είναι περίεργο και συνάμα λυτρωτικά ευχάριστο όταν καταφέρεις να είσαι ανοιχτός σε νέες εμπειρίες. το "κλειστό" και το "απόλυτο" δε βοήθησε κανένα. όταν είμαστε ανοιχτοί στον 'πολυθεϊσμό' δημιουργούμε ένα βαθμό αποδοχής για την ανθρώπινη φύση. είναι εύκολο πια για μας να αποδεχτούμε τον άλλο όπως είναι, χωρίς να θέλουμε να τον αλλάξουμε. ταυτόχρονα είμαστε και εμείς πιο ανοιχτοί στη δική μας αλλαγή. είμαστε ανοιχτοί σε νέες πτυχές του χαρακτήρα μας. ιδιαίτερα σε αυτές που δεν είχαμε φανταστεί μέχρι στιγμής ότι θα γουστάραμε κάποτε.
"Someone told me there's a girl out there, with love in her eyes and flowers in her hair"
Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2014
Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2014
Γύφτισσα ψυχή
Όχι, δεν ανήκω σε ομάδα Ρομά, ούτε η μάνα μου ήταν τσιγγάνα. Αντιθέτως, παιδί (με ντύνανε) κοκέττα. Στην εφηβεία, κάπου χάλασε το πράγμα και από κοκέττα, έγινα "γυφτάκι". Ίσως τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου, ίσως τα ασυνδύαστα πολύχρωμα και φαρδιά μου ρούχα, φέρναν λίγο πολύ σε όλους μια εικόνα χίπισσας τσιγγάνας. Έτσι μου κόλλησε το παρατσούκλι. Όχι πως με χαλάει φυσικά. Γιατί ταίριαζε με το πως θα ήθελα η ψυχή μου να ήταν. Διότι, καθώς μεγάλωνα, έμαθα πως σημασία δεν έχει τι δείχνουν τα ρούχα ποιος είσαι, αλλά η ψυχή. Θα στο εξηγήσω.
Ανάλογα με την περίσταση, τα ρούχα μπορούν να προσαρμοστούν (όχι δεν είναι απόλυτο - άμα θες εσύ να πας σε μια συνέντευξη για δουλειά με τις πυτζάμες σου, εγώ δεν έχω πρόβλημα - φτάνει και εσύ να είσαι οκ με την πιθανότητα να μην πάρεις τη δουλειά!): Τη μια θα φορέσεις τα καλά σου, την άλλη τα επαγγελματικά σου, την άλλη τα πρόχειρα. Προσωπικά έμαθα να προσαρμόζομαι στις διάφορες περιστάσεις και είμαι πολύ καλά με αυτό. Γιατί φροντίζω σε όλες τις περιστάσεις να νιώθω άνετα με το τι φοράω. Το να νιώθω άνετα όμως με το τι φοράω, το σημειώνω, ήθελε αρκετή δουλεια εκ μέρους μου. Απελευθερώθηκα από το κλισε τρυπάκι μου "αυτή είμαι". Γιατί δεν είμαι τα ρούχα μου. Η ψυχή μου όμως ήταν, είναι και θα είναι αυτό το ασυμάζευτο αλητάκι, η χίπισσα τσιγγάνα.
Λένε ότι άνθρωποι με αυτό το άρωμα ψυχής έχουν την ανάγκη για αλλαγή και/ή περιπτέτεια. Η αλλαγή και η περιπέτεια είναι σαν ένα επακόλουθο, κάτι αναγκαίο. Είναι για αυτούς κάτι αναμενόμενο, κάτι που δε θα έπρεπε να λείπει από τη ζωή τους.
Λένε ότι άνθρωποι με αυτό το άρωμα ψυχής ψάχνουν για το "επόμενο καλύτερο πράγμα". Γνωρίζουν ότι στη ζωή τίποτα δεν είναι τέλειο, ότι κάποιες στιγμές κάποια πράγματα ξεθωριάζουν και πως όλα στη ζωή είναι περαστικά. Και όταν αυτό συμβαίνει, αντί να αναπολούν και μηρυκάζουν το παρελθόν, φτιάχνουν στο παρόν τους με νέες στιγμές.
Λένε ότι άνθρωποι με αυτό το άρωμα ψυχής είναι παθιασμένοι και συχνά εμπνέονται από διαφορετικές ιδέες, στάσεις και εμπειρίες. Από τη στιγμή λοιπόν που η αλλαγή είναι τρόπος ζωής τους, είναι σημαντικό για αυτούς να είναι ανοιχτοί σε εμπειρίες και ιδέες, να ζούνε τη στιγμή, για αυτό και θα τους δεις να βρίσκουν τη μαγεία παντού. Γιατί όσο είσαι παρόν σε μια στιγμή, τόσο πιο έντονα τη ζεις. Τόσο πιο μεγάλο το αντίκτυπο που θα έχει πάνω σου αυτή η στιγμή.
Λένε ότι άνθρωποι με αυτό το άρωμα ψυχής δεν έχουν πλήρως ιδέα για το τι θέλουν από τη ζωή αλλά είναι αποφασισμένοι να το βρουν. Λόγος ζωής δεν είναι το να είσαι ασφαλιστής, ούτε να κάνεις τους άλλους χαρούμενους. Ακούγεται φοβιστικό να έχεις μόνο ένα σκοπό σε ολόκληρη τη ζωή σου (ιδιαίτερα όταν δεν είσαι καλός σε αυτό ή δεν το γουστάρεις καθόλου αυτό!). Το ψάξιμο και η αλλαγή είναι ένας τρόπος για αυτό το "πολυθειστικό" σύστημα ζωής.
Δε μ' αρέσει να βάζω ταμπέλες. Και θα προσπαθήσω να το αποφύγω για ακόμη μια φορά. Μπορεί να δεις πολλές γύφτισσες ψυχές και καμιά να μη μοιάζει με τις άλλες. Ο καθένας ορίζει τον εαυτό του με βάση το τι θέλει εκείνος (ή τουλάχιστον έτσι θα ήταν καλύτερο να κάνει). Θα δεις γύφτισσες ψυχές με φτερά στην καρδιά τους, ή με πανιά στα χέρια τους. Θα δεις γύφτισσες ψυχές που δεν έχουν πατρίδα, που να μη θέλουν πατρίδα διότι πατρίδα τους είναι όλη γη. Ίσως σε πλησιάσουν και να σου ζητήσουν λίγα ψίχουλα αγάπης, ίσως και να είναι πολύ περήφανοι για να το κάνουν αυτό. Ίσως να έχουν ταξιδέψει παντού ή και πάλι να τους έχουν ταξιδέψει παντού.
Γύφτισσες ψυχές θα δεις παντού.
Γιατί όλοι μέσα μας κρύβουμε μια τέτοια.
Μην την αρνηθείς.
Σε όλους πάει το πιο ξέγνοιαστο.
Φτάνει να το αφήσουμε να μας συνεπάρει.
Ανάλογα με την περίσταση, τα ρούχα μπορούν να προσαρμοστούν (όχι δεν είναι απόλυτο - άμα θες εσύ να πας σε μια συνέντευξη για δουλειά με τις πυτζάμες σου, εγώ δεν έχω πρόβλημα - φτάνει και εσύ να είσαι οκ με την πιθανότητα να μην πάρεις τη δουλειά!): Τη μια θα φορέσεις τα καλά σου, την άλλη τα επαγγελματικά σου, την άλλη τα πρόχειρα. Προσωπικά έμαθα να προσαρμόζομαι στις διάφορες περιστάσεις και είμαι πολύ καλά με αυτό. Γιατί φροντίζω σε όλες τις περιστάσεις να νιώθω άνετα με το τι φοράω. Το να νιώθω άνετα όμως με το τι φοράω, το σημειώνω, ήθελε αρκετή δουλεια εκ μέρους μου. Απελευθερώθηκα από το κλισε τρυπάκι μου "αυτή είμαι". Γιατί δεν είμαι τα ρούχα μου. Η ψυχή μου όμως ήταν, είναι και θα είναι αυτό το ασυμάζευτο αλητάκι, η χίπισσα τσιγγάνα.
Λένε ότι άνθρωποι με αυτό το άρωμα ψυχής έχουν την ανάγκη για αλλαγή και/ή περιπτέτεια. Η αλλαγή και η περιπέτεια είναι σαν ένα επακόλουθο, κάτι αναγκαίο. Είναι για αυτούς κάτι αναμενόμενο, κάτι που δε θα έπρεπε να λείπει από τη ζωή τους.
Λένε ότι άνθρωποι με αυτό το άρωμα ψυχής ψάχνουν για το "επόμενο καλύτερο πράγμα". Γνωρίζουν ότι στη ζωή τίποτα δεν είναι τέλειο, ότι κάποιες στιγμές κάποια πράγματα ξεθωριάζουν και πως όλα στη ζωή είναι περαστικά. Και όταν αυτό συμβαίνει, αντί να αναπολούν και μηρυκάζουν το παρελθόν, φτιάχνουν στο παρόν τους με νέες στιγμές.
Λένε ότι άνθρωποι με αυτό το άρωμα ψυχής είναι παθιασμένοι και συχνά εμπνέονται από διαφορετικές ιδέες, στάσεις και εμπειρίες. Από τη στιγμή λοιπόν που η αλλαγή είναι τρόπος ζωής τους, είναι σημαντικό για αυτούς να είναι ανοιχτοί σε εμπειρίες και ιδέες, να ζούνε τη στιγμή, για αυτό και θα τους δεις να βρίσκουν τη μαγεία παντού. Γιατί όσο είσαι παρόν σε μια στιγμή, τόσο πιο έντονα τη ζεις. Τόσο πιο μεγάλο το αντίκτυπο που θα έχει πάνω σου αυτή η στιγμή.
Λένε ότι άνθρωποι με αυτό το άρωμα ψυχής δεν έχουν πλήρως ιδέα για το τι θέλουν από τη ζωή αλλά είναι αποφασισμένοι να το βρουν. Λόγος ζωής δεν είναι το να είσαι ασφαλιστής, ούτε να κάνεις τους άλλους χαρούμενους. Ακούγεται φοβιστικό να έχεις μόνο ένα σκοπό σε ολόκληρη τη ζωή σου (ιδιαίτερα όταν δεν είσαι καλός σε αυτό ή δεν το γουστάρεις καθόλου αυτό!). Το ψάξιμο και η αλλαγή είναι ένας τρόπος για αυτό το "πολυθειστικό" σύστημα ζωής.
Δε μ' αρέσει να βάζω ταμπέλες. Και θα προσπαθήσω να το αποφύγω για ακόμη μια φορά. Μπορεί να δεις πολλές γύφτισσες ψυχές και καμιά να μη μοιάζει με τις άλλες. Ο καθένας ορίζει τον εαυτό του με βάση το τι θέλει εκείνος (ή τουλάχιστον έτσι θα ήταν καλύτερο να κάνει). Θα δεις γύφτισσες ψυχές με φτερά στην καρδιά τους, ή με πανιά στα χέρια τους. Θα δεις γύφτισσες ψυχές που δεν έχουν πατρίδα, που να μη θέλουν πατρίδα διότι πατρίδα τους είναι όλη γη. Ίσως σε πλησιάσουν και να σου ζητήσουν λίγα ψίχουλα αγάπης, ίσως και να είναι πολύ περήφανοι για να το κάνουν αυτό. Ίσως να έχουν ταξιδέψει παντού ή και πάλι να τους έχουν ταξιδέψει παντού.
Γύφτισσες ψυχές θα δεις παντού.
Γιατί όλοι μέσα μας κρύβουμε μια τέτοια.
Μην την αρνηθείς.
Σε όλους πάει το πιο ξέγνοιαστο.
Φτάνει να το αφήσουμε να μας συνεπάρει.
Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014
Σε γουστάρω έτσι.
Αυτοκαταστροφή (η)[1878] < αυτο + καταστροφή: Το να καταστρέφει κανείς τον εαυτό του
Έχω δει πολλές. Αυτοκαταστροφές. Αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Σκέψεις. Ω, το αγαπημένο μου. Σκέψεις. Σε κάνουν ότι θέλουν, σα μαριονέτες που χορεύουν σε κουκλοθέατρο. Σε καθηλώνουν τόσο που τη λέξη ελευθερία την έχεις συσχετίσει μόνο με το σηκώνω ανάστημα στο ζυγό ή δεν περιτριγυρίζεσαι από ένα χρυσό κλουβί.
Έχω δει πολλές. Αυτοκαταστροφές. Και κάθε φορά κάνω και εγώ την ίδια αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Προσπαθώ να βοηθήσω. Να μην αυτοκαταστρέφεται πλέον.
Αλλά, η ιδιαιτερότητα της αυτοκαταστροφής είναι ότι σε τρώει και ταυτόχρονα σ' αρέσει ρε πούστη μου. Σε τρώει επειδή ξέρεις ότι καταστρέφει οτιδήποτε γύρω σου σου φέρνει ομορφιά και μαγεία και γι' αυτό θες να το αλλάξεις. Ταυτόχρονα όμως, σ' αρέσει γιατί δεν έχεις γευτεί κάτι άλλο πιο ωραίο από αυτό. Οτιδήποτε πέρα από αυτό (το οποίο ξέρεις να κάνεις πιο καλά) σε τρομάζει. Γιατί το άγνωστο τρομάζει. Και αγαπάς την αυτοκαταστροφή σου τόσο που την αφήνεις γλυκά γλυκά να σε πνίξει. Σα να είσαι σε ταινία: Αυτό το βυθίζομαι μέσα στην καρέκλα μου, παίρνω τα pop corn μου και αφήνομαι. Αφήνομαι σε αυτό που νομίζω ότι δεν μπορώ να αλλάξω, επειδή "αυτός είμαι", επειδή "δεν μπορώ να αλλάξω πλέον", επειδή "έχω προσπαθήσει τόσες φορές και συνεχίζω να το κάνω", επειδή "έχουν προσπαθήσει να με αλλάξουν και συνεχίζω να το κάνω", επειδή "ασυνείδητα τα κάνω αυτά" κλπ............. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να βρει άπειρο αριθμό δικαιολογιών, για κάτι που είναι τόσο απλό.
Η δική μου αυτοκαταστροφή, έχει να κάνει με τη μη-ανιδιοτελή μου προσπάθεια να σώσω τον κόσμο. Δεν είναι αυτοκαταστροφικό να βοηθάς τον κόσμο, όταν στο ζητήσει φυσικά. Όταν δε στο ζητήσει όμως, εκεί είναι που ντύνεσαι υποτιθέμενος υπερήρωας χωρίς πατρίδα και εισέρχεσαι σε ναρκοπέδιο. Και να το ξέρω ότι οι νάρκες είναι συναρμολογημένες με μόνο ένα σκοπό. Να με πεθάνουν. Με τον ένα ή άλλο τρόπο, να σβήσουν οποιαδήποτε προσπάθεια μου για βοήθεια, να με ματαιώσουν για οποιαδήποτε κινητοποίηση κάνω ενάντια στην αυτοκαταστροφή του άλλου. Και ΜΠΟΥΜ! Όσες φορές μπήκα στο νακροπέδιο, έφαγα τα μούτρα μου, γιατί.. όταν κοριτσάκι μου.. ο άλλος δε θέλει να αλλάξει, όπου και να πατήσεις είσαι ΚΑΜΠΟΥΜ.
Προσωπικά, μετά από πολλαπλούς μικρούς θανάτους, είπα να διαλέξω ένα άλλο δρόμο. Ας πούμε ένα δρόμο ηρεμίας, ισορροπίας και ειρήνης. Ζεν η δικιά σου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οτιδήποτε αυτοκαταστροφικό να αρχίσει να πετάγεται στα σκουπίδια. Η πεποίθηση μου ότι μπορώ να βοηθήσω όλο τον κόσμο έχει πάρει τα βουνά και δε με επηρεάζει πλέον. Ή τουλάχιστον, όχι τόσο όσο παλιά.
Αυτός. Αχ αυτός. "Η αυτοκαταστροφή προσωποποιημένη". Κατά τους άλλους. Και κατά τον ίδιο φυσικά. "Tο παιδί μου που το μεγάλωσα με τόσο κόπο πως να το αποχωριστώ;" - Κάπως έτσι φαντάζομαι να σκέφτεται καθώς βάζει τρικλοποδιές στον ίδιο του τον εαυτό και χάνει παιχνίδια που γουστάρει.
Εγώ εκεί.
Αν θες να αυτοκαταστραφείς, να αυτοκαταστραφείς.
Αν θες να καείς, να καείς.
Η πιο μεγάλη μάχη είναι πάντα με τον εαυτό μας. Σε μια παρτίδα σκάκι, εσύ τα μαύρα, εσύ και τα άσπρα πιόνια. Εσύ ξέρεις πως να υπερνικήσεις τα "επειδή" και εσύ θα σκάψεις βαθιά για να δεις τι είναι αυτό που σε κρατά φυλακισμένο στην κάθε σου αυτοκαταστροφή. Εγώ δεν μπορώ να βοηθήσω κανένα. Παρά μόνο εμένα. Γι αυτό και με βλέπεις εδώ χάμω να παρατηρώ και να χαζεύω απλά, χωρίς να βγάζω μιλιά. Δική σου η ζωή, δικό σου το παιχνίδι.
Γιατί εγώ σε γουστάρω έτσι.
Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2014
15 χρόνια μετά
Χτυπάει το κουδούνι για διάλειμμα, και εγώ σου είχα γράψει ένα ποίημα που πήγαινε κάπως έτσι:
"Σε κοίταζα, σ' έβλεπα, δε μου μιλούσες και μετά κοίταξα έξω και μαύρισε το φως μου. Έτρεξα, γονάτισα, μα είχες ήδη φύγει και ακόμη σε γυρεύω."
Κάθε χρόνο, αυτή τη μέρα σου αφιερώνω αυτό το τραγούδι. Γράφω πάντα και ένα στίχο που κάθε φορά ελέγχω αν το νιώθω ακόμη:
"I've tried so hard to tell myself that you're gone, but though you're still with me, I've been alone all along"
Νομίζω ποτέ δε θα σταματήσω να το νιώθω. Πρέπει πλέον να αποδεχτώ ότι δε θα έχω κλείσιμο μαζί σου. Δεν τα καταφέραμε. Παιδούλα εγώ, εσύ κλεισμένος στους 4 άσπρους τοίχους. Η επικοινωνία είχε σβήσει καιρό πριν, πως να προλάβω να σου πω ότι δε θα σε ξεχάσω ποτέ;
Εγώ να θυμάσαι πολεμάω κάθε μέρα για σένα, για τα δικαιώματα σου, για το ποιος ήσουν και το ποιος θα ήθελες να ήσουν. Για το ποιον σε άφησε η κοινωνία να είσαι και ποιον όχι. Για τα λάθη του παρελθόντος, και τα λειτουργικά του μέλλοντος. Για άλλους σαν εσένα, για άλλους σαν εμένα.
15 χρόνια και δε γνωρίζω ακόμη όλη την αλήθεια σου. Όσο και να προσπαθώ με νύχια και με δόντια, ελάχιστα μαθαίνω κάθε χρόνο. Ίσως για αυτό να μην έρθει ποτέ αυτό το κλείσιμο που ψάχνω όλα αυτά τα χρόνια. Μέσα από τους άλλους, δε θα μάθω ποτέ την αλήθεια.
Μας επισκέφτηκες ξανά μετά από καιρό. Μια μέρα που είχε αέρα δυνατό, αποφάσισες να μας πας θάλασσα. 7 άτομα σε ένα μπλε μικρό αυτοκινητάκι. Καθόσουν στα βράχια και κοίταζες που παίζαμε. Είχες εκείνο το βλέμμα που θα θυμάμαι. Είχε μέσα του μια χαρά που μας έβλεπες όλους μαζί και μια στεναχώρια που δε θα μας ξανάβλεπες ποτέ σου.
Σου το χρωστούσα αυτό το κείμενο. Για το θυμό που είχα κάποτε μαζί σου και τη λύπη που είχα δημιουργήσει. Για όλα όσα δεν μπορούσα να αποδεχτώ στην αρχή και για όσα κατάφερα περισσότερο από όλους.
Δε θα κλάψω επειδή χάθηκες άλλο πια. Θέλω όμως να σε ευχαριστήσω για όσα έζησες εδώ. Ήταν όλα επιλογές σου και κανένας δε θα σου στερήσει αυτό το δικαίωμα. Και εγώ θα συνεχίσω να πολεμάω για αυτό σου το δικαίωμα.
Λείπεις.
Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2014
Άμα ρισκάρεις, έχει χώρο. Ανέβα!
Για να φτάσω σε αυτό που είμαι, μη φανταστείς, δεν πέρασα πολλά. Κάτι φάκες, τρίψιμο στα μούτρα, μα τίποτα παραπάνω από το αλατοπίπερο της ζωής. Το θέμα, μωρό μου, είναι ότι παρόλες τις λίγες δυσκολίες, έχω μάθει περισσότερα από όσα περίμενα.
Έχει χώρο στη μηχανή, ανέβα. Αλλά πριν ανέβεις, πρέπει να σε προειδοποιήσω. Θα έχει λακούβες, ανηφόρες, κατηφόρες, θα δούμε τοπία σκοτεινά και όμορφα χρώματα. Αρώματα χιλιάδων μορφών, ηλιοβασιλέματα και προβλήματα μαθηματικών. Δεν έχουμε προορισμό, σημασία έχει το ταξίδι. Ακούς; Άμα σ' αρέσει να ρισκάρεις, ανέβα σου λεω. Και αν γουστάρεις να κατέβεις, κατέβα. Το χρόνο μου απλά μη μου τρως, γιατί έχω πολλά να δω ακόμη.
Έτσι θέλω να βλέπω πλέον τη ζωή, σαν ένα ταξίδι. Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν και αν κάποιοι μείνουν, έχει καλώς. Φυσικά και θα ήθελα να μείνουν, μ' αρέσει η παρέα. Αλλά λατρεύω και τη μοναξιά μου. Και αν αποφασίσει κάποιος να μη μείνει, εγώ θα τον στείλω στο καλό και στα νέα του ταξίδια εύχομαι να βρει αυτό που ψάχνει. Και όχι, δεν είναι όλοι για μένα. Επιλέγω ποιον θα φέρω μαζί μου στη μηχανή. Εσύ καλός μου φαίνεσαι. Άμα δε μου κάνεις, στην επόμενη στάση κατεβαίνεις. Τα πολλά πολλά κουράζουν τον οδηγό.
Μη μιλάς άλλο, άσε να πάει ο δρόμος όπως θέλει. Αγκάλιασε αυτό που σου φέρνει η ζωή και αν δεν το ξέρεις καλά, θα το μάθεις. Όλα χρόνο θέλουν και αγάπη.
Ποια η σχέση μου με την αγάπη; Εγώ θέλω να αγαπώ τα πάντα. Και αν δεν τα αγαπώ όλα, θα μάθω να τα αγαπώ. Πως αλλιώς να δω τη ζωή σαν ένα ταξίδι, αν δεν αγαπώ τα πάντα; Ρομαντική θα είμαι πάντα, μα όχι μόνο με τα κεριά και το φεγγάρι. Έχει ένα μεταξοσκώλικα που μεταμορφώνεται και ένα παιδί που αγκαλίαζει έναν παππού. Ανελέητη με τις λεπτομέρειες. Και εγώ την αγάπη τη μετράω στις πράξεις. Τι εννοώ; Ότι η αγάπη γεννιέται και πεθαίνει με τις πράξεις. Αναζωπυρώνεται απ' αυτές επίσης. Θα φύγει και θα ξανάρθει.
Όλα στη ζωή περνούν, δε θυμάσαι; Στο είπα και όταν γνωριστήκαμε. Όλα αλλάζουν και όλα μεταμορφώνονται. Όλα συνδέονται. Και σε κάθε αλήθεια θα βρεις ένα ψέμα, και σε ένα ψέμα θα βρεις μια αλήθεια. Γιατί τίποτα δεν είναι απόλυτο, ακόμη και το απόλυτο. Για αυτό μη μου μιλάς για χαρακτήρες. Όλα στις πράξεις βρίσκονται. Και οι πράξεις είναι επιλογές μας. Εμείς επιλέγουμε ποιοι θέλουμε να είμαστε, εμείς βάζουμε τις αξίες μας και τους αλλάζουμε τα φώτα.
Το τι θέλει ο άλλος να είμαστε, εμένα δε με ενδιαφέρει, εγώ σε βλέπω σαν ηλιοβασίλεμα και όχι σαν πρόβλημα μαθηματικών. Δεν είσαι για επίλυση, εσύ μωρό μου. Μ' αρέσεις όπως είσαι. Θες να παίξεις; Παίξε. Θες να αυτοκαταστραφείς, Κάντο. Εγώ εδώ είμαι. Είμαι ελεύθερη από προσδοκίες και ευδαιμονίες. Δεν περιμένω τίποτα από σένα και από κανένα. Ξέρω με τι μπλέκω και δε θέλω να αλλάξω κάτι. Εσύ φρόντισε μόνο τις συνέπειες σου να τις δεχτείς, με ότι και αν αποφασίσεις. Γιατί όσο μαγικά και να νιώθουμε με μια επιλογή, από τις συνέπειες τους δε γλυτώνουμε. Και όχι, δε σου μιλάω ψυχρά. Έχω πλήρη γνώση των συναισθημάτων μου. Θα λυπηθώ. Το ξέρω ότι θα το κάνω. Σε κάθε χαμό, πενθείς. Αυτή είναι η ζωή όμως. Και εγώ την αποδέχομαι σε ότι και να μου φέρει.
Λοιπόν.. Πάμε;
Έχει χώρο στη μηχανή, ανέβα. Αλλά πριν ανέβεις, πρέπει να σε προειδοποιήσω. Θα έχει λακούβες, ανηφόρες, κατηφόρες, θα δούμε τοπία σκοτεινά και όμορφα χρώματα. Αρώματα χιλιάδων μορφών, ηλιοβασιλέματα και προβλήματα μαθηματικών. Δεν έχουμε προορισμό, σημασία έχει το ταξίδι. Ακούς; Άμα σ' αρέσει να ρισκάρεις, ανέβα σου λεω. Και αν γουστάρεις να κατέβεις, κατέβα. Το χρόνο μου απλά μη μου τρως, γιατί έχω πολλά να δω ακόμη.
Έτσι θέλω να βλέπω πλέον τη ζωή, σαν ένα ταξίδι. Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν και αν κάποιοι μείνουν, έχει καλώς. Φυσικά και θα ήθελα να μείνουν, μ' αρέσει η παρέα. Αλλά λατρεύω και τη μοναξιά μου. Και αν αποφασίσει κάποιος να μη μείνει, εγώ θα τον στείλω στο καλό και στα νέα του ταξίδια εύχομαι να βρει αυτό που ψάχνει. Και όχι, δεν είναι όλοι για μένα. Επιλέγω ποιον θα φέρω μαζί μου στη μηχανή. Εσύ καλός μου φαίνεσαι. Άμα δε μου κάνεις, στην επόμενη στάση κατεβαίνεις. Τα πολλά πολλά κουράζουν τον οδηγό.
Μη μιλάς άλλο, άσε να πάει ο δρόμος όπως θέλει. Αγκάλιασε αυτό που σου φέρνει η ζωή και αν δεν το ξέρεις καλά, θα το μάθεις. Όλα χρόνο θέλουν και αγάπη.
Όλα στη ζωή περνούν, δε θυμάσαι; Στο είπα και όταν γνωριστήκαμε. Όλα αλλάζουν και όλα μεταμορφώνονται. Όλα συνδέονται. Και σε κάθε αλήθεια θα βρεις ένα ψέμα, και σε ένα ψέμα θα βρεις μια αλήθεια. Γιατί τίποτα δεν είναι απόλυτο, ακόμη και το απόλυτο. Για αυτό μη μου μιλάς για χαρακτήρες. Όλα στις πράξεις βρίσκονται. Και οι πράξεις είναι επιλογές μας. Εμείς επιλέγουμε ποιοι θέλουμε να είμαστε, εμείς βάζουμε τις αξίες μας και τους αλλάζουμε τα φώτα.
Το τι θέλει ο άλλος να είμαστε, εμένα δε με ενδιαφέρει, εγώ σε βλέπω σαν ηλιοβασίλεμα και όχι σαν πρόβλημα μαθηματικών. Δεν είσαι για επίλυση, εσύ μωρό μου. Μ' αρέσεις όπως είσαι. Θες να παίξεις; Παίξε. Θες να αυτοκαταστραφείς, Κάντο. Εγώ εδώ είμαι. Είμαι ελεύθερη από προσδοκίες και ευδαιμονίες. Δεν περιμένω τίποτα από σένα και από κανένα. Ξέρω με τι μπλέκω και δε θέλω να αλλάξω κάτι. Εσύ φρόντισε μόνο τις συνέπειες σου να τις δεχτείς, με ότι και αν αποφασίσεις. Γιατί όσο μαγικά και να νιώθουμε με μια επιλογή, από τις συνέπειες τους δε γλυτώνουμε. Και όχι, δε σου μιλάω ψυχρά. Έχω πλήρη γνώση των συναισθημάτων μου. Θα λυπηθώ. Το ξέρω ότι θα το κάνω. Σε κάθε χαμό, πενθείς. Αυτή είναι η ζωή όμως. Και εγώ την αποδέχομαι σε ότι και να μου φέρει.
Λοιπόν.. Πάμε;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

