Θεωρίες κουτιών

κουτάκια, παντού κουτάκια.
έχουμε φτιάξει στο μυαλό μας για το πως θα έπρεπε να ζούμε, πως θα πρέπει να συμπεριφερόμαστε, πως οι άλλοι θα έπρεπε να συμπεριφέρονται.
τα έχουμε ρίξει σε τετράγωνα κουτάκια, και τα κρατάμε παραμάσχαλα.
προσέχουμε το κάθε κόμμα, την κάθε τελεία, που μπορούν να γίνουν εξαιρέσεις.
σπάνια. απαγορεύεται.
το τετράγωνο κουτάκι δεν αφήνει χώρο για εξαιρέσεις, για λάθη.
έτσι σκέφτομαι, έτσι θα έπρεπε να πράττεις.
έτσι θα έκανα, έτσι θα έπρεπε να κάνεις και εσύ.
το πως νιώθει ο άλλος ή το πως σκέφτεται ο άλλος φοράει την κάπα των ξωτικών.
δεν υπάρχει. είναι αόρατο.
μας αρέσει η διαφορετικότητα, λέμε.
πόση ειρωνία να υπάρχει σε μια πρόταση.
πόση απόσταση να υπάρχει μεταξύ του τι λέω ότι μ' αρέσει και του τι κάνω.
και η τραγική ειρωνία σου χτυπάει την πόρτα, χεράκι με τα πρέπει.
και εσύ σαστίζεις στην πόρτα και δεν ξέρεις τι να διαλέξεις.
τον ασφαλή δρόμο των πρέπει και τα κουτιών, ή τον άγνωστο δρόμο της αποδοχής της διαφορετικότητας.
δε γράφω άλλο, ότι χάσαμε χάσαμε, όποιον χάσαμε χάσαμε.

Καρδιά είναι, μην την μαλώνεις

Χτες έλαβα γράμμα από ένα αγαπημένο πουλί. Ένα χαμόγελο έσκασε στο πρόσωπο μου και λυπήθηκα τόσο που δεν μπορούσα να το πάρω μια αγκαλιά και να του πω πόσο περήφανη είμαι για αυτό. Μου έγραψε ότι μπορεί να κλάψει πλέον ελεύθερα χωρίς να νιώθει αδυναμία ή ντροπή για τον εαυτό του. Τις προάλλες ένα άλλο αγαπημένο πουλί μου έγραψε πως έπιασε τον κατήφορο η ερωτική του φωλίτσα, παρόλα αυτά όμως "η ζωή ξέρει και εγώ την εμπιστεύομαι". Πάλι ήμουν μακριά για να το φιλήσω και να του πω είμαι περήφανη που νιώθεις άνετα κατά τη διάρκεια μιας μπόρας στη ζωή σου.

Κάθε μέρα χιλιάδες συναισθήματα πλημμυρίζουν τις ζωές μας και εμείς επιλέγουμε να τα αγνοούμε, να τα κατακρίνουμε, να τα αποφεύγουμε, να τα αψηφούμε, να τα κλείνουμε στο ντουλάπι, στα πιο βαθιά μυστικά, για τις μαύρες νύχτες του χειμώνα και σε ότι πιο σκοτεινό μπορεί να υπάρξει. Κάποιοι άνθρωποι το κάνουν αυτό μόνο στα δυσάρεστα συναισθήματα. Είναι βλέπετε η "παγίδα της ευτυχίας", όπου όλοι πρέπει να είμαστε πάντα χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Τόσο απολυταρχία σε μια πρόταση παίζει να υπήρχε μόνο κατά καιρούς δικτατορίας. Άλλοι πάλι το κάνουν για τα συναισθήματα που φοβούνται, ξεκινώντας πάντα από τον έρωτα που για αυτούς πιο πιθανόν να σημαίνει πόνος. Ίσως ακόμη και με τη χαρά - ευτυχία, κρύβοντας την σαν τα σκυλιά το κόκαλο τους, επειδή δεν ξέρουν τι να την κάνουν και πως να τη διαχειριστούν. Φαίνεται έχουν μάθει ότι σε αυτούς συμβαίνουν μόνο δυσάρεστα πράγματα, άρα οτιδήποτε ευχάριστο θα τους γυρίσει μπουμεραγκ σε 3, 2, 1  και ΜΠΟΥΜ.

Κάθε μέρα χιλιάδες συναισθήματα πλημμυρίζουν τις ζωές μας και εμείς τα μαλώνουμε που υπάρχουν. Συναισθήματα είναι, κύματα, νεφέλες, φύλα στο ρυάκι, στάχτη που στροβιλίζει στον αέρα. Που έρχονται και φεύγουν. Δεν μπορούν να σε πειράξουν και σίγουρα δε θα είναι μόνιμα. Γιατί να μη τα ζήσουμε όσο τα έχουμε, να αφεθούμε σε αυτά και που ξέρεις μπορεί να μας πάνε σε μέρη που να μην έχουμε ξαναδει. Νιώσε άνετα με αυτό που συμβαίνει, υπάρχει λόγος που συμβαίνει. Και αν δεν τον βρίσκεις, δεν πειράζει, μείνε με την απορία. Δεν έχουν βρεθεί για όλα τα ερωτήματα οι απαντήσεις.

Καρδιά είναι, μην την μαλώνεις.

Το λίγο πράσινο στο χρώμα των ματιών σου

Και όταν είχα ένα φιλί απόσταση από τα χείλη του, τότε το θυμήθηκα. Εκείνο το διαπεραστικό βλέμμα του που είχα σχεδόν ξεχάσει. Είχα σχεδόν ξεχάσει πόσο εύκολα μπορεί να με γδύνει, να τρυπώνει μέσα μου και να διαβάζει ότι περάσει από το ξεκούρδιστο μυαλουδάκι μου. Εκείνο το βλέμμα που λύνει χίλιους χείμαρρους, που ορμάνε κατά πάνω μου, φωνάζουν το όνομα μου και ζητούν να με πάρουν μαζί τους στα πιο βαθιά τους όνειρα. Εκείνο το βλέμμα που έχει δυο φωτιές για πυρήνα, που τραβολογούν εμένα και την ψυχή μου σε δρόμους άγνωστους και μαγικούς. Εκείνο το βλέμμα, έξυπνο - βαθύ - μελαγχολικό. Και άφησα πάλι να με συνεπάρει στα δικά του ταξίδια. Ανήμπορη να κουνηθώ, ήθελα μόνο να χαζεύω. Και τότε το είδα. Είδα το λίγο πράσινο που κρύβουν τα μάτια του. Μέσα από τις θάλασσες και τις φωτιές, ένα χρώμα διαφορετικό ξετρύπωσε μπροστά μου. Λες και δεν υπήρχε πριν. Λες και άνθιζε εκείνη την ώρα. Και το έβλεπα να μεγαλώνει και εγώ να χάνομαι στο κενό. Ένιωσα ένα ρίγος και την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Ήξερα ότι πια το βλέμμα του δε θα ήταν ξανά το ίδιο σαν κοιτάει εμένα. Ήξερα ότι το διαπεραστικό αυτό βλέμμα δε θα είναι πια μελαγχολικό.