Η πιο μεγάλη σου στιγμή

Η πιο σκληρή μάχη στον έρωτα, μάτια μου
Εκείνη η στιγμή που νιώθεις να σε πλακώνουν 1000 κύμματα, σε χτυπάνε στα βράχια, δεν έχεις από που να πιαστείς, σε ξεφλουδίζουν με τις μικρές άκομψες γωνίες τους και τα σάπια φύκια σου γλείφουν ίσα ίσα τις πληγές για να σε ξανακόψουν. Εκείνη η στιγμή, μάτια μου, που νιώθεις να σε γυρίζουν 100 στροφές, στον αφρό και πάλι στο βυθό, πνίγεσαι, σε φέρνουν στην επιφάνεια με σκοπό να σε ξαναβυθίσουν στα πιο σκοτεινά τους μονοπάτια. Εκείνη η στιγμή που δεν μπορείς να ανασάνεις. Εκείνη η στιγμή που ζητάς οξυγόνο και το μόνο που μπορείς να αναπνεύσεις είναι την αλμύρα που σου καίει το λαιμό.
Εκείνη η στιγμή που πρέπει να παλέψεις. Όχι όταν χωρίζεις. Όχι όταν μαθαίνεις πως ήσασταν σε μίλια μέτρα απόσταση γνωστικά. Όχι.



Έρχεται μετά από καιρό. Όταν πια καταλαβαίνεις πως ο έρωτας σου είχε κάψει τα μάτια και τα πέταξε στα κοράκια που χαίρονται με την ημιμάθεια σου. Και εσύ, εσύ, μικρή μου Ρόζυ, κοιμόσουν σ' όνειρο για έναν και ποτέ για δυο. Και για ακόμη μια φορά αργησες πάλι να συνειδητοποιήσεις πως εθελοτυφλούσες...
Έφερες πάλι το παραμύθι στα δικά σου μέτρα, αγαπώντας πάλι μια ιδέα. Εκείνη είναι η πιο σκληρή σου μάχη. Όταν πρέπει να παλέψεις με τον εαυτό σου.
Να σε φταις και να σε παρηγορείς ταυτόχρονα.
Να σε μουτζώνεις και να σε παίρνεις αγκαλιά.
Για τα λόγια που επέλεξες να αγνοήσεις, και για τη μαλακισμένη ελπίδα των πιο ουτοπικών σου σκέψεων, που δειλά δειλά είχε βάλει και αυτή το χεράκι της να σου στερήσει έστω και τη λίγη μάθηση που μπορούν να σου προσφέρουν οι πέντε σου αισθήσεις.
Και ταυτόχρονα, να σε χαιδεύεις με το πιο τρυφερό και στοργικό σου άρωμα, για τη συμφορά που πρόλαβε να σε βρει. Ψέλλοντας σου κάτι μελλοθάνατα, ότι για εκεί που τράβηξες να πας, σίγουρα θα 'ναι καλύτερα.
Αυτή είναι η πιο μεγάλη μάχη σου, Ρόζυ μου. Αυτή και να τη θυμάσαι.
Έπαιξες και έχασες. Και έχασες στον εαυτό σου.
Και με γεια σου και καμάρι σου, κούκλα μου.
Φόρα την απώλεια καπέλο και παίξε με το ντέφι σου τη μελωδία της παρηγοριάς.
Και άμα δεις νερά δίπλα σε βράχια..; Κάνε μακροβούτι.

Σε χώρισε, έτσι όπως ακριβώς σε αγάπησε: Κρυφά και μυστικά.
Ήξερε βλέπεις.. πως τα συναισθήματα πονάνε περισσότερο, όταν τα μοιράζεσαι.

Κανείς δε φταίει

το τέρας, πουλάκι μου, πάντα τέρας θα μείνει,
άμα δε μάθει να κοιτάζει καλά στον καθρέφτη.
όσοι κι αν περάσουν να του πουν πως τ' αγαπούν,
αυτό θα βλέπει πάντα την ασκήμια π' αποπνέει.
και μιας και δεν αγάπησε ποτέ αυτό που δε μπορεί να δει,
όλοι οι άλλοι πάντοτε θα φταίνε γι αυτό που πάντα μένει.

 
μα πες μου..
ποιος αντέχει τόση ασκήμια και ποιος να δεχτεί και σφάλμα;
κανείς. μήτε εγώ. μήτε εσύ.
κανείς δεν έμαθε στη σκέψη να υποκύπτει
πως λίγο κι αυτός μπορεί να φταίει. 

το τέρας, πουλάκι μου, έμαθε να ζει σαν τέρας.
ρίχνοντας τα τείχη της μη επιλογής
θα αργήσει πολύ η αγάπη να χτίσει τα δικά της.
και ποιος αντέχει να χάσει την πλάνη του άτρωτου;
ποιος αντέχει να μείνει δήθεν ανυπεράσπιστος
στις ορμές των άλλων τεράτων;
κανείς. μήτε εγώ. μήτε εσύ.

γι αυτό σώπα. μη μιλάς άλλο. και μη θρηνείς.
το τέρας, πουλάκι μου, πάντα τέρας θα μείνει
άμα περιμένει μόνο από τους άλλους αλλαγή. 

Δεν ξεράθηκαν ποτέ τα ματσάκια μενεξέδων

Και έκανε το λάθος και τσίμπησε. Νόμισε ότι θα έδενε στο δικό της λιμάνι. Ή τουλάχιστον, νόμιζε ότι θα έκανε μια στάση παραπάνω. Έτσι για το γαμώτο ρε παιδί μου. Ας πούμε, για την τόση ελευθερία και την τόση αρμονία που μπορεί να προσφέρει το γαμωλιμάνι της. Που να φανταστεί ότι θα 'βγαινε φήμη ότι έβαλε εμπάργκο για σαπιοκάραβα.

Φλέρταρε με το σαπιοκάραβο, που χει κρυμμένο το τραύμα βαθιά στα στήθια, και όση ψυχή κι αν θέλει να δείξει, πάντα θα το τρώει. Ένα σαράκι που δε λέει να αφήσει. Για μια γοργόνα που το έκαμε να τσακιστεί με φόρα πάνω στα βράχια. Έπεσαν οι θησαυροί του και χάθηκαν στο πέλαγος. Και φύτρωσαν στη θέση τους μενεξέδες. Πήρε κι η γοργόνα ένα λάφυρο να έχει να θυμάται. Πιο πολύ το σαπιοκάραβο. Που σα δεν πρόλαβε να κρατήσει τίποτα, γυρνάει σακατεμένο στις θάλασσες του κόσμου και αποδοκιμάζει τα λιμάνια που βρίσκει στο δρόμο του. 

Στα πέλαγα καθώς αρμένιζε, έφτασε στο δικό της λιμάνι. Αυτή το καλοδέχτηκε, το φρόντισε. Όπως ακριβώς ήταν. Έγλειψε τις πληγές του με όλη την αγάπη της. Πως να μη βοήθησει να επουλώσει τα σακατεμένα του αμπάρια; Αυτό δεν κάνει ένα λιμάνι; Εφοδιάζει. Ξαποστάζει. Έπιασε το μάτι της τους μενεξέδες. Κάθε φορά που έδενε στο δικό της λιμάνι, τα έβλεπε να μαραίνονται. Και άνθιζε στη θέση τους ένα πράσινο χρώμα. Μια αντανάκλαση απ' το βουνό, πάνω λίγο απ' το λιμάνι. 

Της έκανε νόημα τον τελευταίο καιρό πως δε βαστάει για άλλες στάσεις. Μα κάθε φορά, αυτό, ξαναγυρνούσε. Το μπάσταρδο το έφαγε από μέσα και διάλεξε το φευγιό του. Ούτε απόδειξη δεν πρόλαβε να του κόψει. Έχασες, της είπε. Χάσαμε. Λες και το έδιωξε καμιά φορά επειδή ήταν σαπιοκάραβο. Γαμημένες φήμες. Πούστικο παρελθόν. Το σαπιοκάραβο τράβηξε για άλλες θάλασσες, χωρίς αντίο. Πήρε και τους κόμπους του και δεν ξαναγύρισε. 

Τι κι αν έχασε, τι κι αν κέρδισε. "Όλα τελειώνουν και όλα περνάνε". Την πλήρωσε μέχρι δεκάρας τη φήμη. Ξεχρέωσε πάλι μ' ένα στίχο. Δε χρωστάει τίποτα άλλο πια. Έτσι κι αλλιώς τον εαυτό της πάντα παίζει σε αυτό το παιχνίδι που λέγεται έρωτας. Εκείνον τον είχε σύμμαχο. Ίσως πάλι αυτός να μην το βλεπε με τον ίδιο τρόπο. Ίσως από την άλλη, πολύ να πήγε κι αυτός ο γύρος. Κάτι ματσάκια μενεξέδες της άφησε στο φεύγα του. Έτσι για να πηγαίνουν με το χρώμα του βουνού, εκεί ψηλά λίγο πιο πάνω απ' το λιμάνι. 

Μα να θυμάσαι πάντοτε πουλάκι μου, και έχε το καλά στο νου σου.. Τους μενεξέδες όσο τους ποτίζεις με αμφιβολίες, δε θα ξεραθούν ποτέ. Ποτέ. 

Ο στόχος

Είναι πάντα τόσο εύκολο να ρίχνουμε το φταίξιμο στον άλλο. Είμαστε καλά με τον εαυτό μας, δε χρειάζεται να διαχειριστούμε ή να νιώσουμε κανένα συναίσθημα. Γιατί αν τυχόν και νιώσουμε σημαίνει ότι θα πρέπει να αλλάξουμε κάτι σε μας. Δε βαριέσαι.. Ας πάμε από τον εύκολο δρόμο: Κλείνουμε κάθε δίοδο επικοινωνίας και ας βαρά ο άλλος. Αφού αυτός φταίει έτσι κι αλλιώς. Και μένεις εκεί, μόνος, όπως πάντα να κοιτάς το κενό. Το κενό που στον επόμενο χτύπο θα θες να γεμίσεις με κάτι βραχύχρονο. Και το κενό θα μένει εκεί. Γιατί ποτέ δεν τα βρήκες αληθινά με σένα.

Η ελευθερία όμως είναι εκεί και περιμένει να την αδράξεις. Πως; Λυτρώμενος από τους φόβους και τις προσδοκίες.

Βρήκα τους καλύτερους φίλους και την καλύτερη οικογένεια ρε. Γιατί νιώθουν όλοι άνετα να έρθουν να μου πουν Μαριζάκι τα σκάτωσες. Γιατί νιώθω και εγώ να πάω να τους πω ρε μαλάκα τι κάνεις; Και δίνουμε και οι δυο την ελευθερία να μιλήσουμε και να επικοινωνήσουμε. Ακούμε ο ένας την άποψη του άλλου και καθόμαστε και βρίσκουμε μια μέση λύση. Γιατί αυτό είναι το σημαντικό σε μια σχέση (αν φυσικά ο στόχος μου είναι να κρατήσω αυτή τη σχέση). Και μπορώ να αλλάζω και αλλάζει και ο άλλος και γινόμαστε και οι δυο καλύτεροι. Μαθαίνω από τα λάθη μου και δεν τα απαρνιέμαι.

Αν καμιά φορά καταφέρεις και πεις έχω λάθος εκεί που δεν το βλέπεις, τότε φίλε μου, έκανες την καλύτερη αρχή. Ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που έκανες και το ξέρω, πριν καν το κάνεις. Βρες ποιος είναι ο στόχος σου και ίσως να αξίζει να το ψάξεις λίγο παραπάνω.

I'm Batman

Με ρώτησαν προχτές αν το επάγγελμα μου επεμβαίνει στις προσωπικές μου σχέσεις. Σκεφτόμουνα. Τους είπα για μια φάση που ένιωσες και εσύ να επεμβαίνω στα σκοτάδια σου. Κατάλαβα κάτι που προφανώς ήθελες να κρατήσεις για σένα. Το θέμα είναι ότι μου ξέφυγε και στο είπα. Κατέβασες τα μούτρα σου. Ίσως και να σ'άρεσε. Δεν ξανανοίξαμε ποτέ εκείνη την κουβέντα. 

Το ξανασκέφτηκα. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχε να κάνει με το επάγγελμα μου. Και σίγουρα δεν ήταν η πρώτη φορά που το έκανα. 

Από τότε που με θυμάμαι, παρατηρώ. Μπορώ να διαβάσω λίγο καλύτερα τον άλλο όταν είναι στις μαύρες του. Όταν προσπαθεί να κρυφτεί. Βλέπω όσα δε βλέπει. Να πιστεύω λίγο παραπάνω από όσο πιστεύει ο ίδιος.

Προσπάθησα να θυμηθώ πότε ξεκίνησε. Μου ήρθε στο μυαλό ένας στίχος που πάντα λάτρευα. 1992. Η ξανθιά alter-ego γάτα εκφράζεται: "He makes me feel the way I hope I really am". Ήξερα από την αρχή ποιος θα ήθελα να ήμουν σε αυτή την στιχομυθεία.

Μετά θυμήθηκα όλες τις φορές που κατάφερα, χωρίς να το θέλω, να τρυπώσω στα σκοτάδια του άλλου. Θυμήθηκα όλες τις απώλειες που είχα μέχρι τώρα. Έχασα πολλά πουλιά στα οποία πίεσα λίγο παραπάνω, για να δουν και αυτοί αυτό που βλέπω. Έχασα επίσης και μένα, που πιστεύω λίγο παραπάνω, ελπίζοντας ότι ο άλλος θα καταφέρει να δει ότι εγώ. Έναν εαυτό για τον οποίο θα ρισκάρει, θα βγει από τον κομφορτισμό του, θα απορρίψει την επιφάνεια και θα βουτήξει στα σκοτάδια. Ω, πόσο συχνά πέφτω έξω. Κατάρα το ονόμασα μια μέρα. Κατάρα το ένιωθα μέχρι χτες. 

Πριν λίγο καιρό κατάφερα πάλι να τσακωθώ με ένα απο τα αγαπημένα μου πουλιά. Στη θάλασσα δίπλα, θα σου έλεγα τι ρομαντικό. Τι σκατά έκανες θα με ρωτήσεις. Ότι κάνω πάντα. Βλέπω και πιστεύω παραπάνω από ότι πρέπει. Το θέμα δεν είναι αυτό όμως. Το θέμα είναι ότι τα λέω κιόλας. Με έβρισε, ένιωσα εγώ ότι πάλι δεν ήμουν καλή φίλη. Ζήτησα συγνώμη. "Είμαι καλά", μου λεει χτες. Και περίμενα να ακούσω τη συνέχεια. "Ήθελα να σε πάρω προχτες και να σου δώσω δυο μπουνιές." Ωραία λέω, εκτονώσου! Μετά από κάτι τέτοια περιμένω τον άλλο να μου διηγηθεί μια ιστορία που θα τη δω σαν πινελιά στον πίνακα μου, σα μια ακόμη εμπειρία ζωής. Μια ακόμη αλλαγή. Και να που όντως έτσι έγινε. Τελείωσε με τη φράση: "Πάντα βλέπεις σε μένα τον εαυτό που δεν καταφέρνω να δω από μόνη μου."

Ξέρεις.. Δεν ξέρεις. Που να ξέρεις κι εσύ. 

Ένιωσες ποτέ να ελευθερώνεσαι από κάπου που ένιωθες να σε σκοτώνει μέρα παρά μέρα;

Σαν κάτι να φεύγει από πάνω σου. Να νιώθεις ανάλαφρος.

Λύτρωση.

Κάποιος κατάφερε να δει σε μένα κάτι που εγώ δεν έβλεπα. Ότι αυτό το χαρακτηριστικό μου, δεν είναι κατάρα. Είναι ευχή. Γιατί για κάποιους το να βλέπεις λίγο διαφορετικά από αυτούς, θα είναι για αυτούς ένα χαστούκι. Ένα χαστούκι για να ξυπνήσουν. Θα τους θυμίσει ποιοι είναι. Θα ρισκάρουν για αυτό και πλέον ο κομφορτισμός τους δε θα τους κρατά φυλακισμένους. Θα τους λυτρώσει κι αυτούς, όπως εμένα. 

Και μπορεί αυτό το χαρακτηριστικό μου να αλλάξει. Μπορεί να μείνει και το ίδιο. Μέχρι τότε, είναι κομμάτι μου και θα το αγαπήσω.

Μπορεί να χάσω κι άλλα πουλιά. Κάποιος θα κρυφτεί σε μια ακόμη σιωπή του και θα χαθεί. Κανένας δεν είναι ατρόμητος. Σίγουρα όμως τον εαυτό μου δε θα τον χάσω μέσα στα πλοκάμια της κατάρας. Αρχίζω να μαθαίνω πως να αγαπώ όσα δε γουστάρουν οι άλλοι σε μένα.

Βλέπω στο σκοτάδι. 

I'm Batman.

Κάποιοι άνθρωποι

Είναι κάποιοι άνθρωποι που αφήνουν το στίγμα τους σαν το ρυάκι μεταξύ των φυλλωμάτων. Είναι και κάποιοι άλλοι που αφήνουν την πρασινάδα τους πάνω στις πέτρες. Μια πρασινάδα με το χρώμα της χολής. Σε τρώει. Σε τρώει μαλάκα.