Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2009

Masculinity, Femininity and Androgynous

Λένε ότι οι άντρες αλλάζουν τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα και οι γυναίκες αλλάζουν τους άντρες σαν τα παπούτσια. Είναι οι γυναίκες σαν τα πουκάμισα και οι άντρες σαν τα παπούτσια; Δεν ξέρω να απαντήσω τόσο καλά το πρώτο ερώτημα, αλλά θα ήθελα να απαντήσω το δεύτερο με ιδιαίτερη ευχαρίστηση.
Οι άντρες είναι σαν τα παπούτσια. Στην μεγάαααλη ντουλάπα μας έχουμε τα καλά μας παπούτσια και τα καθημερινά μας παπούτσια (της κάθε εποχής εννοείται -χειμερινά, καλοκαιρινά κτλπ-).
Συνήθως ξοδεύουμε αρκετά λεφτά στα καλά μας παπούτσια, αυτά που θα μας συνοδεύσουν σε ένα κλαμπ, σε μια έξοδο εντυπωσιακή! Κάπου όπου θα πρέπει να κάνουμε εντύπωση. Άρα, μπορούμε να πούμε ότι για αυτές τις περιπτώσεις, δηλαδή εκεί που θέλουμε να κάνουμε εντύπωση, εκεί που πρέπει να δείξουμε μούρη, θέλουμε ένα "ακριβοπληρωμένο", ή αλλιώς κάποιον που είναι μούρλια στην εξωτερική του εμφάνιση! Άρα για αυτές τις εξόδου, συνήθως επιλέγουμε την εξωτερική εμφάνιση.

Για τα καθημερινά μας παπούτσια, δεν θα ξοδευτούμε και τόσο, άλλωστε ένα καθημερινό παπούτσι δεν κοστίζει και τόσο! Εκεί η κάθε γυναίκα επιλέγει το δικό της στυλ. Μπαλαρινέ, μποτάκι, μοκασίνια, ολ σταράκια, αθλητικό κτλπ. Εδώ, η κάθε γυναίκα κρατάει το στύλ που την βολεύει, ανεξαρτήτως εμφάνισης. Αυτό που θα την κάνει να νιώθει άνετα, δεν θα την πονάει, θα νιώθει βασίλισσα όταν το φοράει, δεν θα ντρέπεται με αυτό, όπου και να πάει κτλπ. Ααα, μόλις περιέγραψα τον ιδανικό άντρα, εκτός το χαρακτηριστικό της εξωτερική ςμεφάνισης και φυσικά την άκριβεια τους. Αυτά τα παπούτσια, λοιπόν, δεν πρόκειται να τα φορέσεις ποτέ σε μια καλόγουστη έξοδο.

Άρα κρατάς ένα διαφορετικό άντρα για να σε κάνει να νιώθεις βασίλισσα και έχεις ένα άλλο άντρα που θα είναι εξηγημένος μόνο στις εξόδους σου; Άρα κρίνουμε τον άντρα μόνο από το εξωτερικό; Κάποιες γυναίκες θα έλεγα ναι. Η εξωτερική εμφάνιση παίζει πολύ σημαντικό ρόλο σε κάποιες γυναίκες και ας τις πονάει το παπούτσι στο ποδάρι!! Τα πάντα για την ομορφιά, ακούς! Κάποιες πάλι όχι. Επιλέγουν τα καθημερινά τους παπούτσια για όλες τις εξόδους, γιατί αυτά τους κάνουν να νιώθουν άνετα και ας πρέπει να μπω στο κλάμπ με ένα πιο ακριβοπληρωμένο παπούτσι. Ε, δεν θα μου πεις εσύ κύριε πορτιέρη ποιο παπούτσι θα βάλω, εε?! =)

Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009

Ενδοσκόπηση

Μεγάλωσα
Στο τέρας της πόλης
Ήπια φόβο πολύ, ήπια μόλυνση, ήπια ψέματα
Κατάπια λόγια λιπαρά
Ξεγλίστρησα από τον πόθο μου να μάθω
Κορόιδεψα την δίψα μου να δω ... γιατί είμαι εδώ
Μεγάλωσα
Με αισθήματα χημείας, με στυλ δοσοληψίας
Με βλέμματα συμπάθειας και άσκοπης προσπάθειας
Να είμαστε καλοί
Εμείς;
Άλλο εμείς, άλλο εμείς...

Πάντα γι άλλα μιλάμε- Πάντα γι άλλους
μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα
Τέρας της οικογενείας
Ανούσιας ευγένειας ψευτο- υποταγή
Ηθοποιός παιδί στο ρόλο του μεγάλου
Δεν μιλάω για βία, μιλάω για βιασμό
Να ζεις την εφηβεία σημαίνει πόλεμο
Με μια εφηβεία λάσπη, στο σιχαμένο άστυ
Ενήλικας νευρωτικός

Μεγάλωσα ... Σύνδεση otenet
Γλυκά από το Pallete,
Μετά Silhouette
Σκεπάζουμε τους πόνους με φαί
Τα όνειρα σε σύνθλιψη αργότερα η κατάθλιψη
Φρικιό του Εγώ με τσαμπουκά ναυάγιο
Πάμε γι άλλα μια ζωή πάμε γι' άλλα
Βάλτο στα πόδια- πονάει πολύ
Σε φτύνω σε φιλώ- δεν σε πάω μα σ' αγαπώ
Παράνοια- διάνοια- επιφάνεια
Επιφάνεια- επιφάνεια- επιφάνεια

Στεριά- Πιάσαμε στεριά
Δάκρυα καφτά μου δάκρυα
Ο πόνος μαλακώνει
Δάκρυα ... Καλά μου δάκρυα- Βιολογικός καθαρισμός

Πάντα γι άλλα μιλάμε- Πάντα γι άλλους μιλάμε
έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα
Αγάπη πριν το άλφα
Και κάτω απ' το μηδέν το υποσυνείδητο μου
Το χώμα λασπώνει
Τους σάπιους καρπούς ανακυκλώνει
Μεγάλωσα
Μα το παιδάκι κλαίει,
Δεν είναι γιατί φταίει δεν έχει που να πάει
Τα νύχια του μασάει και βρέχει τα σεντόνια
Καλά να πάθει Καλά να πάθει- Καλά να πάθει
Η μάνα του φωνάζει
Του δίνει γάλα, το μαλώνει
Έτσι πια το μεγαλώνει
Πάντα γι άλλους μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα θα πει να κάνεις το παπί
Να ζεις στην απουσία
Να γίνεις εξουσία
Να μάθεις να γελάς
Και να παραφυλάς
Να παίρνεις αποφάσεις
Να απαγορεύεται να χάσεις
Μεγάλωσα σημαίνει
Να ζεις με αυτό που σ' αρρωσταίνει
Να χτίζεις κι άλλα κεραμίδια
Να βγάζεις τόνους στα σκουπίδια
Να ρίχνεις σ' άλλους τα άδικα
Να βλέπεις πρωινάδικα
Να ακούς πιστά τις αναλύσεις
Να αιμοδιψάς για ειδήσεις
Να λες yew να λες no
Να συνηθίσεις τα πορνό Να πολεμάς στον καναπέ
Να μη μπορείς χωρίς φραπέ

Πάντα για άλλους μιλάμε ...

Μεγαλώνω θα πεί να 'ρχεται η ανατροπή
Οι καιροί να στη φέρνουν
Τα μυαλά σου να γδέρνουν
Να ζητάς να κουρνιάσεις
Να βρίσκεις οάσεις Στις ψυχώσεις των άλλων
Που έχουν για περιβάλλον
Ίδιες φάτσες με σένα
Γόνατα λυγισμένα
Όνειρα ξεχασμένα...
Χάρις Αλεξίου - Μεγάλωσα

Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2009

And Suddenly, I Miss Everyone

"I know we are each ships passing in the dark and each of us is a lonely ship, but still it is mighty comforting to see the bobbing lights of the other nearby boats"....
Irvin Yalom - Lovers Executioner

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009

The Heart Brings You Back

"Τα πιο μεγάλα πράγματα, τα έζησα μικρός, τα όνειρα που φτάναν ως τα αστέρια και όταν τη νύχτα έπεφτα για ύπνο μοναχός, θυμόμουν διακοπές και καλοκαίρια".....

Πόσο θα'θελα να γυρίσω πάλι πίσω, στα παλιά, στα χρόνια της αθωότητας. Πόσο μου λείπει μια ζεστή αγκαλιά της μάνας μου, πόσο μου λείπει ένα γλυκό χαμόγελο του πατέρα.. Με θυμάμαι που γελούσα, που δεν με ένοιαζε τίποτα, φτάνει να είχα μόνο το χάδι σου.. Μα τώρα που είσαι; Τώρα που είμαι εγώ; Ξέρω ότι δεν θα μπορέσω να γυρίσω ποτέ πίσω και τόσο πιο πολύ μου λείπει... Δεν ξέρω αν είναι το παρελθόν που μου λείπει, το μόνο που ξέρω είναι ότι μου λείπουν οι στιγμές που έζησα
τότε..

"Όνειρα, όνειρα"...

Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009

Apparently We Were Travelling Abroad

Gypsy, sittin' lookin' pretty
A broken rose with laughin' eyes
You're a mystery, always runnin' wild
Like a child without a home
You're always searching, searching for a feeling
But it's easy come and easy go


Oh I'm sorry but it's true
You're bringin' on the heartache
Takin' on the best of me
Oh can't you see?
You got the best of me
Whoah can't you see?

You're such a secret, misty eyed and shady
Lady how you hold the key
Oh you're like a candle, your flame slowly fadin'
Burnin' out and burnin' me
Can't you see?
Just tryin' say to you

You're bringin' on the heartache
Takin' on the best of me
Oh can't you see?
You got the best of me
Whoah can't you see?

Can't you see?
No! no! no!

You got the best of me
Oh can't you see?
You got the best of me
Whoah can't you see?
You're bringin' on the heartbreak
Bringin' on the heartache

Def Leppard - Bringin' onThe Hearbreak

I and Love and You

Come to me now
I want to be your best friend for all the time
I want to be the tissue for your tears
I never want to be alone
I never, never, never really thought that I could feel
A feeling that awakened me so
I was astray not knowing where I belonged
Living out of time, living out of time

Now that you've come and set me free
Now that I know, what love can be
All that I want is you with me
That's all I want

You allow me to be, what I wanna be
Thanks for helping me
I'm gonna be, I feel like a brightly shining star
For only you to see

Hold me tight, hold me tight
I won't let you go
Hold me now, hold me now
Give me all your love

All that I want
Is for you to be with me...

Kingdom Come - What Love Can Be

Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2009

Show me How to Live

Θέλω να κλάψω απόψε, θέλω να κλάψω απόψε.. ΘΕΛΩ να κλάψω απόψε...
Θέλω να κλάψω για τα χαμένα μου όνειρα, θέλω να κλάψω για τους ανόητους ανθρώπους που με περιτριγυρίζουν, θέλω να κλαψω για τον αξιολύπητο εαυτό μου.. Λυπάμαι τον εαυτό μου που δεν μπορεί να βρει τρόπους να αντεπεξέλθει σε καταστάσεις τέτοιες. Θα ήθελα να μάθω να προσπερνώ τα κρύα λόγια των γύρω μου, τα εκνευριστικά αστεία των άλλων, θα ήθελα να μάθω να μην είμαι τόσο εκνευριστικά ευαίσθητη και να με πειράζει το τι λέει ο καθένας για μένα.. Κάτι τέτοιες στιγμές θα ήθελα να ήμουν κάποια άλλη...

Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2009

Songs You live and Die By

Σ' άρεσε πάντα να καπνίζεις
και να κλαις για ξένα βάσανα,
για ξένες αμαρτίες.
Σκιές να βλέπεις στα χαρτιά σου απατηλές
και στον καφέ, τους έρωτες σου τραυματίες

Είσαι μια χώρα που δεν έφτασε κανείς
που μόνο σε ένα μυθιστόρημα υπάρχει,
μοιάζεις μια ανάμνηση μιας νύχτας μακρυνής,
για ένα τίποτα μικρή, χαμένη μάχη.
Σ' άρεσε, πάντα, το σκοτάδι της σκηνής
και λόγια του έρωτα να λες παντα μονάχη

Ποτέ δεν ήξερα τι θα 'θελες να πεις,
πόσα πολλά είχες κρυφά, πόσα κρυμμένα,
χανόσουν μεσα στα τοπία της σιωπής,
σε μιαν ομίχλη με ταξίδια μεθυσμένα, μεθυσμένα


Δημήτρης Μητροπάνος - Είσαι μια χώρα

Τρίτη 26 Μαΐου 2009

I Forgot to Remember to Forgot

Και όπως πάντα, προσπαθώ να κλείσω, για ακόμη μια φορά, την πόρτα στο παρελθόν μου. Να κλειδώσω μακρυά από τις σκέψεις μου τα παλιά κεφάλαια, γιατί από τότε που γράφτηκαν μου βασανίζουν το μυαλό. Πάντα με θυμάμαι, να κλείνω το ένα κεφάλαιο, ανοίγοντας ένα άλλο. Άτιμος ο έρωτας. Δυστυχώς όμως, μερικές γραμμές από το προηγούμενο κεφάλαιο, ενώνονταν με το επόμενο. Δυστυχώς, ποτέ το ένα κεφάλαιο δεν τελείωνε όποτε το ήθελα εγώ, όποτε θεωρούσα εγώ σωστό να λήξει. Πάντα μα πάντα έπρεπε να με βασανίζει, να μου τρώει το μυαλό και μετέπειτα. Πάντα με θυμάμαι, να ανοίγω νέα κεφάλαιο, χωρίς να έχω τελείωσει τελείως με το προηγούμενο. Και είναι σημαντικό η λέξη "τελείως"! Στην αρχή είναι εύκολο, νομίζεις ότι τελειώνει κάτι στο τσακ μπαμ και εκεί είναι που την πατάς. Γιατί ποτέ δεν τελειώνει! Πάντα θα σου τρώει τα σωθικά. Αυτές οι γαμηνένες οι αναμνήσεις. Μπορεί να συνεχίσεις, αλλά αυτές οι καταραμένες, οι "πανταχού παρών" αναμνήσεις, σου θυμίζουν συνεχώς πως έχει ακόμη ανοιχτά κεφάλαια. Και δεν ηρεμείς ποτέ σου. Πας να κοιμηθείς και πέφτεις πάνω σε ένα εισητήριο, μετά θυμάσαι το ταξίδι, πως πέρασες, μπλα μπλα μπλα. Πας να ανοίξεις το ράδιο, παίζει το αγαπημένο του τραογύδι, θυμάσαι και μπλα μπλα μπλα. Πας να δεις τηλεόραση, τσακ! Βλέπεις την ταινία που είδατε μαζί, που σου έμαθε, μπλα μπλα μπλα. Και να θέλεις να ξεφύγεις δεν μπορείς!! Και που να πάω; Σε διαφορετική χώρα, για ναμην υπάρχεις πουθενά; ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΑΛΛΗ ΧΩΡΑ, ΗΔΗ!!!!! Είσαι στο μπάνιο, σκέφτεσαι να κάνεις διαφορετικό ηλεκτρονικό λογαρισμό, για ν του μιλήσεις. Είσαι στο κρεβάτι, θες να του τηλεφωνήσεις με απόκρυψη. Είσαι στο facebook, θες να μπεις να δεις αν άλλαξε φώτο. Από τη μια θες να τον ξεχάσεις και από την άλλη σου λείπει;; Και ναι, όπως πάντα, φτάνεις στο ίδιο συμπέρασμα, πρέπει να τον ξεχάσεις. Πρέπει να τον αφήσεις στο παρελθόν, πρέπει πρέπει πρέπει. Άμα ήταν τόσο εύκολο, θα το είχα κάνει όμως. Τι χρείαζεσαι τότε, για να τον ξεχάσεις; Σου έχει κάνει ήδη αρκετά, και εσύ δεν θυμάσαι τίποτα! Πόσο ζώον μπορεί να είσαι; Πόσο σε τυφλώνει πάντα ο έρωτας. Όντως, "έρως ανίκαται μάχα και τον άνθρωπο έκανε χαχα"... Ε ρε γλέντια. Και με το να σκεφτεσαι τα όσα σου έκανε, τι θα καταφέρεις; Να τον μειώσεις; Είναι σωστό να μειώνουμε τον πρώην μας; Εξάλλου αν μειώσεις αυτόν, συγχρόνεις μειώνεις και σένα για την επιλογή σου! Με το να μειώνουμε τον άλλο, κάνουμε όμως τους εαυτούς μας να νιώθουν καλύτερα. Πόσο ενάρετο είναι αυτό; Μα πόσο ενάρετα είναι αυτά που έκανε αυτός σε σένα; Καταραμένες αναμνήσεις, πάλι έρχεστε στο μυαλό μου και η ώρα είναι 4:15.. Κοιμάσαι, σκέφτεσαι; Με σκέφτεσαι; Πάντα με θυμάμαι να κάνω αυτές τις ερωτήσεις για τους άντρες που με έχουν πληγώσει. Μα πάντα ξεχνώ να θυμηθώ τα όσα μου έχεις κάνει και πάντα θυμάμαι να ξεχάσω τα όσα μου έχεις κάνει.. και να που είμαι τώρα!

Δευτέρα 25 Μαΐου 2009

Remember Me As a Time of Day II

Έπρεπε να πάμε στο κοιμητήριο, σε πήρανε στα χέρια τους 4 άνδρες. Όταν φτάσαμε εκεί, ο κόσμος είχε κυκλώσει τον τάφο, χωρίς καν να είσαι εσύ εκεί. Άλλοι έκλαιγαν, άλλοι πονούσαν και δεν το έέδειχναν Το αγόρι σου πάλι πρώτο, για όσα και να τον κατηγόρησαν, αυτός ήταν ακόμα εκεί. Σε φέρνανε εκεί μπροστά μας, κρατούσα τον θείο σου από το χέρι, ήταν έτοιμος να καταρρεύσει. Έκλαιγε και σε ζητούσε, εκείνη την ώρα φτάσατε και εσείς. Οι γονείς και η αδερφή σου δεν κλαίγανε, δεν μιλούσανε. Όχι, το μουρμουρητό της μάνας σου, ήταν πάντα στον ήχο των αυτιών μου. Σε βάλανε στον τάφο, σε ανοίξανε να σε φιλήσουν, να σε δοξάζουν, να σε αποχαιρετήσουν. Ο θείος σου επέμενε να σε δει, ήταν τόσο αδύνατος. Είχα μείνει πίσω εγώ, να επιβλέπω, οι σκέψεις περνούσαν σαν σίφουνας εκείνες τις ώρες. Κάτω από τον ήλιο, ξεσπά ένα δυνατό κλάμα, με ένα παραμιλητό, "γιατί τη Μαρίνα μου, φέρε μου πίσω τη Μαρίνα μου". Ήταν η "πανταχού παρών" Αναστασία. Στην αρχή, νόμιζα ότι απλά ήθελε σημασία, όπως κάνει πάντα. Μετά έμαθα πως ήταν μέσα στην "9-δα" που κάνατε παρέα. Πόσο εύκολα κάποιος κρίνει τον άλλον. Σου φέρανε τα στεφάνια, ο κόσμος άρχισε να φεύγει, η μάνα σου είχε κάτσει από πάνω σου σαν τον φύλακα άγγελο σου, μην της ξαναφύγεις. Έπρεπε να πάμε να κεραστούμε, για την παρηγοριά που λένε. Περπατούσαν σαν το σαλιγκάρι, δεν μπορούσαν να κουνήσουν τα πόδια τους. Ακόμη, ούτε ένα δάκρυ δεν είχε κυλήσει. Άμα δεν ξεσπάσουν, τότε θα το κρατούν όλο τον καιρό μέσα τους. Σε κάποια φάση πρέπει να περάσουν τα στάδια του πένθους. Η αδερφή σου έκατσε σε μια γωνιά, της μιλούσανε και αυτή ήτανε στον κόσμο της. Το ίδιο και η μάνα σου. Ο πατέρας σου προσπαθούσε να τους δώσει κουράγιο.

Για ακόμη μια φορά, περνούσαν 1000 χίλιες σκέψεις από το μυαλό μου. Άραγε που πάμε, άραγε όλοι αυτοί εδώ πονάνε; Ο θάνατος είναι κάτι καλό; Και άμα είναι καλό, γιατί όλοι κλαίνε; Και άμα είναι κακό, γιατί τότε όλοι πεθαίνουμε; Γιατί φοράμε μαύρα και όχι άσπρα; Τόσο πολύ πονάμε ή τόσο πολύ εγωιστές είμαστε σαν όντα και δεν θέλουμε να φεύγει ποτέ κανένας από κοντά μας; Ποιοι από όλους αυτούς θα σε θυμούνται μετά από 1 μήνα; Ποιο θα έρχονται να σου φέρνουν λουλούδια; Γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν; Γιατί είναι τόσο δύσκολο, όταν χάνουμε κάποιον; Από εγωισμό ή από αγάπη; Αν είναι αγάπη, τότε γιατί κλαίμε αφού φεύγεις από αυτή την ηλίθια ζωή και πας σε κάτι καλύτερο; Υπάρχει κάτι καλύτερο; Τι έχει μετά από αυτή τη ζωή; Είναι ψέμα ή αλήθεια αυτό που ζούμε τώρα; Μετά από αυτό, τι θα επακολουθήσει; Ποιον θα κατηγορήσουν άλλο; Την φίλη σου, που οδηγούσε το αυτοκίνητο; Το αγόρι σου, που είχατε μαλώσει και πήγες να τον δεις για να τα βρείτε; Τον εαυτό τους, όμως ποτέ. Ποιος καταλάβει όμως τον πόνο της μάνας; Ποιος να του δώσει ένα ελαφρυντικό που αντιδρά έτσι; Ποιο; θα υπερασπιστεί όμως την τιμή αυτών που μένουν πίσω, αφού εσύ δεν είσαι πια εδώ.

Μαρίνα, να είσαι καλά και να προσέχεις εκεί πάνω, Θα έρχομαι να σε βλέπω. Μην λυπάσαι, εκεί πάνω δεν πρέπει να λυπόμαστε. Όλοι θα βρούμε το δρόμο για την έξοδο από αυτό τον κόσμο. Όλοι θα έρθουμε να σε βρούμε. Πάντα να γελάς, όπως έκανες πάντα. Μαρίνα, θα μας λείψεις. Θα σε θυμόμαστε για πάντα.

Σάββατο 23 Μαΐου 2009

Remember Me As a Time of Day I

Η ώρα ήταν ήδη 2.30,, φόρεσα ένα τζινάκι και μια μαύρη, όσο μαύρη ήταν η ψυχή μου, μπλούζα. Δεν μπορούσα να γελάσω, ούτε να κάνω κανένα αστείο, για 2 μέρες ήμουν λες και πέθανα εγώ. Αλλά δεν πέθανα εγώ, ένας άγγελος, πέταξε μακρυά από αυτή τη γη και άφησε πίσω του συντρίμμια 18 χρονών κρίνος, 18 χρονών άγγελος. Της το είχε πει αυτός, ότι θα έρθεις κοντά μου Μαρίνα μου, είχανε πάρει όλοι τα μέτρα τους, εκτός της πιο κρίσιμης στιγμής. Όταν σ' αφήσανε αυτοί στη γη, σε πήρανε αυτοί στον ουρανό.

Ήτανε Σάββατο, μαύρο Σάββατο. Όλοι βαδίζανε με ένα βήμα βαρετό αλλά ανύπαρκτο. Όλοι βαδίζανε με ένα πρόσωπο λυπημένο, απογοητευμένο. Πως να περιγράψεις το πρόσωπο κάποιου που είναι σε θλίψη; Ένα πρόσωπο, απρόσωπο, χωρίς μορφασμούς, απλά να σε βλέπει και να σε προσπερνάει, λες και δεν υπάρχεις, λες και δεν σε ξέρει. Μια εκκλησία, γεμάτη κόσμο, τόσο κόσμο όσο έχει η εκκλησία την ημέρα της Αναστάσεως! Δεν χώραγε να πας πουθενά, τόσοι φίλοι σου ήρθανε να σου πούνε το στερνό αντίο. Όλοι όσοι άκουσαν το "νέο", έτρεξαν να σε αποχαιρετήσουν, να σου πουν να προσέχεις. Δεν χώραγε να πεις μια κουβέντα, δεν ακουγότανε τίποτα. Κάπου κάπου άκουγες και ένα ξέσπασμα κλαμάτων. Η ώρα περνούσε, η ώρα που συνηθίζεις το θάνατο. Και τότε έπρεπε να ακούσεις τον επικήδειο λόγο. Λόγια της χαροκαμένης μάνας που χάνει το παιδί της, χωρίς λόγο. Να σου λέει συνήθειες που έκανε, πάντα τα καλά αυτού που πεθαίνει. Αυτά θέλει να ακούσει ο κόσμος. Να σου λέει τι θα πεθυμήσει πιο πολύ από σένα. Να σου λέει "παπάκι μου αγαπώ σε" και τότε όλοι, μέχρι και οι πέτρες να βάζουν τα κλάματα. Ξέσπασα και εγώ, έβγαλα από μέσα μου, όλη τη θλίψη που κρατούσε μέσα μου καιρό. Όχι μόνο επειδή σε ήξερα, ξαδέρφη, αλλά και για όσα έπονται, για όσα θα συμβούν, για όσα συνέβηκαν, για όσα δεν θα συμβούν ποτέ.

Μπαινόβγαινα στην εκκλησία, έπρεπε να πάω να συλληπηθώ τους γονείς σου, την αδερφή σου. Και τι να τους πω; Τι μπορείς να πεις σε όσους μένουν πίσω; Να κάνουν κουράγιο, υπομονή; Με τη δύναμη να τα κάνουν αυτά; Το αγόρι σου, έφευγε εκείνη την ώρα από δίπλα σου. Τον κρατούσανε 5 άνδρες, για να μην πέσει στο πάτωμα. Έκλαιγε, έχασε κάτι σημαντικό, έφταιγε τον εαυτό του, τον έφταιγαν και οι άλλοι. Πήρα σειρά, οι σκέψεις μου γίνανε ένα μπουρδέλο, συγχίστηκαν με το κλάμα. Εσύ κιτώσουν στο φέρετρο, στη μέση της εκκλησίας. Κάτι περίεργοι, έρχονταν από πάνω σου, να σε δουν πως είσαι. Ίσως να ήταν περίεργοι, ίσως να ήταν αυτοί που θέλουν να το εμπεδώσουν ότι έφυγες τόσο νωρίς από τη ζωή. Δυο κορίτσια, της ηλικίας σου θα ήταν, κλαίγανε πάνω από το φέρετρο, ο πατέρας τους τις κρατούσε, να μην καταρρεύσουν. Έφτανε η σειρά μου, μπουρδούκλωσα τις σκέψεις μου, είδα τον πατέρα σου, τον φίλησα, του είπα να είναι δυνατός. Μετά η μάνα σου, καθότανε, μουρμουρούσε, "μου πήρανε το παιδί μου","έχασα τον άγγελο μου", τη φίλησα, ήτανε κρύα σαν τον πάγο, ούτε ένιωσε το ζεστό από την ψυχή μου φιλί, ούτε γύρισε να δει ποιος την χαιρετούσε. Δίπλα της, η Αγγέλα. Η αδερφή σου ήταν πάντα γελαστή, βαφόταν, μιλούσε. Μα τώρα ήταν απλά μια μούμια, μια πορσελάνη, άψυχη μπροστά μου, να μην κλαίει καν, άναυδη. Συλλυπητήρια και κρατιόμουνα να μην κλάψω μπροστά τους. Βρήκα τον θείο σου μετά, με πήρε στην αγκαλιά του και άρχισε να κλαίει, "την Μαρίνα μου! γιατί την Μαρίνα μου; να προσέχετε στο δρόμο", "να είσαι δυνατός θείε μου και να δίνεις δύναμη στους άλλους", τα δάκρυα τρέχανε, τρέχουν, θα τρέχουν. Λουλούδια, εκατομμύρια λουλούδια μπροστά μου, που θα τα βάλουνε όλα αυτά;

Τετάρτη 20 Μαΐου 2009

Λαβωμένο Ξωτικό

Δάκρυα που κυλήσανε για σένα γίνανε τραγούδια
λόγια που είχα ακούσει θυμωμένα, ναι τα ακούω και εδώ
νύχτες που απ' τα ξίδια, στήναμε χορό με τα αγγελούδια
έψαχνα στα σύννεφα τα μάτια σου κάπου να βρω

Έπαιρνα από πίσω το αίμα που 'τρεχε απ' τις πληγές σου
μέσα μου κρατούσα ένα θαμμένο χρόνια μυστικό
έκλεβα λιγάκι από τις ψεύτικες ρε τις χαρές σου
σου άπλωνα το χέρι να έρθεις λαβωμένο ξωτικό

Και εγώ θυμάμαι παντού να σε ψάχνω ξωτικό
να δω αλήθεια αν είσαι όπως μου λέγανε κακό
να αντικρίσω τα μάτια σου, το μαγικό σου βλέμμα
που είχα ακούσει όποιος σε δει θα ποτίσει λέει ψέμα
Και θα πνίγει τα όνειρά του στη χαρά σου
θα πουλάει απ' τη ζωή φτάνει να σέρνεται κοντά σου
κι αν ναι θα τον φοβίζει η μοναξιά
και ο χρόνος θα περνάει αργά και συνέχεια θα πονάει
Μα ποτέ δε μ' ένοιαξαν τα λόγια ξωτικό
κρατούσα μέσα μου για χρόνια ένα θαμμένο μυστικό
και μπορεί όταν θα σε δω αν ταιριάξει να σου πω
για ποιο λόγο εγώ ψάχνω τόσα χρόνια να σε βρω
Και ακολουθώ το αίμα που τρέχει απ' τις πληγές σου
χωρίς ποτέ να ζητιανεύω λίγο απ' τις χαρές σου
χωρίς να θέλω να χαρώ κάτι κλεμμένο
ίσως μπορεί εγώ να ξέρω γιατί τρέχεις λαβωμένο
Και σκεπάζω τις σταγόνες απ' το αίμα σου καλά
αν σε βρούνε πληγωμένο για' μένα θα' ναι αργά
ποτέ δε θα μπορέσω εγώ τα μάτια σου να δω
και θα χαθώ χωρίς να ξέρω αν αγαπώ

Έκλεβα λιγάκι από τις ψεύτικες ρε τις χαρές σου
σ' έχει προδώσει το αίμα που κυλάει ξωτικό
Μέσα μου κρατούσα ένα θαμμένο χρόνια μυστικό
και εγώ σ' ακούω παντού, μη φοβάσαι είμαι εδώ

Το μυστικό μας λοιπόν το κρατάω καλά κρυμμένο
συνέχισε να τρέχεις να γυρνάς κυνηγημένο
και εγώ θα 'μαι εκεί πίσω από σένα μια βαριά αναπνοή
να μας σκεπάζει σαν ομίχλη και μπορεί
όποιος ψάχνει να σε βρει και δεν ξέρει γιατί
τα σημάδια που αφήνεις δεν θα δει, θα χαθεί
μα εγώ σε ακούω καλά, φοβισμένο μου μοιάζεις
για πρώτη φορά ξωτικό δε με τρομάζεις
Και είμαι εδώ το χέρι μου σου απλώνω
παίρνω κουράγιο και μπορώ και μετανιώνω
για όλα εκείνα που είχα πει στα βαριά δήθεν τραγούδια
που δεν μοιράστηκα κρασί με τα αγγελούδια
Τώρα μπορώ να σου πω όταν θα σε δω
πως μες τα μάτια σου εγώ ψάχνω καιρό
λίγη απ' τη φωτιά, λίγο από το παραμύθι
και λίγο αγάπη να με σώσει από τη λήθη
Γι' αυτό θάψε όλες τις ψεύτικες χαρές σου
έχω σκεπάσει όλο το αίμα απ' τις πληγές σου
βάλε όλα τα άστρα του ουρανού για νυφικό
και έλα μαζί μου λαβωμένο ξωτικό

Έκλεβα λιγάκι από τις ψεύτικες ρε τις χαρές σου
μοιάζει η νύχτα να κερνάει με χαρά το κακό
Μέσα μου κρατούσα ένα θαμμένο χρόνια μυστικό
είσαι κοντά μου το νιώθω λαβωμένο ξωτικό

Living for Leaving, Leaving for Living

Δεν μετάνιωσα ποτέ για όσα άφησα να φύγουν, πες μου ρε φίλε τότε γιατί οι στιγμές μου με πνίγουν...

Τρίτη 10 Μαρτίου 2009

Locked Hearts and Hand Grenades

Λένε.. πως ο άνθρωπος κάνει γύρω στις 75 000 σκέψεις καθημερινώς! Οου.. ναι, αλήθεια, στην αρχή μας φαίνεται ένα μεγάλο ποσοστό, αλλά μετά σκέφτομαι εμένα, εσένα, το δίπλα, τον παρα - δίπλα και ναι ρε γαμώτο, έχουνε δίκαιο, για ακόμα μια φορά! Σκέψεις που περνάνε και τις επεξεργαζόμαστε αλλά και σκέψεις που απλά δεν τις αντιλαμβανόμαστε καν.
Τι σημαίνει όμως αν μια σκέψη την παίρνεις και την φέρνεις εδώ και εκεί, πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά. Την λες και την ξαναλες, της επεξεργάζεσαι από όλες τις πλευρές. Εεεεε?? Τι σημαίνει αυτό κύριε μου? Σημαίνει ότι είναι σημαντική; Σημαίνει δηλαδή ότι όποια σκέψη γυρω - φέρνω στο μυαλό μου είναι και σημαντική; Μπορεί να μην είναι καθόλου σημαντική, αλλά εγώ με τόση σημασία που της δίνω, ναι, φυσικό είναι να την κάνω να φαίνεται σημαντική!
Ώστόσο, ξέρουμε πλέον τι είναι σημαντικό και τι όχι σε αυτή τη ζωή;
Και άντε πες περνάνε τόσες σκέψεις από το μυαλό μας.. πόση σημασία πρέπει να δίνουμε στην κάθε μια; Ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο εξωτερίκευσης των συναισθημάτων του. Εγώ έχω αυτό το blog και γράφω ότι μου κατέβει. Πόση σημασία πρέπει να δίνεις, εσύ που το διαβάζεις; Είναι αλήθεια, είναι ψέματα; Να σε επηρρεάσουν; Γιατί να σε επηρρεάσουν; Είναι δικές μου σκέψεις, που ίσως εγώ να τις μεγαλοποιώ επείδη είμαι καλή στο "μπλα μπλα" και μεγαλοποιώντας τις, ακούγομαι καλύτερα!
Πόσο τότε πρέπει να ακούς τον άλλο;
Ξέρω ότι σε άλλαξα. Το ξέρω καλά. Γιατί απλά, ξέρω να διαβάζω καλά τις σκέψεις των άλλων. Τα κατάφερα να σε κάνω να ανοιχτείς. Κατάφερα να σε κάνω να μην έχεις πια μια κλειδωμένη καρδιά, μια καρδιά που απλά κρατάει τις σκέψεις της, μόνο για εκείνην. Είναι καλό να μοιράζεσαι τις σκέψεις ή έστω απλά να τις εξωτερικεύεις με κάποιον τρόπο. Απλά γιατί δεν σε κάνει φονιά έτσι. Κάποια άτομα ναι, κρατάνε τις σκέψεις τους και τα αισθήματα τους βαθυά μέσα τους απλά γιατί πιστεύουν ότι έτσι αμύνονται. Πιστεύουν ότι προστατεύουν τον εαυτό τους από το να γίνουν "ευαίσθητοι", δείχνοντας ότι έχουν μια ευαίσθητη πλευρά.
Πόσο κακό κάνουν όμως έτσι στον εαυτό τους;
Αρκετό! Αρκετό κακό ώστε να γίνουν τα χέρια τους χειροβομβίδες, να ξεσπάσουν και μετά ποιος σώζει τους γύρω τους. Όλα τα συναισθήματα βγαίνουν, όλα όσα κρατούσε μέσα του κυλάνε σαν λάβα από ηγαίστειο. Αχ, τι ωραία παρομοίωση. Ηφαίστειο που έχει εκραγεί. Ωραίος τρόπος και αυτός να εκφράζεσαι, για δοκίμασε τον...

Παρασκευή 6 Μαρτίου 2009

The Tide That Left And Never Came Back

Και επιτέλους, λες, έφυγε αυτή η συμφορά, η παλίρροια που κυριαρχούσε στη ζωή σου και να που φεύγει, την βλέπεις να ξωμακραίνει, να μικραίνει, να χάνεται στον ορίζοντα. Και αρχικά λες, ευτυχώς που έφυγε, δεν άντεχα άλλο τόσο πόνο, τόσο ανακάτεμα, τόση ακαταστασία, τόση φασαρία, τόση σύγχυση. Ήθελες να νιώσεις και λίγο ελεύθερος, να νιώσεις πως η ζωή σε αγαπάει και ότι είσαι ευτυχισμένη, ήθελες να νιώσεις χαρούμενη!
Έγινες;;; Αυτό είναι το θέμα, ότι δεν ξέρεις.. Πολλά δεν ξέρεις όμως και αναρωτιέμαι που πάμε...

Και περνάει ο καιρός και βλέπεις πως αυτή η παλίρροια δεν γυρίζει σε σένα, καταλαμβαίνεις ότι δεν θα γυρίσει ποτέ. Σου λείπει, ναι, σου λέιπει, δεν το περίμενες το ξέρω, αλλά έλα που σου λείπει η ακαταστασία και σένα κατα βάθος, έλα που ως άνθρωπος και εσύ δεν σου αρέσει το ήσυχο. Έλα που το αλατοπίπερο της ζωής είναι αυτή η παλίρροια, αυτή η ακαταστασία? Ναι δεν είναι ο πόνος, το ξέρω.. αλλά έλα που σόυ λείπουν κάποια πράγματα από αυτή την παλίρροια!

Τι θα κάνεις;;; Εδώ καταλήγω.. ότι κάτι θα κάνεις!Γιατί πάντα κάνουμε κάτι...

Και κάνεις.. Δημιουργείς μόνος σου παλίρροιες, για να σου θυμίζουν αυτήν που έφυγε και δεν ξαναγύρισε. Όμως καμιά παλίρροια που φτιάχνεις, δεν είναι ίδια με αυτή που έφυγε. Και εσύ; Εσύ θυμώνεις, βγάζεις το θυμό σου και τότε, ΕΣΥ γίνεσαι παλίρροια για κάποιον άλλον.

Ζωή μου.. Αυτή είναι η ζωή όμως, πάνω κάτω, αυτή είναι η ζωή και ξέρεις τι; Αυτήν αγαπάω. Γιατί είναι σαν την παλίρροια. Ποτέ δεν ήταν η ίδια, ποτέ δεν είναι η ίδια, ποτέ δεν θα είναι η ίδια...

Πάντα θα μου λείπεις

Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2009

60'

Βλέπω το 60 λεπτά, θέμα η συνέντευξη του Ακιν, ο οποίος λέγεται ότι αυτός ήταν που πυροβόλησε, που σκότωσε τον Σολωμό Σολωμού. Ποιος είναι ο Σολωμού; Δεν νομίζω να έχει πλέον κάποιον ο οποίος να μην ξέρει ποιος είναι ο συγκεκριμένος. Βλέπω και ξαναβλέπω την ίδια σκηνή, ένας νεαρός γύρω στα 26, βγαίνει στον ιστό που κρεμέται η «ψευτοσημαία», για να κατεβάσει μια σημαία χωρίς όρια, χωρίς σεβασμό. Ένα τσιγάρο στα χείλη, βγαίνει στον ιστό με ζήλο, με πάθος. Μια σφαίρα τον βρίσκει στο λαιμό, το αγόρι με το γελαστό πρόσωπο, με το τσιγάρο στα χείλη, αφήνει σιγά σιγλα τον ιστό και πέφτει στα πάτρια εδάφη. Πέφτει νεκρός στα πάτρια εδάφη. Νεκρός. Δεν θέλω να μείνω στο ποιος σκότωσε τον νεαρό αυτό, ποιος σκότωσε το πάθος ενος ανθρώπου που τόσο θέλησε να δει την πατρίδα του ελεύθερη. Μα θέλω να μείνω στο τραγούδι που πέρασε φλασιά μπροστά από τα μάτια μου, μόλις είδα αυτή τη σκηνή.

«Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι, με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη, στα τρελά τους όνερια δοσμένοι, πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί και γελασμένοι»


Εσύ κρεμόσουν στον ιστό γι' αυτού του κόσμου το σωστό
κι ενώ εγώ, εγώ είχα παγώσει αυτό το κόκκινο πανί
που σου 'χε γίνει εμμονή ήταν γραφτό από καιρό να σε σκοτώσει.
Μέσα στου κόσμου την οργή μια απέλπιδα κραυγή
θα σε σκοτώσουν είπε φύγε ρε μαλάκα,
μα εσύ είχες είδη αφορμή να παραδώσεις μια ψυχή
που με το θάνατο γουστάριζε την πλάκα.
Έλληνα μάγκα αρσενικέ, όλου του κόσμου πανικέ,
μόνο μια σφαίρα θα σε κάνει να λυγίσεις,
Έλληνα μάγκα αρσενικέ, όλου του κόσμου πανικέ,
και με το αίμα σου το χώμα θα ποτίσεις.
Αυτό το χώμα αυτή η γή, εικοσι δυό χρόνων πληγή
θα σε σκεπάσει φίλε από δω και πέρα
μα θα 'ρθει κάποτε η στιγμή του χάρτη να χαθεί η ρωγμή
ότι ονειρεύτηκες θα γίνει κάποια μέρα.
Μέσα στου κόσμου την οργή μια απέλπιδα κραυγή
θα σε σκοτώσουν είπε φύγε ρε μαλάκα
μα εσύ είχες είδη αφορμή
να παραδώσεις μια ψυχή
που με το θάνατο γουστάριζε την πλάκα.

Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2009

Quote No3


Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια,και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή,ίσως δεν έλεγα ολ' αυτά που σκέφτομαι αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλ' αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα όχι γι αυτό που αξίζουν αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πολύ,γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.
Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι θα σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι θα κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θ' απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα. Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Van Gogue πάνω στ' άστρα. Ένα ποίημα του Benedeti, κι ένα τραγούδι του Sherratθα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη.
Θα πότιζα με τα δάκρυά μου τα τριαντάφυλλα για να νιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους..
Θεέ μου αν είχα ένα κομμάτι ζωή...δε θ' άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ.Ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και κάθε γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ήμουν ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος είναι να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται. Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά αλλά θα το άφηνα μόνο του να μάθει να πετάει.Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από τους ανθρώπους. Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. 'Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του για πρώτη φορά το δάχτυλο της μητέρας του το αιχμαλωτίζει για πάντα.
Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλο από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί.
Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω απ' τους ανθρώπους αλλά δε θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω. Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις από την πόρτα θα σ' αγκάλιαζα και θα σου έδινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θ' άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά.
Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που θα σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δε θα υπέθετα ανόητα ότι το ξέρεις ήδη.
Υπάρχει πάντα ένα αύριο κι η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει,αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει το σήμερα 'θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δε θα σε ξεχάσω'.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος, είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι αυτό μην περιμένεις άλλο, κάνε το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δε βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί, και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ", κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα από τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε σ' αυτούς που αγαπάς τι σημαίνουν για σένα.

Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2009

For M.

I feel I know you
I don't know how
I don't know why
I see you feel for me
You cried with me
You would die for me
I know I need you
I want you to
Be free of all the pain
You hold inside

You cannot hide
I know you tried
To be who you couldn't be
You tried to see inside of me
And now I'm leaving you
I don't want to go
Away from you

Please try to understand
Take my hand
Be free of all the pain
You hold inside
You cannot hide
I know you tried
To feel...
To feel...

Πρέπει να το έχει το όνομα, δεν εξηγείται αλλιώς. You can show yourself out, now!
Au revoir.