- Νίτσε -
"Someone told me there's a girl out there, with love in her eyes and flowers in her hair"
Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008
Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008
Mother of Mercy
Ό,τι και να λέτε, άρχοντες, αστικοί και εργάτες, ενήλικες και παιδιά, φασίστες, κουμμουνιστές και σοσιαλιστές, εξουσιάρχες και αναρχικοί, επαναστάτες και βολευτάκηδες, η Ελλάδα ανήκει σε σας. Και από κει και πέρα, σε σας βασίζεται να την αλλάξετε και να την κάνετε όπως ήταν στους Αρχαίους Χρόνους. Όσο και να κατηγορείτε ο ένας τον άλλο, όσο και να επαινείτε τα όσα έκαναν για σας, όσο και να εθελοτυφλείτε, όσο και να γράφετε στα κωλοblog σας και εμπέζετε τα όσα συμβαίνουν και όσους δεν καταλαμβαίνετε, αυτή η χωρά θα πηγαίνει από τα σκατά στα σκατότερα. Μπορεί να μην μένω εκεί, μπορεί να μην ζω στην ψευτιά, αλλά η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα με προβλήματα. Αλλά αν θα εξεγερθείτε και θέλετε να πάρετε τα ηνεία, δεν το κάνετε με κατηγορίες, κατηγορίες ΧΩΡΙΣ να ξέρετε.
Αφιερωμένο στην Ελλαδίτσα μας, που τελευταίως έγινε η Ελλαδάρα του Κόσμου, το επίκεντρο της υφηλίου.
Αφιερωμένο στην Ελλαδίτσα μας, που τελευταίως έγινε η Ελλαδάρα του Κόσμου, το επίκεντρο της υφηλίου.
Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
που ξέρουνε τι κάνουνε
που ξέρουνε τι χάνουνε
κι ελπίζουνε στο κράτος,
χαμένοι κατά κράτος
Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
που πέτρα δεν αφήσανε
που τοίχους ζωγραφίσανε
κι ακόμα ζωγραφίζουν
μαραίνονται κι ανθίζουν
Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
οδός του οδοστρώματος,
του έτσι, του κυκλώματος
οδός σακατεμένη, οδός αγαπημένη
Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
οδός απόντων υπευθύνων
Οδός του πάθους, οδός του λάθους
οδός του ύψους και του βάθους
Οδός Ελληνων, οδός εκείνων
που πιάνονται αδιάβαστοι
που γίνονται αναρπαστοι
που σκίζουν και πουλάνε
που δε με ξεγελάνε
Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
που δεν τους πιάνει λάστιχο
κι εγώ μ' ένα τετράστιχο
τους πιάνω από τη μέση,
πονάω και μ' αρέσει
Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
που ξέρουν να ονειρεύονται
που υπερηφανεύονται
πως είναι και οι πρώτοι,
μακάρι να 'ναι πρώτοι
που ξέρουνε τι κάνουνε
που ξέρουνε τι χάνουνε
κι ελπίζουνε στο κράτος,
χαμένοι κατά κράτος
Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
που πέτρα δεν αφήσανε
που τοίχους ζωγραφίσανε
κι ακόμα ζωγραφίζουν
μαραίνονται κι ανθίζουν
Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
οδός του οδοστρώματος,
του έτσι, του κυκλώματος
οδός σακατεμένη, οδός αγαπημένη
Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
οδός απόντων υπευθύνων
Οδός του πάθους, οδός του λάθους
οδός του ύψους και του βάθους
Οδός Ελληνων, οδός εκείνων
που πιάνονται αδιάβαστοι
που γίνονται αναρπαστοι
που σκίζουν και πουλάνε
που δε με ξεγελάνε
Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
που δεν τους πιάνει λάστιχο
κι εγώ μ' ένα τετράστιχο
τους πιάνω από τη μέση,
πονάω και μ' αρέσει
Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
που ξέρουν να ονειρεύονται
που υπερηφανεύονται
πως είναι και οι πρώτοι,
μακάρι να 'ναι πρώτοι
[Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Οδός Ελλήνων]
Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2008
Hate is Safer Than Love
Μίσησε με όσο θες τότε, αηδίασε με όσο θες λοιπόν, αδιαφόρησε για μένα όσο γουστάρεις. Όπως και να έχει, απλά δεν θες να το παραδεχτείς γιατί σε πληγώνει, σε ματώνει και δεν είναι της κλάσης σου αυτά. Αγνόησε τα λοιπόν, αρνήσου τα και κάνε το αντίθετο από αυτό που νιώθεις για μένα. Μίσησε με λοιπόν, μίσησε με να το απολάυσω. Το μίσος θα είναι πιο υγιείς και ασφαλές για σένα, μείνε σε αυτό, νιώσε το όταν θα σου τρώει τα σωθικά, νιώσε το όταν θα σου μείνει άλλος αέρας να αναπνεύσεις. Νιώσε το, μέχρι να καταλάβεις τι ήμουν, είμαι και θα είμαι εγώ για σένα. Γιατί ούτε μαύρη ψυχή έχω, ούτε άσχημη εσωτερικά. Πονάω όσο πονάς, δυστυχώς εσύ πονάς από εγωισμό και εγώ με την καρδιά. Μίσησε με αφού το θες, ελπίζοντας πως θα σου περάσει.. Μίσησε με και βρες τα αρνητικά μου αν αυτό θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα γιατί δήθεν μόνο εσύ αγάπησες. Μίσησε με λοιπόν, σε προκαλώ. Να ξέρεις όμως πως τίποτα δεν θα καταφέρεις, ζούσα, ζω και θα ζω για πάντα μέσα σου.
".. Would you mind if I killed you, would you mind if I tried to, 'cause you have .."
Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2008
Who Will Survive and What Will Be Left of Them
Εκατόφυλλα στον Άδη
και μαχαίρι ακονισμένο
μ' εχεις βάλει στο σημάδι
και όλο κλαίς που δεν πεθαίνω..
Μέλι, στάχτι και φαρμάκι
με τ' αψέντι ανακατώνεις
με κερνάς κρυφά λιγάκι
μα ούτε έτσι με σκοτώνεις..
Σε όσους πολέμους και αν με πας,
θα σε νικήσω,
αγάπησε με αν τόσο θες,
να ξεψυχήσω...
και μαχαίρι ακονισμένο
μ' εχεις βάλει στο σημάδι
και όλο κλαίς που δεν πεθαίνω..
Μέλι, στάχτι και φαρμάκι
με τ' αψέντι ανακατώνεις
με κερνάς κρυφά λιγάκι
μα ούτε έτσι με σκοτώνεις..
Σε όσους πολέμους και αν με πας,
θα σε νικήσω,
αγάπησε με αν τόσο θες,
να ξεψυχήσω...
[Γιάννης Χαρούλης - Εκατόφυλλα]
Γιατί κάποιοι αγαπάνε με την καρδιά και άλλοι με τον εγωισμό.. Ποιός θα επιβιώσει όμως.. Μακάρι να επιβιώσεις, στο λέω μέσα από την καρδιά μου...
Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
Quote No1
"At this moment there are 6,470,818,671 people in the world. Some are running scared. Some are coming home. Some tell lies to make it through the day. Others are just not facing the truth. Some are evil men, at war with good. And some are good, struggling with evil. Six billion people in the world, six billion souls. And sometimes... all you need is one."
Peyton Sawyer - One Tree Hill's Character
Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2008
Autopsy of the Devil's Brain
Άντρες!Όχι και τόσο ανεξήγητο φαινόμενο. Δεν ξέρω φυσικά αν είναι προνόμιο μου το ότι καταλαμβαίνω λίγο περισσότερο τον εσωτερικό τους κόσμο ή είναι απλά φαντασία του "έτσι θέλω" μου. Είναι φορές όμως που χάνομαι στην άβυσσο του αντίθετου φύλου.
Ένα άντρα είναι εύκολο να καταλάβεις ότι είναι χαρούμενος ή ευτυχισμένος σε σχέση με το όταν έχει φορέσει το μαύρο του κουστούμι. Προσωπικά, καταλαμβαίνω πότε είναι μελαγχολικός, καταλαμβαίνω γιατί είναι μελαγχολικός, καταλαμβαίνω γιατί δεν δείχνει ότι είναι μελαγχολικός, καταλαμβαίνω γιατί θέλει το χώρο του, καταλαμβαίνω γιατί δεν θέλει να συζητήσει άλλο. Αυτό που δεν καταλαμβαίνω είναι γιατί δεν καταλαμβαίνει αυτός εμένα;;!! Όχι οκ, δεν θέλω να είμαι άδικη μαζί του, καταλαμβαίνει περισσότερα από όποιοδήποτε άλλο, αλλά ρε μωρό μου μα το Θεό..
Είναι φαινόμενο πια, το γεγονός ότι οι άντρες δεν κατανοούν τη γυναικεία φιλοσοφία.Δεν το αμφιβάλλω ότι είμαστε παράξενα όντα, αλλά βάλε και εσύ αντρούλη μου το μυαλουδάκι σου να δουλέψει.. Η γυναίκα ποτέ δεν θέλει να την καταλάβεις, απλά για να φαίνεται έτσι πως το λένε.. Ασταθής! Ίσως να μην είναι και τόσο θετικό αυτό το επίθετο.. Θα προτιμούσα καλύτερα το "δεν μπορείς να την βρεις πουθενά", άρα κάτι σπάνιο, άρα κάτι που πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να το βρεις, να το ανακαλύψεις. Και ναι κύριοι μου,, η γυναίκα σου θέλει να είναι κάτι πάνω από τα κεκτενόμενα, θέλει να την έχεις θεά και ας μην στο δείχνει..
Όπως και να έχει, δεν νομίζω ότι είναι τόοοοοοσο δύσκολο λοιπόν να προσπαθήσεις και λίγο να καταλάβεις, να έτσι λίγο τα απλά! Σχεδόν όλοι οι άντρες που έχω γνωρίσει δεν καταλαμβαίνουν σχεδόν ΠΟΤΕ τους τι θέλει μια γυναίκα. Όπως για παράδειγμα.. μείνε σπίτι να μου κάνεις παρέα, αύριο δίνω, σε θέλω δίπλα μου.. ή όπως μακάρι να έπλενε τα πιάτι είμαι πεθαμένη από τη δουλειά, ή ακόμα και το ο βούτηρος είναι στο δεύτερο ράααααφι! Μα δηλαδή.. πρέπει πάντα να υποδεικνύεις τι πρέπει να κάνουν;; Είναι ανίκανοι να σκεφτούν από μόνοι τους; Σου λέω γιατί έφυγες από το ΜΣΝ, ε θα πάω δίπλα.. Ε πάνε δίπλα, δεν στο λέω ότι δε θέλω εδώ, όχι έχω και εγω εγωισμό.
Άντρες!
Μερικές φορές είναι πιο σκοτεινοί και από το σκοτάδι. Ένας άντρας έχει την ειδικότητα, το προνόμιο, όταν θέλει να εξαφανιστεί εξαφανίζεται.. Δεν εννοώ να γίνει άφαντος από προσώπου γης, αλλά μπορεί να κρύφτεί τόσο καλά από τα πρόσωπα γύρω του, να κρύψει τη λύπη από τα μάτια του, να βγει με την παρέα του, μα καταβάθος μέσα του να κλαίει, να πίνει και ασυνείδητα, ο λόγος που πίνει να είναι απλά ο πόνος. Και ναι κυρίες μου, οι άντρες πονάνε περισσότερο από εσάς. Απλά οι άντρες δεν το δείχνουν, οι άντρες κλαίνε από μέσα τους, ενώ εμείς.. Αχ εμείς! Χύνουμε δάκρυα, ποταμούς και θάλασσες. Και για όσες ένιωσαν ποτέ ότι ο άντρας τους δεν λυπάται για τα όσα γίνονται απλά να ξέρετε ότι αυτός ίσως να πόνεσε πιο πολύ από εσάς αλλά.. ας μην ξεχνάμε, είναι άντρας και κατά την κοινωνία μας, οι άντρες δεν κλαίνε. Και δεν εννοώ δάκρυα μόνο, εννοώ, δεν παραπονιούνται, δέχονται, υπονέμουν.
Υπομονή λοιπόν και στα 2 φύλα. Κάποια στιγμή ίσως καταλάβει ο ένας τον άλλο. ή ίσως και να μην γίνει αυτό. Ίσως δεν ήταν μοιραίο, ίσως δεν πρέπει, ίσως γιατί μετά δεν θα υπάρχει ζωή. Πόσο ωραία θα ήταν η ζωή αν όλοι καταλαμβαίναμε τα πάντα και όλα ήταν ήρεμα;; Για μένα προσωπικά, πω πω, θα πέθαινα από την πλήξη, και ας παραπονιέμαι από τα όσα συμβαίνουν!
Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2008
Get Cape, Wear Cape, Fly!
Κάι όμως εμείς οι άνθρωποι, πιστέυουμε ότι τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς τον άνθρωπο μας. Ρε πάμε καλά;; Τόσο καιρό πως ζούσαμε; Κάθε φορά τα ίδια λέμε με τον νέο γκόμενο που θα βρούμε, κλαίμε που χάσαμε τον πρώην, καταριώμαστε την ώρα που γνωρίσαμε τον πρών και όταν έρθει ο νέος, θα λέμε "α ήρθε ο πρίγκιπας να με σώσει από τη μοναξία μου". Ρε πάμε καλά;; Σήκω πάνω και στάσου όρθιος στα πόδια σου, μην υπολογίζεις κανένα, στη ζωή γεννιώμαστε και πεθαίνουμε μόνοι. Κανείς δεν θα σε ακολουθήσει στον τάφο, γιατί να εξαρτώμαστε τόσο εύκολα εμείς οι άνθρωποι;; Πόσα καταφέρνεις μετά που απεξαρτηκοποιήσε από το συγκεκριμένο άτομο και πόσα θα κάνεις ακόμη.. ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ!!
"..Γύρνα να δεις όλα αυτά, που ΜόΝοΣ μου μπόρεσα,
εσύ ΔαΚΡύΖειΣ κρυφά και εγώ δεν σε γνώρισα,
γύρνα να δεις μια αγκαλιά που για χάρη σου άνοιξα,
ΜΗ ΦοΒαΣαι όλα πέρασαν πια, γαλήνεψε η θάλασσα.."
εσύ ΔαΚΡύΖειΣ κρυφά και εγώ δεν σε γνώρισα,
γύρνα να δεις μια αγκαλιά που για χάρη σου άνοιξα,
ΜΗ ΦοΒαΣαι όλα πέρασαν πια, γαλήνεψε η θάλασσα.."
Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2008
Untitle
Μ' αγαπάς;
Σ' αγαπώ!
Και θα μ' αγαπάς για πάντα;
Για πάντα!
Αυτά ρωτούσε το φεγγάρι το μικρό αστέρι λίγο πριν μαύρα σύννεφα το καλύψουν.
Κάθε βράδυ το αστέρι με το φεγγάρι συναντιούνταν και αγνάντευαν τη θάλασσα και εκείνο το μικρό κορίτσι που κάθε βράδυ καθόταν σε εκείνο τον άγριο βράχο και κοιτούσε με μάτια δακρυσμένα το κενό..
Ρωτάει το φεγγάρι το αστέρι:
Γιατί πρέπει οι άνθρωποι να τυραννιούνται τόσο και να νιώθουν τόσο μοναξιά;
Τι να σου πω; Δεν ξέρω. Μπορεί να τους αρέσει, μα μπορεί και να φοβούνται..
Να φοβούνται; Τι να φοβούνται;
Μπορεί να φοβούνται μην χάσουν αυτόν που αγαπάνε και να τύχει να τον τον χάσουν, φοβούνται να ξαναγαπήσουν για να μην πληγωθούν ξανά.
Ναι, αλλά γιατί να χάσουν αυτόν που αγαπούν;
Αχ φεγγάρι μου, για να στο εξηγήσω θα πάρει χρόνο και η ήρθε η ώρα του αδερφού σου να βγει, δες, ξεπροβάλει. Αύριο βράδυ θα σου πω.
Έχει βραδυάσει, το φεγγάρι ξυπνάει και βγαίνει στον ουρανό, μα που είναι το αστέρι; Ψάχνει μα δεν το βρίσκει και τότε πέφτει πάνω του ένα πουλάκι και το ρωτάει:
Που είναι το αστέρι, ξέρεις;
Χάθηκε, του απαντάει
Μα που χάθηκε;
Τα αστέρια καλό μου φεγγάρι, δεν κρατάνε για πάντα, κάποτε σβήνουν και χάνονται, λέει το πουλί και εξαφανίζεται.
Το φεγγάρι απορεί πως χάθηκε. Είχε πει πως θα τ' αγαπάει για πάντα. Μα ξαφνικά θυμήθηκε τα λόγια του αστεριού και ένα μεγάλο ασημί δάκρυ κύλησε από τα μάτια του.
Να τι φοβούνται τελικά οι άνθρωποι....
[Για τα όσα δεν κρατάνε για πάντα, για όσους ήρθανε και φύγανε, για όσους ήρθανε και μείνανε.]
Σ' αγαπώ!
Και θα μ' αγαπάς για πάντα;
Για πάντα!
Αυτά ρωτούσε το φεγγάρι το μικρό αστέρι λίγο πριν μαύρα σύννεφα το καλύψουν.
Κάθε βράδυ το αστέρι με το φεγγάρι συναντιούνταν και αγνάντευαν τη θάλασσα και εκείνο το μικρό κορίτσι που κάθε βράδυ καθόταν σε εκείνο τον άγριο βράχο και κοιτούσε με μάτια δακρυσμένα το κενό..
Ρωτάει το φεγγάρι το αστέρι:
Γιατί πρέπει οι άνθρωποι να τυραννιούνται τόσο και να νιώθουν τόσο μοναξιά;
Τι να σου πω; Δεν ξέρω. Μπορεί να τους αρέσει, μα μπορεί και να φοβούνται..
Να φοβούνται; Τι να φοβούνται;
Μπορεί να φοβούνται μην χάσουν αυτόν που αγαπάνε και να τύχει να τον τον χάσουν, φοβούνται να ξαναγαπήσουν για να μην πληγωθούν ξανά.
Ναι, αλλά γιατί να χάσουν αυτόν που αγαπούν;
Αχ φεγγάρι μου, για να στο εξηγήσω θα πάρει χρόνο και η ήρθε η ώρα του αδερφού σου να βγει, δες, ξεπροβάλει. Αύριο βράδυ θα σου πω.
Έχει βραδυάσει, το φεγγάρι ξυπνάει και βγαίνει στον ουρανό, μα που είναι το αστέρι; Ψάχνει μα δεν το βρίσκει και τότε πέφτει πάνω του ένα πουλάκι και το ρωτάει:
Που είναι το αστέρι, ξέρεις;
Χάθηκε, του απαντάει
Μα που χάθηκε;
Τα αστέρια καλό μου φεγγάρι, δεν κρατάνε για πάντα, κάποτε σβήνουν και χάνονται, λέει το πουλί και εξαφανίζεται.
Το φεγγάρι απορεί πως χάθηκε. Είχε πει πως θα τ' αγαπάει για πάντα. Μα ξαφνικά θυμήθηκε τα λόγια του αστεριού και ένα μεγάλο ασημί δάκρυ κύλησε από τα μάτια του.
Να τι φοβούνται τελικά οι άνθρωποι....
[Για τα όσα δεν κρατάνε για πάντα, για όσους ήρθανε και φύγανε, για όσους ήρθανε και μείνανε.]
Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2008
Erasing the Past
Κάτω από το κρεβάτι είναι ένα κουτί αναμνήσεις. Τεράστιο, για να χωράει όσες περισσότερες στιγμές μπορεί. Πάνω στους τοίχους υπάρχουν φωτογραφίες, εισητήρια από συναυλίες/ τρένα, ραβασάκια. Πολλά, για να θυμίζουν όσες περισσότερες εμπειρίες απόκτησα. Και αναρωτιέμαι πάντα, αφού με πονάς τόσο, γιατί σε κρατάω ακόμη; Αφού πονάνε όλα αυτά, γιατί τα κρατάμε ακόμη; Γιατί πάντα να κρατάμε ότι μας πονάει; Μαζωχισμό στο έπακρον, εν τέλει...
Στιγμές, αναμνήσεις, μόνο αυτό κρατάω, μόνο αυτό να κρατούσες και εσύ.
Στιγμές, αναμνήσεις, μόνο αυτό κρατάω, μαζεύω, να θυμάμαι,
γιατί φοβάμαι πως μια μέρα θα σε ξεχάσω.
Στιγμές, αναμνήσεις, μόνο αυτό κρατάω, κρατάω εσένα μη μου φύγεις,
απ' το μυαλό, την καρδιά, την ψυχή.
Στιγμές, αναμνήσεις, μόνο αυτό κρατάω,
λες και μόνο έτσι μπορώ να σε έχω.
Στιγμές, αναμνήσεις, μόνο αυτό κρατάω, μόνο αυτό πονάει.
Στιγμές, αναμνήσεις, μόνο αυτό κρατάω, μα πονάει τόσο πολύ,
τόσο πολύ που σ' έχω αλλά δεν σ' έχω.
Στιγμές, αναμνήσεις, μα αν μόνο αυτό κρατάω,
δεν θα μ' αφήσεις ποτέ σου, δεν θα πεθάνεις ποτέ σου.
Στιγμές, αναμνήσεις, να μην σε θύμιζαν άλλο, φωτιά να τους βάλω, να τα κάνω όλα μπουρλώτο, να τα κάψω ρε γαμώτο, να μην σε θυμάμαι πια.
The Lonesome Road
You're tearing me apart Crushing me inside
You used to lift me up
Now you get me down
If I Was to walk away
From you my love
Could I laugh again?
If I Walk away from you
And leave my love
Could I laugh again ?
Again, again...
You're killing me again
Am I still in your head?
You used to light me up
Now you shut me down
I'm losing you again
Like eating me inside
I used to lift you up
Now I get you down
Without your love
You're tearing me apart
With you close by
You're crushing me inside
Without your love
You're tearing me apart
Without your love
I'm dazed in madness
Can't lose this sadness
You're tearing me apart
Crushing me inside
Without your love (you used to lift me up)
You're crushing me inside (now you get me down)
With you close by
I'm dazed in madness
Can't lose this sadness
It's riping me apart
It's tearing me apart
I don't know why
[Archive - Again]
Ακόμη να καταλάβω γιατί κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι, δακρύζω, βάζω τα κλάματα, στεναχωριέμαι, λυπάμαι, θυμάμαι, ξεχνάω και απλά καταλήγω στη θλίψη μου; Απλά θέλω να μείνω μόνη μου, να βρεθώ με τα συναισθήματα μου, βρίσκω μια ζεστασιά στη στεναχώρια μου, βρίσκω την ησυχία μου, μπορεί να μην νιώθω ευτυχισμένη, αλλά νιώθω ήρεμη.
Τόσο συναίσθημα και πόνο μπορείς να νιώσεις ακούγοντας αυτό το τραγούδι. Να καταλάβεις πόσα νιώθει ο άλλος όταν απλά τον "αφήνεις" μόνο του. Πως τόσος πόνος έχει γίνει ένα τραγούδι, πως τόση θλίψη κρύβεται μέσα στις νότες.
Μερικές φορές μ' αρέσει που βρίσκω την ησυχία μου μέσα από τη θλίψη μου, μέσα στο σκοτάδι. Μπορεί να μην βρίσκω απαντήσεις, αλλά ναι, μπορώ να γνωρίσω καλύτερα εμένα, τον χειρότερο μου εαυτό. Βλέπω πόσο μαύρη μπορεί να γίνει η ψυχή μου. Ναι δεν βρίσκω απαντήσεις, γιατί δεν βλέπω καθαρά, αλλά μερικές φορές ναι το παραδέχομαι είναι τόσο ωραία μέσα στη στεναχώρια να βουλιάζεις. Ίσως γιατί τότε όλοι γυρνάνε τα βλέμματα πάνψω σου, σου δίνουνε σημασία. Ίσως όμως και γιατί κανείς πια δεν σου δίνει σημασία, απλά σ' αφήνουνε στο μαύρο σου το χάλι, να σκέφτεσαι και να καταριέσαι την μέρα που γνώρισες εκείνον τον άνθρωπο που σε καταδιώκει χρόνια. Ίσως γιατί απλά αυτό σου πάει περισσότερο, το μαύρο, η κατάθλιψη. Αλλά ναι, το ξαναπαραδέχομαι. Η λύπη με κάνει να δείχνω πιο όμορφη... Άστε με στην ησυχία μου απλά, δεν ζήτησα από κανένα να με έχει έγνοια.
".. γιατι δεν μ' αφήνετε ήσυχο, άστε με ήσυχο όλοι .."
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)