριφορά σου.
όταν αποφασίζεις ότι ήρθε η στιγμή για τον προσωπικό σου χρόνο.
και χαμηλώνεις την ένταση στο 0
λες και η δική μου άποψη δε μετρά.

έχω συνηθίσει να αποφασίζουν άλλοι για μένα
να μου λένε πως να πράξω για να είμαι σωστή.
να μου παίρνουν την ανάσα πριν προλάβω να ξεφυσήσω.

εσύ όμως..

εσύ όμως, μη μου λες να μην κοιτάξω πίσω
και μη μου λες να βλέπω μπροστά.
δεν είμαι παιδάκι.
καταφέρνω να επιλέξω μόνη μου τα ρούχα για το σχολείο.
μη μου λες πως να σκέφτομαι
και μη μου λες πως να μη νιώθω.
είμαι εγώ, θυμάσαι;
καταφέρνω να ζήσω τα συναισθήματα μου χωρίς φόβο.

δώσε μου φιλιά στο στόμα,
για να κάνεις τα μούτρα μου να γελάσουν ξανά.
και φιλιά στα μάτια,
για να δω το μέλλον που επέλεξα να φέρω στη ζωή μας πιο γλυκά.
δώσε μου φιλιά στο μέτωπο,
πες μου να προσέχω όπου κι αν πάω.
και φιλιά στο μάγουλο,
για να επιστρέψω πίσω σώα

και όταν λες αντίο να με κοιτάς στα μάτια.
θέλω να βλέπω εκείνες τις θάλασσες καθώς ανεβαίνω στον ουρανό.
θέλω να πνίγομαι στους ωκεανούς σου
και ας το χαμόγελο σου δεν ταιριάζει με το αντίο σου.

My people

These are the people I want in my life
These are the people I want to fall in love
These are the people I want to have as friends

With big eyes, big ears and small tongue
Who see and hear more than they talk
With their feet on the ground and wings on their back
Who choose when to stay and when to leave

Who love themselves as they love others
Who accept others as they accept themselves
Who say yes to the the magic of moment
Who say no for the sake of the world
Who smile to strangers and sing in the car driving to work
Who will sit under the jasmine to read instead of a library
Who prefer the wood instead of the stone
Who are curious and adventurous to meet others after they find themselves

I want to fall in love with those who are in love with life
I want to have friends who are in love with the world

Γαμ*το σου

ρε παιδί μου εγώ, να..
θέλω να ρθεις να μου πεις πως με γουστάρεις.
γουστάρεις το δυνατό μου γέλιο,
τις περίεργες φιγούρες μου σαν πλένω τα πιάτα,
που σταματάω να μυρίσω κάθε είδος λουλουδιού
και ας το έχω ήδη κάνει τριακόσες φορές προηγουμένως
ρε παιδί μου εγώ, να..
θέλω να ρθεις και να μου πεις πως σου λείπω.
σου λείπει ο τρόπος μου όταν κατεβάζω τα μούτρα μου
και ότι ζητάω να βάζεις μουσική 24 ώρες το 24ώρο,
ο αυτοσαρκασμός μου όταν βρίσκεις τα μαλλιά μου στο πάτωμα
και την καταραμένη μέδουσα στο πρόσωπο σου
ρε παιδί μου εγώ, να..
για τις γαμημένες λεπτομέρειες θέλω να με θες.
τα υπόλοιπα άστα, βράστα.
όλα τα άλλα είναι βερεσέ.

Ασυμβίβαστοι έρωτες

Πες με ρομαντική, αλλά εγώ τρελαίνομαι για τους έρωτες τους ασυμβίβαστους.
Αυτούς που δεν μπορούν να βρουν την ησυχία τους με κάτι απλό.
Αυτούς που κάνουν την υπέρβαση όταν το ζητήσει η περίσταση.
Αυτούς που δεν κολλάνε πουθενά για ένα κ*λοέρωτα.

Ασυμβίβαστοι είναι αυτοί που τα αφήνουν όλα για κάτι νέο,
που πάνε κόντρα στον καιρό και ζούνε 1000 χρόνια ρουτίνας,
κόντρα στα πρέπει και στα θέλω των άλλων.
Αυτοί που άλλαξαν χώρα και ξανάχτισαν απ’ την αρχή τη ζωή τους,
και αυτοί που βαφτίζουν το θεό τους μ' άλλο όνομα.
Ασυμβίβαστοι είναι αυτοί που μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε,
διαπερνάνε συμπληγάδες,
και αφήνουν πίσω τους τη Σκύλα και τη Χάρυβδη.
Αυτοί που βλέπουν το τέρας και δε το φοβούνται
και αυτοί που αψηφούν τα άδυτα του Ποσειδώνα και τους Μουσώνες των καιρών.


Ακούγομαι ρομαντική, μα έτσι έμαθα εγώ.
Ο έρωτας, μου είπαν, θέλει θυσίες.
Όχι αλάτι, ούτε πιπέρι.
Θέλει το γ*μημένο το μπαχαρικό που δεν έμαθα ποτέ το όνομα του.
Αυτό το κάτι που κάθε φορά σε κάνει να ξεπερνάς τον εαυτό σου.
Γιατί μ’ αυτό έχει να κάνει ο ασυμβίβαστος έρωτας.
Με τον άνθρωπο. Τι και ποιον αφήνεις πίσω. Τι και ποιον βρίσκεις μπροστά.
Που για τον έρωτα ξεχνά φόβους και προσδοκίες.

Που για τον έρωτα δε μένει στην επιφάνεια.

Που για τον έρωτα ψάχνει στα πιο βαθιά του τέρατα και τα πολεμά.

Αυτόν τον άνθρωπο να ψάχνεις.
Τον άνθρωπο που θα ξεπεράσει τον εαυτό του για ένα έρωτα.
Αυτόν τον έρωτα να θες.
Τον έρωτα με το γ*μημένο έξτρα, που έγινε για σας.

Σχετικότητα no 2

και όταν σε βρω ρε διάολε, δε θα σε αφήσω να φύγεις.
θα ταξιδεύουμε κάθε μέρα, σε διαφορετικές και ίδιες περιπέτειες
θα έρχεσαι πτώμα από τη δουλειά και θα ρωτάω τα νέα σου
"ωχού πάλι τα ίδια θες να ακούσεις;"
ναι πάλι τα ίδια. γιατί τίποτα δεν είναι ίδιο.
κάθε μέρα είσαι διαφορετικός. πως γίνεται αυτά να μένουν στάσιμα;
και κάθε βράδυ θα σου φτιάχνω νέα φαγητά
μιας και για μένα όλα νέα είναι, αφού δεν ξέρω να μαγειρεύω.
θα σου λέω ιστορίες παλιές και θα τις αναλύουμε λες και εξελίσσονται τώρα.
και μέσα σε όλη τη συνήθεια, εμείς θα είμαστε καλά.
μα αν καμιά φορά βαριόμαστε,
θα φτιάχνω για μας χρονορωγμές μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας
που μόνο εγώ και συ θα ξέρουμε πως είναι.
θα κάνω όλα αυτά για σένα και άλλα τόσα που δεν έμαθα ακόμη.
και εγώ δε θα θέλω πολλά.
να, όσα δεν έζησα μαζί σου θα 'θελα να ζήσω.
απλά και καθημερινά.
και ας μην είναι τίποτα απλό και τίποτα καθημερινό.
και ας όλα αλλάζουν και ας δεν είναι όλα μια ρουτίνα.
δίπλα σου ρε βλάκα όλα θα 'ναι διαχειρίσιμα.

Σχετικότητα no I

θέλω να σε βρω σε ένα άσπρο σπίτι με ψηλό ταβάνι και πράσινα παράθυρα.
να παίζεις με ένα λυκάκι και αν καπνίζεις, να καπνίζεις στριφτά. μια αλητεία στα χέρια, μου είναι απαραίτητη.
και όταν σ' αντικρίσω να νιώσω όλα τα κύτταρα του σώματος μου να ερμηνεύουν το sad mafioso.
να φοράς ζεστό μάλλινο πουλόβερ και να πίνεις καφέ, ενώ η χούφτα σου ερωτεύεται τη ζέστα της πύλινης κούπας και η μύτη σου να ανοίγει μπροστά στη μυρωδιά του φρεσκοκομμένου καφέ.
να διαβάζεις ένα βιβλίο που δεν το έχω ξανακούσει, για το οποίο θα κάθεσαι με τις ώρες να μου αναλύεις, πρίζοντας με να το διαβάσω και εγώ να σου λέω «άσε με δεν έχω τώρα χρόνο»
δίπλα από τη φωτιά να βρίσκεις ζεστασιά και να νιώθεις γεμάτος. Η φωτιά εσένα δε θα σε καίει, εσύ θα μαθαίνεις τη φωτιά πώς να αναζωπυρώνεται.
να αντέχεις τη μοναξιά. και αν σου λείπει κάτι και νιώθεις ένα κενό, δε θα στο γεμίσω εγώ. να είσαι η άγκυρα του εαυτού σου, ο ουρανός και η θάλασσα μαζί.
θέλω να σε βρω. και ας είσαι όλα αυτά κι ας μην είσαι. και ας σημαίνουν όλα αυτά, αυτά τα οποία δε σημαίνουν.

All monsters are humans

Με ελκύει οτιδήποτε τσαλακωμένο, σπασμένο και απόμακρο.
Ό,τι πιο μελαγχολικό και μυστήριο.
Με ελκύει να μπορώ να παίζω με τα όρια του, τα δικά του και τα δικά μου.
Να φτάνω στον γκρεμό και να μην πέφτω
Να βάζω το τσιγάρο στο στόμα και να μην το ανάβω
Να μου βάζω το πιστόλι στον κρόταφο και εγώ να γελάω
Να γελάω δυνατά γιατί το ξεγέλασα

Με ελκύει αυτό που οι άλλοι θεωρούν τέρας, σκοτεινό και άπιαστο.
Το λαβωμένο ξωτικό μου.
Κυνηγημένο, φοβισμένο.
Αυτό που δε με αφήνει να πλησιάσω, που με διώχνει μακριά του.
Γιατί πίστεψε και αυτό πως κανένας δεν το φτάνει
Γιατί πήρε την ασχήμια του κόσμου και την έκανε δική του
Γιατί ξέχασε τι και ποιος είναι, αυτό που ήθελε να είναι

Kαι με ελκύει να παίξω το παιχνίδι του
Να προσπαθεί να με τρομάξει και εγώ να μένω
Να μένω για να του θυμίσω αυτό που βλέπω εγώ
Να του θυμίσω αυτό που κρύβεi πίσω από τη μάσκα που φορά
Κάτι μικρό, κάτι μεγάλο. Τι σημασία έχει; Καθόλου δε με νοιάζει.
Φτάνει να θυμηθεί. Και ας μη βγάλει ποτέ αυτή τη μάσκα.
Και ας συνεχίσει να είναι το τέρας που οι άλλοι το θέλουν να είναι.

The pattern

"I am the monster they paint me to be."
he said and run away,
far away,
so that nobody can see him crying.
So that nobody can see
the human he so much desires to be.
"Finders keepers"
she said and run away with him.
Because she so believed in him
because of the so much she saw in him.

Μπάζει νερά η βάρκα, καπετάνιε

βουλιάζω.
βουλιάζω.
και όπως βουλιάζω, στο λέω έχω, μωρό μου,
ξεχάσει πως κολυμπάνε και πως βγαίνουν στην επιφάνεια.
βουλιάζω και έχω ξεχάσει να πάρω αναπνοή.
να πάρει. τώρα τι κάνουμε;

έχει βάλει το καράβι νερά από παντού και δεν ξέρω από που να το πιάσω.
μπαλώνω από το ένα και μπαίνει από την άλλη.
κολλάω την άλλη και ξανανοίγει η παλιά.
πανάθεμα σε. τι σε ήθελα σαπιοκάραβο;

από την αρχή, σε βρήκα γεμάτο τρύπες
- φαίνεται μάλλον οι προηγούμενοι άφησαν τη στάμπα τους
και είπαν να σε πετάξουν στη δική μου θάλασσα.
τι το ήθελα και πίστεψα πως θα με ταξιδέψεις;

βουλιάζω και δε θυμάμαι πως επιβιώνουμε στα βαθιά νερά
το θυμάμαι. είχα ξαναπνιγεί. και σώθηκα.
πως σώθηκα; δε θυμάμαι.
διάολε. γιατί δε μπορώ να θυμηθώ;

και έχω πια ξεχάσει σε ποια νερά αρμένιζα μονάχη
κι αν ήταν γαλάζια σαν του Αιγαίου ή αυτό το πράσινο του Ιονίου.
μια χαρά δεν ήταν τότε; τι ήθελα άλλο μέσο να διαβώ;
πόσο δύσκολο, όταν έχεις πια ξεχάσει πως να αρμενίζεις μόνη.

μα ο καπετάνιος βουλιάζει μαζί με το καράβι του.
και αρνούμαι να σε αφήσω, μόνο με όλο αυτό το σαράκι.
κάτι θα σου βρήκα, για να σε αφήσω να με ταξιδέψεις.
ταξίδεψε με, λοιπόν, και ας είναι ο προορισμός τα άδυτα του Ποσειδώνα.

You are beautiful

Δε θα το πω 'επιφανειακό', διότι ακούγεται επικριτικό. Λες και μπορώ να διακρίνω την επιφάνεια από το βάθος. Λες και υπάρχει μια γραμμή που διαχωρίζει "αυτό ήταν βαθύ και αυτό επιφανειακό". Όχι δεν υπάρχει. Θα το πω, 'μονόπλευρο'. Ναι. Μ' αρέσει αυτή η λέξη. Μ' αρέσει η λέξη πλευρά και οπτική γωνιά.

Πόσο μονόπλευρο λοιπόν μπορεί να είναι όταν επιλέγουμε να περιγράψουμε κάτι "όμορφο", κοιτώντας μόνο την εξωτερική εμφάνιση του. Και όμως έχουμε φτάσει να μιλάμε για ομορφιά και να κοιτάμε μόνο το περιτύλιγμα. Έχουμε δώσει τόσο βάρος στο πως φαίνεται ο άλλος - κιλά, μαλλιά, ραγάδες, ρυτίδες, πατούσες, τρίχες - και έχουμε ξεχάσει να δώσουμε σημασία 

στον τρόπο που μιλάει

στον τρόπο που φιλάει

στον τρόπο που γελάει

στον τρόπο που μαγειρεύει ή που καθαρίζει τον κήπο

στον τρόπο που σηκώνει τον καφέ

και στον τρόπο που κατεβάζει την μπύρα

Θαμπωνόμαστε πλέον μόνο αν έχει ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια και ξεχάσαμε να δώσουμε σημασία 

στον τρόπο που σκέφτεται και στον τρόπο που χορεύει

πως πονηριάζει όταν θέλει να βγει από μια δύσκολη θέση

και πως γίνεται ένα με τους άλλους όταν δε θέλει να φαίνεται

στον τρόπο που δείχνει την αγάπη του

στον τρόπο που σε θαυμάζει

στην κάθε μικρή λεπτομέρεια που έχει σαν άνθρωπος.

Σα μοναδικός άνθρωπος.

Ξεχάσαμε να δώσουμε σημασία.

Και επιλέγουμε να βλέπουμε τη μια μεριά της ομορφιάς και όχι την ολοκληρωμένη. Και όταν επιλέγουμε να δούμε μόνο τη μια μεριά, ξεχνάμε να ζήσουμε στις στιγμές που όλα τα προηγούμενα υπάρχουν. Και τραβιόμαστε από δαίμονες σε σκοτεινά σοκάκια - "δεν είναι τέλεια", "δεν έχει το κατάλληλο σώμα", "δεν είναι αρκετά γυμνασμένος", "θα με κάνει ρεζίλι" -

Και πες μου εσύ μετά πως θα μπορέσεις επιτέλους να δείξεις την αγάπη σου, πως θα εκφράσεις όσα νιώθεις, όταν βάζεις τόσα εμπόδια στον εαυτό σου.

Και όμως πίστεψε με,

ακόμη και με τόσα εμπόδια

είσαι όμορφος

γιατί πιστεύω σε σένα και σε αυτό που είσαι

γιατί είσαι περισσότερα από αυτό που είσαι

και δεν είσαι ούτε η μονόπλευρη οπτική γωνιά σου

ούτε τα εμπόδια σου.

Είσαι αυτός που εσύ επιλέγεις να είσαι

και μπορείς να επιλέξεις όποιος θέλεις να είσαι.

Υ.Γ. Και ότι επιλέξεις να είσαι, είναι αρκετό. 

She.

she is so f*cking perfect,
she is all that you have ever loved,
she is all that you have ever lusted and desired
she is the one you search in every woman
since she is so f*cking perfect
where is she now
where is she now that you need her
where is she now that you miss her
since she is so f*cking perfect
why you left her
why you let her go
why you had to lose her
since she is so f*cking perfect
where were you when she needed you
where were you when you had her
where were you when she missed you
since she is so f*cking perfect
is there any f*cking reason why you are still here?
since you are no f*cking there
is there any f*cking reason why she is still here?

Ο γυρισμός

ότι φοβόμουν πιο πολύ
ορθώνεται μπροστά μου
το παρελθόν φλερτάρει το παρόν μου
ποιος του έδωσε δικαίωμα
ξάφνου να εμφανίζεται μπροστά μου
να σέρνει σαν τούλι φορεμένο όλες τις μνήμες
και τα όνειρα που σκότωσε
στο κόκκινο χαλί να τα ανασταίνει.
πίσω, κάνε πίσω.
από δω δε θα περάσεις ετούτη τη φορά
τα κοράκια που 'φερες μαζί σου
ξεφορτώσου τα
και για το δηλητήριο έχω πάντα το αντίδοτο.
τράβα στα κενά, στον εγωισμό και την κακία σου
και μην την κρατάς σα φυλακτό την αγάπη σου για μένα
που την βλέπεις σα θεριό και δε σ'αφήνει να φύγεις
άσε με εμένα εδώ που έφτασα και κλείσε την πόρτα πίσω σου
εδώ δε σε χωράει πια

Η επιστροφή

δεν κοιτάζω πια κάτω από το κρεβάτι για κάποιο τέρας.
για να δω αν υπάρχει. για να δω αν είναι εκεί.
για να δω αν ξημεροβραδιάζεται εκεί κάτω, θέλοντας να βγει το βράδυ να με τρομοκρατήσει.
δεν κοιτάζω κάτω από το κρεβάτι διότι το τέρας δεν είναι πια εκεί.
το τέρας έχει τώρα πάρει τη δική σου μορφή και έχει μετακομίσει στο μυαλό μου.
βάζει την μπυρίτσα του, φοράει όμορφα καπέλα και ξημεροβραδιάζεται με οργανωσιακές καταστάσεις, σχεδόν ιδεοψυχαναγκαστικές.
και με τρελαίνει.
δε με αφήνει να κοιμηθώ και μετά δε με αφήνει να σηκωθώ από το κρεβάτι.
ζητάει χάδια και μετά με αφήνει να κοιτάω το ταβάνι.
μου ζητάει να μαγειρεύω, μα όλα πάνε στα σκουπίδια.
και το φοβάμαι. το φοβάμαι, όσο φοβόμουν το τέρας κάτω από το κρεβάτι.
με στοιχειώνει.
μου κρατάει συντροφιά χωρίς να το θέλω πια κοντά μου.
το διώχνω και αυτό ξανάρχεται.
παλεύω να το κρατήσω μακριά μου, βγαίνοντας στον κήπο.
κλαίγοντας για το βασιλικό που δεν κατάφερα να σώσω.
με στοιχειώνει.
με στοιχειώνει.
με στοιχειώνει.
με στοιχείωνεις.

Αυτό που εγώ αποκαλώ ελευθερία.

μην προσπαθείς να με διαβάσεις.
μην προσπαθείς να με βάλεις σε κουτάκια.
τα σιχαίνομαι.
και τώρα που με έβγαλες, θα ξαναμπώ. μόνη μου.
δεν είμαι ούτε αυτό που σκέφτηκες, ούτε αυτό που θες.
ούτε καν αυτό που δε θες.
μ' άρεσει να μην είμαι αυτό που οι άλλοι περιμένουν να είμαι.
είμαι τα πάντα και το τίποτα.
ανήκω σε όλους και σε κανένα.
δεν είμαι εγώ που πετάω στον ουρανό.
είμαι ο ουρανός ο ίδιος και οι άλλοι πετάνε μέσα μου.
με βλέπεις να παλεύω; τότε θα αφεθώ.
με βλέπεις να χάνομαι; τότε θα φανερωθώ.
είμαι ελεύθερη από ευδαιμονίες, μα και δαίμονες.
είμαι ελεύθερη από προσδοκίες και πιστεύω.
είμαι ελεύθερη από στερεότυπα αλλά και εξαιρέσεις.
είμαι ελεύθερη από σένα. από αυτούς. από εκείνους. από εμένα.

Ένας μήνας και κάτι.

Ξύπνησα ανήσυχη, για δεύτερη μέρα συνεχόμενα. Έτσι μάλλον αισθάνεται κάποιος όταν πλησιάζει το τέλος. Ένας κόμπος στο στομάχι και ένα κουβάρι στο λαιμό. Μια βαρεμάρα, σα να μη θέλω να κάνω τίποτα. Παίρνω τις μπογιές μου και κατεβαίνω στον κήπο. Ένας μήνας και κάτι, και τώρα κατάφερα να ζωγραφίσω. Πόσα είχα ευχηθεί να γίνουν και δεν έγιναν ποτέ. Και φτάνει η τελευταία μέρα και προσπαθώ να τα χωρέσω όλα σε αυτή τη γαμ*μένη μέρα που δεν ήθελα να έρθει. Και ήρθε τόσο σύντομα. Και τόσο σύντομα θα φύγει και αύριο θα είμαι πάλι μακρυά σου.

Δεν είναι τόσο τα όσα δεν πρόλαβα να ζήσω μαζί σου, αλλά τα όσα δεν πρόλαβα να σου πω. Γιατί όσα δεν πρόλαβα να σου πω, δε θα μπορέσω να τα πω πουθενά ξανά. Δεν είναι για το πως με κάνεις να νιώθω. Όχι, δεν έχουν να κάνουν με μένα αυτά που δεν πρόλαβα να σου πω. Έχουν να κάνουν με σένα, με σένα και μόνο. Αυτά που δεν μπορείς να δεις, κοιτάζοντας σε στον καθρέφτη. Από το λίγο πράσινο στα μάτια σου μέχρι τον τρόπο που πίνεις την μπύρα σου. Από τον τρόπο που αλλάζεις θέμα όταν κάνεις λάθος μέχρι την περίεργη μανία σου να οργανώνεις το κάθε τι, στην κάθε λεπτομέρεια. Από τις τόσες λεπτομέρειες που μαθαίνεις όλη μέρα, μέχρι τη γλωσοδιάρροια που σε πιάνει όταν θαυμάζεις κάτι. Από τον τόσο πειστικό σου τρόπο να με κάνεις να γελάσω και την ανυπόφορη πειθώ σου να με κάνεις να συζητήσω όταν θέλω να σου κρατήσω μούτρα.




Ένας μήνας και κάτι. Και δε σου είπα το τι βρίσκω όμορφο και μοναδικό πάνω σου. Γιατί η τόση περιέργη ταυτότητα σου με ταράζει. Γιατί η ανάγκη σου για ελευθερία με κάνει να ταξιδεύω. Γιατί το πάθος σου για να βρεις την άκρη μόνος σου με συναρπάζει. Γιατί αυτό το χάος εμένα μου βγάζει μαγεία. Γιατί όταν μιλάς εγώ απλά χαζεύω. Γιατί όταν αγριεύεις εγώ απλά παρατηρώ. Ένας μήνας και κάτι. Και δεν κατάφερα να σου πω πόσο θέλω να σε ξαναδώ. Γιατί μπερδεύονται τα λόγια μου κάθε φορά που με ρωτάς με το διαπεραστικό σου βλέμμα για μια ακόμη επαφή.

Και φεύγοντας, θα σου ξεριζώσω τα μάτια, με ό,τι ωκεανούς και φωτιές έχουν μέσα και θα τα κρύψω στο κομπόδεμα που κρατάω πάντα μαζί μου. Και αυτό το λίγο πράσινο που έμεινε θα σου χαρίσω, μην πεις καμιά φορά ότι δε σου έδωσα ποτέ κάτι. Έτσι για να έχουν και οι άλλοι κάτι όμορφο να χαζεύουν. Και θα φορέσω το μαντήλι μου και θα σου πω αντίο. Έτσι είμαστε εμείς άλλωστε. Δεν αφήνουμε τα αντίο να μας πνίγουν. Έχουμε ραντεβού με την επόμενη μέρα.

Θεωρίες κουτιών

κουτάκια, παντού κουτάκια.
έχουμε φτιάξει στο μυαλό μας για το πως θα έπρεπε να ζούμε, πως θα πρέπει να συμπεριφερόμαστε, πως οι άλλοι θα έπρεπε να συμπεριφέρονται.
τα έχουμε ρίξει σε τετράγωνα κουτάκια, και τα κρατάμε παραμάσχαλα.
προσέχουμε το κάθε κόμμα, την κάθε τελεία, που μπορούν να γίνουν εξαιρέσεις.
σπάνια. απαγορεύεται.
το τετράγωνο κουτάκι δεν αφήνει χώρο για εξαιρέσεις, για λάθη.
έτσι σκέφτομαι, έτσι θα έπρεπε να πράττεις.
έτσι θα έκανα, έτσι θα έπρεπε να κάνεις και εσύ.
το πως νιώθει ο άλλος ή το πως σκέφτεται ο άλλος φοράει την κάπα των ξωτικών.
δεν υπάρχει. είναι αόρατο.
μας αρέσει η διαφορετικότητα, λέμε.
πόση ειρωνία να υπάρχει σε μια πρόταση.
πόση απόσταση να υπάρχει μεταξύ του τι λέω ότι μ' αρέσει και του τι κάνω.
και η τραγική ειρωνία σου χτυπάει την πόρτα, χεράκι με τα πρέπει.
και εσύ σαστίζεις στην πόρτα και δεν ξέρεις τι να διαλέξεις.
τον ασφαλή δρόμο των πρέπει και τα κουτιών, ή τον άγνωστο δρόμο της αποδοχής της διαφορετικότητας.
δε γράφω άλλο, ότι χάσαμε χάσαμε, όποιον χάσαμε χάσαμε.

Καρδιά είναι, μην την μαλώνεις

Χτες έλαβα γράμμα από ένα αγαπημένο πουλί. Ένα χαμόγελο έσκασε στο πρόσωπο μου και λυπήθηκα τόσο που δεν μπορούσα να το πάρω μια αγκαλιά και να του πω πόσο περήφανη είμαι για αυτό. Μου έγραψε ότι μπορεί να κλάψει πλέον ελεύθερα χωρίς να νιώθει αδυναμία ή ντροπή για τον εαυτό του. Τις προάλλες ένα άλλο αγαπημένο πουλί μου έγραψε πως έπιασε τον κατήφορο η ερωτική του φωλίτσα, παρόλα αυτά όμως "η ζωή ξέρει και εγώ την εμπιστεύομαι". Πάλι ήμουν μακριά για να το φιλήσω και να του πω είμαι περήφανη που νιώθεις άνετα κατά τη διάρκεια μιας μπόρας στη ζωή σου.

Κάθε μέρα χιλιάδες συναισθήματα πλημμυρίζουν τις ζωές μας και εμείς επιλέγουμε να τα αγνοούμε, να τα κατακρίνουμε, να τα αποφεύγουμε, να τα αψηφούμε, να τα κλείνουμε στο ντουλάπι, στα πιο βαθιά μυστικά, για τις μαύρες νύχτες του χειμώνα και σε ότι πιο σκοτεινό μπορεί να υπάρξει. Κάποιοι άνθρωποι το κάνουν αυτό μόνο στα δυσάρεστα συναισθήματα. Είναι βλέπετε η "παγίδα της ευτυχίας", όπου όλοι πρέπει να είμαστε πάντα χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Τόσο απολυταρχία σε μια πρόταση παίζει να υπήρχε μόνο κατά καιρούς δικτατορίας. Άλλοι πάλι το κάνουν για τα συναισθήματα που φοβούνται, ξεκινώντας πάντα από τον έρωτα που για αυτούς πιο πιθανόν να σημαίνει πόνος. Ίσως ακόμη και με τη χαρά - ευτυχία, κρύβοντας την σαν τα σκυλιά το κόκαλο τους, επειδή δεν ξέρουν τι να την κάνουν και πως να τη διαχειριστούν. Φαίνεται έχουν μάθει ότι σε αυτούς συμβαίνουν μόνο δυσάρεστα πράγματα, άρα οτιδήποτε ευχάριστο θα τους γυρίσει μπουμεραγκ σε 3, 2, 1  και ΜΠΟΥΜ.

Κάθε μέρα χιλιάδες συναισθήματα πλημμυρίζουν τις ζωές μας και εμείς τα μαλώνουμε που υπάρχουν. Συναισθήματα είναι, κύματα, νεφέλες, φύλα στο ρυάκι, στάχτη που στροβιλίζει στον αέρα. Που έρχονται και φεύγουν. Δεν μπορούν να σε πειράξουν και σίγουρα δε θα είναι μόνιμα. Γιατί να μη τα ζήσουμε όσο τα έχουμε, να αφεθούμε σε αυτά και που ξέρεις μπορεί να μας πάνε σε μέρη που να μην έχουμε ξαναδει. Νιώσε άνετα με αυτό που συμβαίνει, υπάρχει λόγος που συμβαίνει. Και αν δεν τον βρίσκεις, δεν πειράζει, μείνε με την απορία. Δεν έχουν βρεθεί για όλα τα ερωτήματα οι απαντήσεις.

Καρδιά είναι, μην την μαλώνεις.

Το λίγο πράσινο στο χρώμα των ματιών σου

Και όταν είχα ένα φιλί απόσταση από τα χείλη του, τότε το θυμήθηκα. Εκείνο το διαπεραστικό βλέμμα του που είχα σχεδόν ξεχάσει. Είχα σχεδόν ξεχάσει πόσο εύκολα μπορεί να με γδύνει, να τρυπώνει μέσα μου και να διαβάζει ότι περάσει από το ξεκούρδιστο μυαλουδάκι μου. Εκείνο το βλέμμα που λύνει χίλιους χείμαρρους, που ορμάνε κατά πάνω μου, φωνάζουν το όνομα μου και ζητούν να με πάρουν μαζί τους στα πιο βαθιά τους όνειρα. Εκείνο το βλέμμα που έχει δυο φωτιές για πυρήνα, που τραβολογούν εμένα και την ψυχή μου σε δρόμους άγνωστους και μαγικούς. Εκείνο το βλέμμα, έξυπνο - βαθύ - μελαγχολικό. Και άφησα πάλι να με συνεπάρει στα δικά του ταξίδια. Ανήμπορη να κουνηθώ, ήθελα μόνο να χαζεύω. Και τότε το είδα. Είδα το λίγο πράσινο που κρύβουν τα μάτια του. Μέσα από τις θάλασσες και τις φωτιές, ένα χρώμα διαφορετικό ξετρύπωσε μπροστά μου. Λες και δεν υπήρχε πριν. Λες και άνθιζε εκείνη την ώρα. Και το έβλεπα να μεγαλώνει και εγώ να χάνομαι στο κενό. Ένιωσα ένα ρίγος και την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Ήξερα ότι πια το βλέμμα του δε θα ήταν ξανά το ίδιο σαν κοιτάει εμένα. Ήξερα ότι το διαπεραστικό αυτό βλέμμα δε θα είναι πια μελαγχολικό.

New Era

είναι εκείνη η εποχή που νιώθεις ατρόμητη.
ότι και να συμβεί, δε φοβάσαι.
δε φοβάσαι που σου γίνεται αναγκαίος.
δε φοβάσαι που τον σκέφτεσαι κάθε μέρα.
και δε φοβάσαι αν μια μέρα πάει για τσιγάρα (που δεν καπνίζει)
και δεν ξαναγυρίσει.

δε φοβάσαι, γιατί πέρασε εκείνη η εποχή που ζούσες στην άγνοια.
που ζούσες κάθε μέρα με το φόβο,
το φόβο ότι θα νιώσεις κενή.
που έβλεπες σκοτάδι και έτρεμες,
που δεν άκουγες σ' αγαπώ και τρελαινόσουν ότι ήρθε το τέλος.
δε φοβάσαι, γιατί πέρασε η εποχή που φοβόσουν να μείνεις μόνη.

τώρα είναι άλλη εποχή.
η εποχή που η απουσία σού έγινε φίλη καλή,
που τα βρήκες με σένα.
που μπορείς να δεις τη λύπη και την απώλεια κατάματα
και να πεις καλώς με βρήκατε
είναι η εποχή που πλέον ζεις για σένα.

εσύ η άγκυρα του εαυτού σου.
εσύ η άγκυρα.
εσύ. 

Η αγαπημένη μου ιστορία

η ιστορία είναι διαφορετική τώρα. οι δίσκοι δεν παίζουν στο σαλόνι πλέον.
δεν είμαι δική σου πια. δεν ήμουν ποτέ και ποτέ δε θα γίνω.
είναι εντάξει να πεις πως χάθηκε η μαγεία και είναι εντάξει να πω πως κουράστηκα.
από την αρχή ξέραμε τη διαφορά μεταξύ του αέρα και της γης.
είναι εντάξει να πεις πως κουράστηκες και είναι εντάξει να πω πως πληγώθηκα.
από την αρχή ξέραμε πως τα πουλιά ζούνε στον αέρα και τα λουλούδια στη γη.
μην ανησυχείς, δεν είμαι εδώ για την καρδιά σου. ούτε για τους λόγους σου.
είμαι εδώ μόνο για το παιχνίδι.
είμαι εδώ για τη μουσική που παίζει την ώρα που φεύγεις.
μα στον έρωτα ποντάραμε όλα μας τα πιόνια, χάσαμε το βασιλιά και τη βασίλισσα.
άναψε μου ένα τσιγάρο, μπες στο αμάξι σου και άσε με εδώ μέσα στον καπνό.
ποτέ δεν έρχεσαι όταν σε περιμένω και μπορώ να σκεφτώ 1000 λόγους γιατί.
δε σε πίστεψα και δεν περίμενα σε σένα και μένα.
δεν πιάστηκα από λόγια και δεν ανέμενα να πεις περισσότερα.
μα κοίτα πόσο γενναία έγινα, τώρα που φεύγεις και δεν κοιτάς πίσω.
θα μετακομίσω σε ένα ξύλινο σπίτι στα βουνά και θα κατεβαίνω μόνο για να βρω τη δόση τοξικότητας που θέλω.
κοίτα πόσο γενναία έγινα, τώρα που πάλι αλλάζουν όλα.
και θα είναι όλα εντάξει, γιατί προχωράμε. σε διαφορετικούς οδούς.
εσύ στον αέρα και εγώ στη γη.
και μπορεί σε κάποια φάση το πουλί να κατέβει για σκιά.
και μπορεί σε κάποια φάση τα πέταλα να πετάξουν από τον αέρα.
η ιστορία είναι διαφορετική τώρα. οι δίσκοι δεν παίζουν στο σαλόνι πλέον.