From one to none

I.
I will tell you that you ruined my life
you will tell me that I'm not good enough
one of us must leave
one of us must act as the bad guy
all the ways to hurt you
all the ways to make me cry
none of these will matter
none of these will mean a thing
I know you are my black blue water
you know I am your black green tree

II.
someone has to leave first.
and before you shut the door,
you might as well be the worst.
say that you love me no more
you found somebody else to please you more
let me pretend that I believe you
stay there while I cry.
watch me when I destroy the last piece of you.
feel me hurting you
that's how this story must end.
pain makes letting go easier.
there is no other version of you and me

Άλλη μια ρυτίδα στο μέτωπο

Ξάπλωνε στο κρεβάτι και με κοιτούσε με το δικό του διαπεραστικό τρόπο.

Σήκωσα το βλέμμα. Τον κοίταξα σ' αυτά τα μαύρα πράσινα του μάτια και με τρεμάμμενη φωνή ψιθύρισα "Φεύγω". 

"Ότι σε κάνει ευτυχισμένη", απάντησε αμέσως, λες και περίμενε από καιρό αυτή μου τη δήλωση. 

"Ότι δε με κάνει να κλαίω", του είπα και χαμογέλασα. Σηκώθηκα να φύγω. 

"Να ξέρεις, εμείς δεν τελειώσαμε.", μουρμούρισε λίγο πριν τον τυλίξει η μαύρη μπλέ του θάλασσα και χαθεί πάλι μέσα στους τοξικούς αφρούς του. 

Και εγώ, για ακόμη μια φορά, προσπαθώντας να διώξω τα κύμματα του μακριά από τις ακτές μου, πότισα λίγο ακόμη τα γαιδουράγκαθα που μοιάζουν πια με συρματόμπλεγμα. 

"Ξέρεις, δε ζούμε σε ταινία. Δε θα σε σκεφτώ στη μια σκηνή, και δε θα εμφανιστώ μπροστά σου με ένα κλικ στην επόμενη σκηνή, για να πάμε βαρκάδα στη λίμνη με τους κύκνους. Ούτε θα βρεθούμε μετά από χρόνια σε ένα απόμακρο μπαρ και θα θυμηθείς ότι μαζί μου έζησες έναν έρωτα. Εδώ, πραγματικότητα. Οι σπόροι που φύτεψες για να μεγαλώσουν χρειάζονται πότισμα. Αν δε μάθεις να ποτίζεις τους σπόρους σου, θα ξεραθούν και πια τίποτα δε θα θυμίζει εσένα."

Η αλήθεια είναι δεν έχω άλλο πια χρόνο για ακόμη ένα καλοκαίρι μακριά σου. Ούτε να περιμένω ακόμη ένα χειμώνα για να σε ανταμώσω. Η άνοιξη είναι μακριά και το φθινόπωρο με βρήκε να φωτογραφίζω τα πολύχρωμα φύλλα που πέφτουν.

Βάρεσα την πόρτα πίσω μου. Δεν έκλεισε καλά.
Έμεινε μισάνοιχτη, να βλέπω τι κάνει και πως νιώθει. Τι σκέφτεται και πως περνά.
Να μοιράζει παγίδες που μοιάζουν με ελπίδες.
Ποτέ δεν έμαθα να κλείνω τις πόρτες μου σωστά.
Παρ' όλα αυτά, κανένας δεν περνά.
Κάτι θα ραγίσει.
Κι άλλη μια στο μέτωπο ρυτίδα θα αφήσει.

Η τέχνη της ελευθερίας

Παρ' όλα αυτά, κάθε φορά που η ελευθερία σου αφήνει τ' άρωμα της σε μια ακόμη ανάμνηση μου, ξεχνάει μια πικρία στο τελείωμα του αναστεναγμού μου. Γιατί φοβάμαι. Φοβάμαι πως μια μέρα θα ξεμείνεις, χωρίς εφόδια, στη μέση ωκεανών. Γιατί κάθε λιμάνι που περνάς, το κοιτάς και προσπερνάς. Γιατί έχεις μπερδέψει τα λιμάνια με διαλυτήρια. Λες κι έχεις μαλώσει με την άγκυρα, νομίζοντας πως κάθε φορά που δένεις, χάνεις λίγο από την ελευθερία σου.
Όταν έβαλες όμως πλώρη σε αυτό σου το ταξίδι, ξέχασαν να σου πουν το πιο σημαντικό: Την ελευθερία δεν την έχεις για προορισμό, αλλά για πυξίδα.
Γιατί πραγματικά ελεύθερος δεν είναι αυτός που δε δένει σε λιμάνια, δε ρίχνει άγκυρες και δε μένει σε γαλήνια νερά. Πραγματικά ελεύθερος είναι αυτός που μπορεί να παραμείνει σε όλα αυτά και να μη νιώσει το φόβο ότι η ελευθερία του θα χαθεί.

Be the change you want to see in the world

Θέλω να μοιραστώ μια ιστορία.
Είμαι στην πόλη της Νέας Υόρκης για λίγες μέρες. Τουρίστας.
Με καταλάβαινες από μακριά. Σακίδιο, μαντήλι, καπέλο, και χάρτες. 2-3 έτσι για να έχω να δείχνομαι.
Παρ όλους αυτούς τους χάρτες, εγώ ήθελα να χαθώ.
Περπατούσα ανέμελη, και έφτασα σε δρόμο πολυσύχναστο. Μεταξύ του Confucius Plaza και 2-3 γνωστά μαγαζιά - μαγαζιά που μπαινόβγαινε κόσμος.

Κάτω από τα σκαλάκια μεταξύ των μαγαζιών, στο πεζοδρόμιο δηλαδή, να κείτεται ένας άντρας, γύρω στα 60, μούσια, σκισμένα ρούχα, αίμα στα χέρια. Μύγες να πετάνε από πάνω του. Φαινόταν νεκρός.
Από πάνω του κάποιος άλλος να του φωνάζει και να με ρωτάει "He dead? He dead?". Ρωτάω και γω, πήρατε τα επείγοντα; Με κοιτάει, τον κοιτάω. Και συνεχίζει να του φωνάζει.
Τον έσπρωξα να τον ξυπνήσω. Τίποτα. Του φώναξα και γω. Τον ξαναέσπρωξα. Κούνησε το ένα δάχτυλο. Τον ξαναέσπρωξα. Ξανακούνησε το δάχτυλο.

Πέρασαν τουλάχιστον 20 άτομα από μπροστά. Κανένας δε σταμάτησε. Ο τύπος που του φώναζε, εξαφανίστηκε. Έμεινα μόνη με ένα άνθρωπο στο πεζοδρόμιο και να αναρωτιέμαι αν θα μου πεθάνει στα χέρια.
Οι καταστηματάρχες, στέκονταν στις εισόδους τους και βλέπανε το τσίρκο.
Αφού λοιπόν όσοι περνούσαν, απλά κοιτούσαν -με αποτρόπαιο τρόπο- και προσπερνούσαν, πήρα τηλέφωνο στα επείγοντα.
Η αστυνομία και το ασθενοφόρο ήρθαν σε 5 λεπτά.

"Ευχαριστούμε που καλέσατε", αποκρίνεται ο αστυνόμος.

Άρχισα να περπατώ τρεχτά. Κλαίγοντας..
Μόνο που τα γράφω όλα αυτά τώρα, το στομάχι μου δένεται κόμπος.
Δεν ξέρω για πόση ώρα ο γεράκος ήταν εκεί.
Δεν ξέρω πόσοι άλλοι πέρασαν από κει και δεν πήραν ένα τηλέφωνο.
Μου πέρασε από το μυαλό μια στιχομυθία που είχαν μια μέρα πριν: "Γιατί πιστεύεις ακόμη στην ανθρωπότητα;" Και εγώ απάντησα "Θα σου δείξω σε 5 λεπτά, όταν βγούμε στο δρόμο".
Έκλαψα, διότι εκείνη στιγμή που θυμήθηκα αυτή τη στιχομυθία, ένιωσα τις πεποιθήσεις μου να με πνίγουν. Και ένιωσα ένα κενό.

Και τότε θυμήθηκα την αγαπημένη μου φράση.
"Γίνε η αλλαγή που θες να δεις στον κόσμο".
Τουλάχιστον έχω αυτή τη σκέψη να με συντροφεύει για όσο θα είμαι ακόμη σε αυτή την πόλη.
Εύχοντας πως σε κάποια φάση οι άνθρωποι θα νιώσουν.

Είναι κάποια ταξίδια..

Ρωτάνε για σένα εδώ. Ποιος είσαι και πως τα πράγματα πάνε.

Εγώ απλά χαμογελάω και αφήνω στα πρόσωπα τους αναπάντητα ερωτήματα.
Είμαι πάντα με την ανησυχία πως τα λόγια μου δε θα καταφέρουν να αιχμαλωτήσουν το μεγαλείο της ελευθερίας σου.
Μα με ρωτάνε ξανά και ξανά.
Εγώ τους βλέπω με μάτια χαμογελαστά μα καρδιά σφιγμένη.
Με ναυτικό έτυχε να πιάσω έρωτα, ανταποκρίνομαι.
Πως γίνεται να πιάσει κανείς έρωτα με ναυτικό; ρωτάνε, ξέροντας πως απάντηση δεν έχω να τους δώσω. Οι ναυτικοί κανένα δεν αγαπούν, παρά μόνο τη θάλασσα. Την περιπέτεια. Την ελευθερία.
Κουνάνε το κεφάλι και μιλάνε και αυτοί για τα άπιαστα όνειρα που έκαναν παιδιά. Για τα καράβια που δεν έδεσαν και τους κόμπους που λύθηκαν νωρίτερα απ' ότι περίμεναν.
Και τελικά κατάλαβα πως καλύτερο τρόπο δε θα βρω για να περιγράψω την ελευθερία σου.

Και μη με ρωτήσετε ξανά για αυτόν.
Εγώ βρήκα να κάνω παρέα με πουλιά.
Και ας είναι ταξιδιάρικα.
Και ας μην έμαθα ποτέ να κάνω κόμπους.
Και ας μην δέσει κανένα καράβι στο λιμάνι.
Γουστάρω ελευθερία.
Γουστάρω ναυτικό.

Ντάξει ρε φίλε.
Στο παραδέχομαι.
Το ότι με κατάφερες να συνδέσω ολόκληρη θάλασσα με την ύπαρξη σου,
θέλει μαγκιά.
Όχι τίποτα άλλο..
Αλλά που θα τρέχω να κλαφτώ όταν πια δε θα θέλω την ύπαρξη σου;
Ζω και σε νησί, πανάθεμα σε.
Και να θέλω να ξεφύγω, δε θα μπορώ.