Ένα πουλί με το όνομα Ελευθερία

είναι σα να προσπαθείς να πιάσεις την ελευθερία.
την ελευθερία όμως δεν την αγγίζεις, παρά μόνο τη νιώθεις.

η ελευθερία δεν είναι αντικείμενο για να την αποκτήσεις. είναι ιδέα. που σε κατακτά εκείνη. ένα μακρινό απωθημένο για κάθε ταξιδευτή που την ψάχνει όπου περπατήσει. μέσα από τα χίλια αρώματα και μέσα από της ψυχής τα χρώματα, την ψάχνει.
η ελευθερία όμως δεν έχει όρια. δε θα πεις ποτέ είμαι επιτέλους ελεύθερος. όσο μακριά και αν ταξίδεψες, όσο και αν η ψυχή σου έχει μυρουδιές από όλο τον κόσμο, όσο πονεμένα και αν είναι τα φτερά σου, ποτέ δε θα πεις είμαι επιτέλους ελεύθερος.

και αυτός σαν την ελευθερία. ποτέ δε θα πεις είναι δικός μου.
δεν ανήκει σε κανένα. όσο και αν πονέσεις, όσο και αν προσπαθήσεις να φτάσεις, αυτός θα φεύγει. το χουν τα πουλιά. θέλουν να έρχονται μόνο όταν το θέλουν αυτά. χωρίς παρακάλια. όταν έρθει ο καιρός τους. δεν ανήκει σε κανένα, επειδή έτσι το θέλει αυτός. ίσως το δικό του κλουβί να του άφησε μια πληγή παραπάνω από όσο νόμιζε. ότι ποτέ πια δε θα μείνει σε κλουβί, όσο χρυσό και είναι. και θα σε κρατάει μακριά, όσο και αν προσπαθείς. με κάθε μέσο, με κάθε τρόπο. που ούτε ο ίδιος δεν καταλαβαίνει.

είναι σα να προσπαθείς να πιάσεις την ελευθερία.
την ελευθερία όμως δεν την αγγίζεις, παρά μόνο τη νιώθεις.

και αυτός κάνει ότι μπορεί για να τον νιώσεις, χωρίς να τον αγγίξεις, χωρίς να τον κάνεις δικό σου. όσο παλεύεις για την ελευθερία, τόσο πιο πολύ απομακρύνεται από σένα. η ελευθερία δε θέλει καταπίεση, θέλει ηρεμία. γιατί όταν ελευθερώνεις το σώμα, η ψυχή εγκλωβίζεται.
και αυτός το ξέρει. ότι ποτέ δε θα καταφέρεις να τον αγγίξεις. γιατί δε θέλει να τον αγγίξεις. γιατί νομίζει ότι δε θα το αντέξει το άγγιγμα σου. γιατί νομίζει ότι είναι πολύ δυνατό για εκείνον. εδώ πονάω, και εδώ, και εκεί. 

και σαν την ελευθερία δε θέλει πίεση. θέλει ηρεμία.
όχι τόσο για να την αποκτήσεις, αλλά για να σε κατακτήσει εκείνη.

Πάθος - Οικειότητα - Δέσμευση

είναι λες και η πρώτη σου ζωή με έχει νικήσει.
σε ένα αγώνα που δεν ήθελα ποτέ να αρχίσω.
διεκδίκηση. λέξη για μένα μακρινή.
και δες με τώρα. ούτε γω δεν ξέρω τι κάνω.
για ποιο λόγο να γίνονται όλα τόσο μικρά,
κάθε φορά που προσπαθώ να σε φτάσω.
παιχνίδι μυαλού. ακόμη και τώρα.
νιώθω να έχω χάσει το άγγιγμα μου.
τίποτα δε μπορεί να αλλάξει το τρίγωνο.
ένα τρίγωνο με μόνο δυο γωνιές.
όλα τα έχω, ή μήπως δεν τα έχω;
μου λείπει. λείπει αυτό το τελευταίο.
και οι δυο γωνιές με έχουν στριμώξει και αέρα δεν παίρνω.
πως να πάρω; αναρωτιέμαι, λες και θα μπορούσα να ξεφύγω.
μπορώ;

όχι μάτια μου, δε γράφω ακαταλαβίστικα.
δε θέλω απλά να καταλάβει κανείς εμένα.
αυτό είναι δική μου δουλειά.
και θα τη βρω την άκρη μου.
μια ασημένια άκρη που την έχω.
μια ανάσα ακόμη και εγώ θα την βρω.

Το κτήνος που κατήντησα

Συνέχισε να μου μιλάς για αυτήν. Συνέχισε να μου λες πως σου λείπει και πόσο της μοιάζω. Συνέχισε να νιώθεις για αυτήν, όσο νιώθεις για μένα. Δε νιώθω τίποτα μέσα μου όταν μιλάς για εκείνην. Δε μου κάνει αίσθηση αν έχεις αισθήματα για άλλην πέρα από μένα. Και δε με νοιάζει αν τα χέρια σου άλλη σάρκα κρατάνε. Και δε με νοιάζει αν αναπνέει τη δική σου μυρωδιά. Όταν το σώμα σου συναντιέται με κάτι άλλο πέρα από το δικό μου. Όταν η ηδονή σου και η ψυχή σου σμίγουν με τα δικά της. Και δε νιώθω τίποτα όταν εσύ γίνεσαι ένα με αυτήν και όχι μαζί μου. Η καρδιά μου δε χτυπάει χίλιες φορές σα βρίσκω τα εσώψυχα όσων πέρασαν από το κρεβάτι σου σε κρύα χαρτάκια, στο πάτωμα, εκεί που περπατώ. Και δε θυμώνω όταν με περνάς για άλλη. Ούτε όταν με φωνάζεις σαν την αγάπη σου τη μεγάλη. Και τέλος, δε με νοιάζει τι θα επιλέξεις. Έπαιξα και έχασα, θα σου πω, και θα κλείσω την πόρτα.

Δε με νοιάζει.
Αποκτηνώθηκα.








Αυτό που με νοιάζει όμως είναι το γιατί δε νιώθω. Και ώρες ώρες με ρωτάω αν όντως έγινα κτήνος, ένα κενό από συναισθήματα ή αν έχω τόσες άμυνες που στήνουν τείχη και γκρεμούς και δε σε αφήνουν να προχωρήσεις μέσα μου. Και κλαίω. Κλαίω για μένα, και αυτό που έγινα.
Μα πώς μπορώ να νιώσω για σένα άμα δε σ' έχω; Ξέροντας ποιος είσαι, πώς να σε εμπιστευτώ; Πώς να εμπιστευτώ ένα πουλί που δεν είχα και δε θα έχω;
Ίσως αυτό να μου φτάνει για τώρα, για όποια απόφαση πάρω και πάρεις.

Κάθε φορά

άσε με σου λέω, άσε με. μην με κοιτάς έτσι. δε θέλω ούτε τη συμπόνια σου, ούτε τη λύπηση σου. τα καταφέρνω και μόνη μου να νιώθω άχρηστη και μόνη κάθε μέρα. άσε με σου είπα. στα είπα όλα. πιο κάτω οι άμυνες δεν πέφτουν. δεν έχει πιο κάτω σήμερα.

ίσως, ξέρεις, να το 'χει η μέρα. ίσως, να 'ναι που βρέχει.
"δε σου πάει η βροχή", μου έλεγε ένα πουλί. και εγώ το πίστευα. και έψαχνα πάντα τον ήλιο και το φως στη ζωή μου. χαζή. χαζή ήμουν και χαζή έμεινα. ξέρεις, όταν βρέχει μέσα σου, θες το έξω σου να ανθίζει. κάτι να σου δίνει δύναμη και ελπίδα. ένα σπρώξιμο ρε αδερφέ.
κουράστηκα τώρα. δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο έτσι. κάθε φορά τρέχω στις ίδιες αυτοκαταστροφές. τόσο λίγο μ' αγαπάω πια; δεν μπορεί. δε θέλω. κράτα με. κράτα με τώρα. θα τα καταφέρω. θα το δεις. το ξέρω ότι μ' αγαπάω περισσότερο από αυτό. θα το δεις. θα το δω.

Ποτέ. Πάντα. Μερικές φορές.

Κάθε φορά που έρχεται, φεύγει και κάθε που φεύγει, έρχεται. Σα δυο που απ' τη μοίρα τους είναι φτιαγμένοι να μη συναντηθούν ποτέ. Κάθε φορά που χάνει, χάνεται και κάθε που βρίσκεται, ξεχνιέται. Σαν το μερτικό να το 'χει, το 'χει να μην ταιριάξουνε ποτέ. Κάθε φορά που παλεύει, αργοπεθαίνει και κάθε που ζωντανεύει, ξενοκοιμάται. Σα να τους στήνει πάντοτε η τύχη τους στα ραντεβού τους.
"Σσσ.. Σώπα τώρα. Μην κλαις άλλο. Εγώ είμαι εδώ. Εδώ, κοίτα με. Θα έχεις πάντα εμένα", έλεγε και κρυφόκλαιγε, ξέροντας την αλήθεια.
Ξέροντας ότι την ευτυχία μερικές φορές πρέπει να την μοιράζεσαι.

Ρομαντικοί Επαναστάτες

Μην αναρωτιέσαι λοιπόν, γιατί οι ρομαντικοί γίνονται οι καλύτεροι επαναστάτες. Έχουν βρει το νόημα της ζωής αλλού. Το μυαλό τους και οι ανάγκες τους ταξιδεύουν σε κάτι πέρα από αυτό που βλέπουμε εγώ και εσύ. Το ρεαλιστικό και την πραγματικότητα τα έχουν ορίσει, όχι στα άστρα και στα φεγγάρια, αλλά στα δικά τους -τα φανερά- που θα έπρεπε να ήταν άφθονα. Φτηνά. Σε αυτά που έπρεπε να σου δίνονται ελέυθερα και όχι να τα ζητάς. Σαν τον έρωτα, καημένε. Γιατί ο έρωτας θα έπρεπε να σου δίνεται απλόχερα και όχι να τον ζητάς. 

Η πόλη που έμεινε πίσω

πρόσεχε, γιατί καθώς πετάς από πόλη σε πόλη, καμιά φορά μπορεί να καθίσεις παραπάνω από όσο πρέπει. 
και έχουν μια αδυναμία οι πόλεις στα πουλιά με τα παράξενα χρώματα και τα χιλιοκατεστραμμένα φτερά. είναι ο ήχος ίσως που κάνουν, αυτός ο ήχος που φέρνει μυρουδιές από χιλιοζήλευτες άλλες πόλεις, από μακρινές ιστορίες και παιχνιδιάρικες περιπέτειες. είναι ο ήχος του διαφορετικού, του φωτεινού και σκοτεινού μαζί παράξενου αυτού κόσμου. είναι ο ήχος που πάντα έλειπε από την πόλη αυτή. 
αντίο πουλί, καλά ταξίδια και να μοιράζεις όμορφα αρώματα στους ταξιδιώτες στις επόμενες πόλεις που θα φτάσεις.
αντίο πουλί.
αντίο. 

Πολυθεϊσμός

είναι περίεργο και συνάμα λυτρωτικά ευχάριστο όταν καταφέρεις να είσαι ανοιχτός σε νέες εμπειρίες. το "κλειστό" και το "απόλυτο" δε βοήθησε κανένα. όταν είμαστε ανοιχτοί στον 'πολυθεϊσμό' δημιουργούμε ένα βαθμό αποδοχής για την ανθρώπινη φύση. είναι εύκολο πια για μας να αποδεχτούμε τον άλλο όπως είναι, χωρίς να θέλουμε να τον αλλάξουμε. ταυτόχρονα είμαστε και εμείς πιο ανοιχτοί στη δική μας αλλαγή. είμαστε ανοιχτοί σε νέες πτυχές του χαρακτήρα μας. ιδιαίτερα σε αυτές που δεν είχαμε φανταστεί μέχρι στιγμής ότι θα γουστάραμε κάποτε.

Γύφτισσα ψυχή

Όχι, δεν ανήκω σε ομάδα Ρομά, ούτε η μάνα μου ήταν τσιγγάνα. Αντιθέτως, παιδί (με ντύνανε) κοκέττα. Στην εφηβεία, κάπου χάλασε το πράγμα και από κοκέττα, έγινα "γυφτάκι". Ίσως τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου, ίσως τα ασυνδύαστα πολύχρωμα και φαρδιά μου ρούχα, φέρναν λίγο πολύ σε όλους μια εικόνα χίπισσας τσιγγάνας. Έτσι μου κόλλησε το παρατσούκλι. Όχι πως με χαλάει φυσικά. Γιατί ταίριαζε με το πως θα ήθελα η ψυχή μου να ήταν. Διότι, καθώς μεγάλωνα, έμαθα πως σημασία δεν έχει τι δείχνουν τα ρούχα ποιος είσαι, αλλά η ψυχή. Θα στο εξηγήσω.

Ανάλογα με την περίσταση, τα ρούχα μπορούν να προσαρμοστούν (όχι δεν είναι απόλυτο - άμα θες εσύ να πας σε μια συνέντευξη για δουλειά με τις πυτζάμες σου, εγώ δεν έχω πρόβλημα - φτάνει και εσύ να είσαι οκ με την πιθανότητα να μην πάρεις τη δουλειά!): Τη μια θα φορέσεις τα καλά σου, την άλλη τα επαγγελματικά σου, την άλλη τα πρόχειρα. Προσωπικά έμαθα να προσαρμόζομαι στις διάφορες περιστάσεις και είμαι πολύ καλά με αυτό. Γιατί φροντίζω σε όλες τις περιστάσεις να νιώθω άνετα με το τι φοράω. Το να νιώθω άνετα όμως με το τι φοράω, το σημειώνω, ήθελε αρκετή δουλεια εκ μέρους μου. Απελευθερώθηκα από το κλισε τρυπάκι μου "αυτή είμαι". Γιατί δεν είμαι τα ρούχα μου. Η ψυχή μου όμως ήταν, είναι και θα είναι αυτό το ασυμάζευτο αλητάκι, η χίπισσα τσιγγάνα.

 Λένε ότι άνθρωποι με αυτό το άρωμα ψυχής έχουν την ανάγκη για αλλαγή και/ή περιπτέτεια. Η αλλαγή και η περιπέτεια είναι σαν ένα επακόλουθο, κάτι αναγκαίο. Είναι για αυτούς κάτι αναμενόμενο, κάτι που δε θα έπρεπε να λείπει από τη ζωή τους.
 Λένε ότι άνθρωποι με αυτό το άρωμα ψυχής ψάχνουν για το "επόμενο καλύτερο πράγμα". Γνωρίζουν ότι στη ζωή τίποτα δεν είναι τέλειο, ότι κάποιες στιγμές κάποια πράγματα ξεθωριάζουν και πως όλα στη ζωή είναι περαστικά. Και όταν αυτό συμβαίνει, αντί να αναπολούν και μηρυκάζουν το παρελθόν, φτιάχνουν στο παρόν τους με νέες στιγμές.
 Λένε ότι άνθρωποι με αυτό το άρωμα ψυχής είναι παθιασμένοι και συχνά εμπνέονται από διαφορετικές ιδέες, στάσεις και εμπειρίες. Από τη στιγμή λοιπόν που η αλλαγή είναι τρόπος ζωής τους, είναι σημαντικό για αυτούς να είναι ανοιχτοί σε εμπειρίες και ιδέες, να ζούνε τη στιγμή, για αυτό και θα τους δεις να βρίσκουν τη μαγεία παντού. Γιατί όσο είσαι παρόν σε μια στιγμή, τόσο πιο έντονα τη ζεις. Τόσο πιο μεγάλο το αντίκτυπο που θα έχει πάνω σου αυτή η στιγμή. 
 Λένε ότι άνθρωποι με αυτό το άρωμα ψυχής δεν έχουν πλήρως ιδέα για το τι θέλουν από τη ζωή αλλά είναι αποφασισμένοι να το βρουν. Λόγος ζωής δεν είναι το να είσαι ασφαλιστής, ούτε να κάνεις τους άλλους χαρούμενους. Ακούγεται φοβιστικό να έχεις μόνο ένα σκοπό σε ολόκληρη τη ζωή σου (ιδιαίτερα όταν δεν είσαι καλός σε αυτό ή δεν το γουστάρεις καθόλου αυτό!). Το ψάξιμο και η αλλαγή είναι ένας τρόπος για αυτό το "πολυθειστικό" σύστημα ζωής.  

Δε μ' αρέσει να βάζω ταμπέλες. Και θα προσπαθήσω να το αποφύγω για ακόμη μια φορά. Μπορεί να δεις πολλές γύφτισσες ψυχές και καμιά να μη μοιάζει με τις άλλες. Ο καθένας ορίζει τον εαυτό του με βάση το τι θέλει εκείνος (ή τουλάχιστον έτσι θα ήταν καλύτερο να κάνει). Θα δεις γύφτισσες ψυχές με φτερά στην καρδιά τους, ή με πανιά στα χέρια τους. Θα δεις γύφτισσες ψυχές που δεν έχουν πατρίδα, που να μη θέλουν πατρίδα διότι πατρίδα τους είναι όλη γη. Ίσως σε πλησιάσουν και να σου ζητήσουν λίγα ψίχουλα αγάπης, ίσως και να είναι πολύ περήφανοι για να το κάνουν αυτό. Ίσως να έχουν ταξιδέψει παντού ή και πάλι να τους έχουν ταξιδέψει παντού. 

Γύφτισσες ψυχές θα δεις παντού. 
Γιατί όλοι μέσα μας κρύβουμε μια τέτοια. 
Μην την αρνηθείς.
Σε όλους πάει το πιο ξέγνοιαστο. 
Φτάνει να το αφήσουμε να μας συνεπάρει. 

Σε γουστάρω έτσι.

Αυτοκαταστροφή (η)[1878] < αυτο + καταστροφή: Το να καταστρέφει κανείς τον εαυτό του

Έχω δει πολλές. Αυτοκαταστροφές. Αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Σκέψεις. Ω, το αγαπημένο μου. Σκέψεις. Σε κάνουν ότι θέλουν, σα μαριονέτες που χορεύουν σε κουκλοθέατρο. Σε καθηλώνουν τόσο που τη λέξη ελευθερία την έχεις συσχετίσει μόνο με το σηκώνω ανάστημα στο ζυγό ή δεν περιτριγυρίζεσαι από ένα χρυσό κλουβί.

Έχω δει πολλές. Αυτοκαταστροφές. Και κάθε φορά κάνω και εγώ την ίδια αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Προσπαθώ να βοηθήσω. Να μην αυτοκαταστρέφεται πλέον.

Αλλά, η ιδιαιτερότητα της αυτοκαταστροφής είναι ότι σε τρώει και ταυτόχρονα σ' αρέσει ρε πούστη μου. Σε τρώει επειδή ξέρεις ότι καταστρέφει οτιδήποτε γύρω σου σου φέρνει ομορφιά και μαγεία και γι' αυτό θες να το αλλάξεις. Ταυτόχρονα όμως, σ' αρέσει γιατί δεν έχεις γευτεί κάτι άλλο πιο ωραίο από αυτό. Οτιδήποτε πέρα από αυτό (το οποίο ξέρεις να κάνεις πιο καλά) σε τρομάζει. Γιατί το άγνωστο τρομάζει. Και αγαπάς την αυτοκαταστροφή σου τόσο που την αφήνεις γλυκά γλυκά να σε πνίξει. Σα να είσαι σε ταινία: Αυτό το βυθίζομαι μέσα στην καρέκλα μου, παίρνω τα pop corn μου και αφήνομαι. Αφήνομαι σε αυτό που νομίζω ότι δεν μπορώ να αλλάξω, επειδή "αυτός είμαι", επειδή "δεν μπορώ να αλλάξω πλέον", επειδή "έχω προσπαθήσει τόσες φορές και συνεχίζω να το κάνω", επειδή "έχουν προσπαθήσει να με αλλάξουν και συνεχίζω να το κάνω", επειδή "ασυνείδητα τα κάνω αυτά" κλπ............. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να βρει άπειρο αριθμό δικαιολογιών, για κάτι που είναι τόσο απλό. 

Η δική μου αυτοκαταστροφή, έχει να κάνει με τη μη-ανιδιοτελή μου προσπάθεια να σώσω τον κόσμο. Δεν είναι αυτοκαταστροφικό να βοηθάς τον κόσμο, όταν στο ζητήσει φυσικά. Όταν δε στο ζητήσει όμως, εκεί είναι που ντύνεσαι υποτιθέμενος υπερήρωας χωρίς πατρίδα και εισέρχεσαι σε ναρκοπέδιο. Και να το ξέρω ότι οι νάρκες είναι συναρμολογημένες με μόνο ένα σκοπό. Να με πεθάνουν. Με τον ένα ή άλλο τρόπο, να σβήσουν οποιαδήποτε προσπάθεια μου για βοήθεια, να με ματαιώσουν για οποιαδήποτε κινητοποίηση κάνω ενάντια στην αυτοκαταστροφή του άλλου. Και ΜΠΟΥΜ! Όσες φορές μπήκα στο νακροπέδιο, έφαγα τα μούτρα μου, γιατί.. όταν κοριτσάκι μου.. ο άλλος δε θέλει να αλλάξει, όπου και να πατήσεις είσαι ΚΑΜΠΟΥΜ.

Προσωπικά, μετά από πολλαπλούς μικρούς θανάτους, είπα να διαλέξω ένα άλλο δρόμο. Ας πούμε ένα δρόμο ηρεμίας, ισορροπίας και ειρήνης. Ζεν η δικιά σου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οτιδήποτε αυτοκαταστροφικό να αρχίσει να πετάγεται στα σκουπίδια. Η πεποίθηση μου ότι μπορώ να βοηθήσω όλο τον κόσμο έχει πάρει τα βουνά και δε με επηρεάζει πλέον. Ή τουλάχιστον, όχι τόσο όσο παλιά.

Αυτός. Αχ αυτός. "Η αυτοκαταστροφή προσωποποιημένη". Κατά τους άλλους. Και κατά τον ίδιο φυσικά. "Tο παιδί μου που το μεγάλωσα με τόσο κόπο πως να το αποχωριστώ;" - Κάπως έτσι φαντάζομαι να σκέφτεται καθώς βάζει τρικλοποδιές στον ίδιο του τον εαυτό και χάνει παιχνίδια που γουστάρει.

Εγώ εκεί.
Αν θες να αυτοκαταστραφείς, να αυτοκαταστραφείς.
Αν θες να καείς, να καείς.

Η πιο μεγάλη μάχη είναι πάντα με τον εαυτό μας. Σε μια παρτίδα σκάκι, εσύ τα μαύρα, εσύ και τα άσπρα πιόνια. Εσύ ξέρεις πως να υπερνικήσεις τα "επειδή" και εσύ θα σκάψεις βαθιά για να δεις τι είναι αυτό που σε κρατά φυλακισμένο στην κάθε σου αυτοκαταστροφή. Εγώ δεν μπορώ να βοηθήσω κανένα. Παρά μόνο εμένα. Γι αυτό και με βλέπεις εδώ χάμω να παρατηρώ και να χαζεύω απλά, χωρίς να βγάζω μιλιά. Δική σου η ζωή, δικό σου το παιχνίδι.

Γιατί εγώ σε γουστάρω έτσι. 

15 χρόνια μετά

Χτυπάει το κουδούνι για διάλειμμα, και εγώ σου είχα γράψει ένα ποίημα που πήγαινε κάπως έτσι:

"Σε κοίταζα, σ' έβλεπα, δε μου μιλούσες και μετά κοίταξα έξω και μαύρισε το φως μου. Έτρεξα, γονάτισα, μα είχες ήδη φύγει και ακόμη σε γυρεύω."

Κάθε χρόνο, αυτή τη μέρα σου αφιερώνω αυτό το τραγούδι. Γράφω πάντα και ένα στίχο που κάθε φορά ελέγχω αν το νιώθω ακόμη: 

"I've tried so hard to tell myself that you're gone, but though you're still with me, I've been alone all along"

Νομίζω ποτέ δε θα σταματήσω να το νιώθω. Πρέπει πλέον να αποδεχτώ ότι δε θα έχω κλείσιμο μαζί σου. Δεν τα καταφέραμε. Παιδούλα εγώ, εσύ κλεισμένος στους 4 άσπρους τοίχους. Η επικοινωνία είχε σβήσει καιρό πριν, πως να προλάβω να σου πω ότι δε θα σε ξεχάσω ποτέ;

Εγώ να θυμάσαι πολεμάω κάθε μέρα για σένα, για τα δικαιώματα σου, για το ποιος ήσουν και το ποιος θα ήθελες να ήσουν. Για το ποιον σε άφησε η κοινωνία να είσαι και ποιον όχι. Για τα λάθη του παρελθόντος, και τα λειτουργικά του μέλλοντος. Για άλλους σαν εσένα, για άλλους σαν εμένα. 

15 χρόνια και δε γνωρίζω ακόμη όλη την αλήθεια σου. Όσο και να προσπαθώ με νύχια και με δόντια, ελάχιστα μαθαίνω κάθε χρόνο. Ίσως για αυτό να μην έρθει ποτέ αυτό το κλείσιμο που ψάχνω όλα αυτά τα χρόνια. Μέσα από τους άλλους, δε θα μάθω ποτέ την αλήθεια. 

Και δε με νοιάζει πλέον. Γιατί εγώ έχω τη δική μου ανάμνηση από σένα:

Μας επισκέφτηκες ξανά μετά από καιρό. Μια μέρα που είχε αέρα δυνατό, αποφάσισες να μας πας θάλασσα. 7 άτομα σε ένα μπλε μικρό αυτοκινητάκι. Καθόσουν στα βράχια και κοίταζες που παίζαμε. Είχες εκείνο το βλέμμα που θα θυμάμαι. Είχε μέσα του μια χαρά που μας έβλεπες όλους μαζί και μια στεναχώρια που δε θα μας ξανάβλεπες ποτέ σου. 

Σου το χρωστούσα αυτό το κείμενο. Για το θυμό που είχα κάποτε μαζί σου και τη λύπη που είχα δημιουργήσει. Για όλα όσα δεν μπορούσα να αποδεχτώ στην αρχή και για όσα κατάφερα περισσότερο από όλους.

Δε θα κλάψω επειδή χάθηκες άλλο πια. Θέλω όμως να σε ευχαριστήσω για όσα έζησες εδώ. Ήταν όλα επιλογές σου και κανένας δε θα σου στερήσει αυτό το δικαίωμα. Και εγώ θα συνεχίσω να πολεμάω για αυτό σου το δικαίωμα. 

Λείπεις.

Άμα ρισκάρεις, έχει χώρο. Ανέβα!

Για να φτάσω σε αυτό που είμαι, μη φανταστείς, δεν πέρασα πολλά. Κάτι φάκες, τρίψιμο στα μούτρα, μα τίποτα παραπάνω από το αλατοπίπερο της ζωής. Το θέμα, μωρό μου, είναι ότι παρόλες τις λίγες δυσκολίες, έχω μάθει περισσότερα από όσα περίμενα.
Έχει χώρο στη μηχανή, ανέβα. Αλλά πριν ανέβεις, πρέπει να σε προειδοποιήσω. Θα έχει λακούβες, ανηφόρες, κατηφόρες, θα δούμε τοπία σκοτεινά και όμορφα χρώματα. Αρώματα χιλιάδων μορφών, ηλιοβασιλέματα και προβλήματα μαθηματικών. Δεν έχουμε προορισμό, σημασία έχει το ταξίδι. Ακούς; Άμα σ' αρέσει να ρισκάρεις, ανέβα σου λεω. Και αν γουστάρεις να κατέβεις, κατέβα. Το χρόνο μου απλά μη μου τρως, γιατί έχω πολλά να δω ακόμη.
Έτσι θέλω να βλέπω πλέον τη ζωή, σαν ένα ταξίδι. Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν και αν κάποιοι μείνουν, έχει καλώς. Φυσικά και θα ήθελα να μείνουν, μ' αρέσει η παρέα. Αλλά λατρεύω και τη μοναξιά μου. Και αν αποφασίσει κάποιος να μη μείνει, εγώ θα τον στείλω στο καλό και στα νέα του ταξίδια εύχομαι να βρει αυτό που ψάχνει. Και όχι, δεν είναι όλοι για μένα. Επιλέγω ποιον θα φέρω μαζί μου στη μηχανή. Εσύ καλός μου φαίνεσαι. Άμα δε μου κάνεις, στην επόμενη στάση κατεβαίνεις. Τα πολλά πολλά κουράζουν τον οδηγό.
Μη μιλάς άλλο, άσε να πάει ο δρόμος όπως θέλει. Αγκάλιασε αυτό που σου φέρνει η ζωή και αν δεν το ξέρεις καλά, θα το μάθεις. Όλα χρόνο θέλουν και αγάπη.

Ποια η σχέση μου με την αγάπη; Εγώ θέλω να αγαπώ τα πάντα. Και αν δεν τα αγαπώ όλα, θα μάθω να τα αγαπώ. Πως αλλιώς να δω τη ζωή σαν ένα ταξίδι, αν δεν αγαπώ τα πάντα; Ρομαντική θα είμαι πάντα, μα όχι μόνο με τα κεριά και το φεγγάρι. Έχει ένα μεταξοσκώλικα που μεταμορφώνεται και ένα παιδί που αγκαλίαζει έναν παππού. Ανελέητη με τις λεπτομέρειες. Και εγώ την αγάπη τη μετράω στις πράξεις. Τι εννοώ; Ότι η αγάπη γεννιέται και πεθαίνει με τις πράξεις. Αναζωπυρώνεται απ' αυτές επίσης. Θα φύγει και θα ξανάρθει.
Όλα στη ζωή περνούν, δε θυμάσαι; Στο είπα και όταν γνωριστήκαμε. Όλα αλλάζουν και όλα μεταμορφώνονται. Όλα συνδέονται. Και σε κάθε αλήθεια θα βρεις ένα ψέμα, και σε ένα ψέμα θα βρεις μια αλήθεια. Γιατί τίποτα δεν είναι απόλυτο, ακόμη και το απόλυτο. Για αυτό μη μου μιλάς για χαρακτήρες. Όλα στις πράξεις βρίσκονται. Και οι πράξεις είναι επιλογές μας. Εμείς επιλέγουμε ποιοι θέλουμε να είμαστε, εμείς βάζουμε τις αξίες μας και τους αλλάζουμε τα φώτα.
Το τι θέλει ο άλλος να είμαστε, εμένα δε με ενδιαφέρει, εγώ σε βλέπω σαν ηλιοβασίλεμα και όχι σαν πρόβλημα μαθηματικών. Δεν είσαι για επίλυση, εσύ μωρό μου. Μ' αρέσεις όπως είσαι. Θες να παίξεις; Παίξε. Θες να αυτοκαταστραφείς, Κάντο. Εγώ εδώ είμαι. Είμαι ελεύθερη από προσδοκίες και ευδαιμονίες. Δεν περιμένω τίποτα από σένα και από κανένα. Ξέρω με τι μπλέκω και δε θέλω να αλλάξω κάτι. Εσύ φρόντισε μόνο τις συνέπειες σου να τις δεχτείς, με ότι και αν αποφασίσεις. Γιατί όσο μαγικά και να νιώθουμε με μια επιλογή, από τις συνέπειες τους δε γλυτώνουμε. Και όχι, δε σου μιλάω ψυχρά. Έχω πλήρη γνώση των συναισθημάτων μου. Θα λυπηθώ. Το ξέρω ότι θα το κάνω. Σε κάθε χαμό, πενθείς. Αυτή είναι η ζωή όμως. Και εγώ την αποδέχομαι σε ότι και να μου φέρει.
Λοιπόν.. Πάμε;

Η ζωή ξέρει και εγώ την εμπιστεύομαι

"Μακάρι να μην τον γνώριζες ποτέ."
Έμεινα να την κοιτάω. Είχα χαζέψει. Προσπαθούσα να καταλάβω τι εννοεί.

Όταν μας συμβαίνει κάτι δυσάρεστο, ένα τραυματικό γεγονός, μια απώλεια, ένας μικρός ή μεγάλος θάνατος, έχουμε μια τάση είτε να μένουμε στο παρελθόν είτε να θέλουμε να μην υπήρχε καθόλου! Ή του ύψους ή του βάθους μερικές φορές αυτές οι ανθρώπινες φοβίες.
Μέσα στα χρόνια εξέλιξης μας μάθαμε πως για όλα υπάρχει λύση, μηχανές ατελειώτης επίλυσης προβλημάτων. Σα βρεθούν τα δυσάρεστα συναισθήματα να φλερτάρουν με το είναι μας, αμέσως οι μηχανές μπαίνουν σε ωράριο εργασίας 24 ώρες το 24ωρο. Υπερωρίες και βάλε υπερωρίες. Και να προσπαθούμε να διώξουμε αυτά τα συναισθήματα, σκαρώνοντας συνεχώς πράγματα που μας προκαλούν γέλιο, ή μας κάνουν να ξεχνάμε.
Αχ ναι.. Να ξεχάσουμε αυτό το δυσάρεστο γεγονός.
"Δεν κάνω τίποτα από όσα έκανα, διότι θέλω να ξεχάσω τις στιγμές που περάσαμε μαζί."
Και θέλουμε να ξεχάσουμε, γιατί ο πόνος είναι υπερβολικός. Και όταν ο πόνος είναι υπερβολικός, εμείς πρέπει να τον σταματήσουμε, διότι θεωρούμε πως δεν μπορούμε να τον ανεχτούμε. Και τότε αρχίζουμε τα "μακάρι να μην τον είχες γνωρίσει ποτέ", "δεν άξιζε", "μακάρι να μην έβγαινα έξω εκείνο το βράδυ", "αν έκανα διαφορετικά θα ήταν ακόμη εδώ" και πάει λέγοντας. Πάλη να αφήσω ή να μην αφήσω το παρελθόν. Τρέλα. Μόνο και που το σκέφτομαι, λέω τρέλα.

Θα την κάνω όμως την ερώτηση μου.. Ποιος θα ήσουν, αν δεν είχες γνωρίσει τον Χ, Ψ; Ποιος θα ήσουν, αν δεν είχες μια απώλεια στη ζωή σου;

Το παρελθόν είναι δικό σου. Είναι μέρος της ζωής σου και του ποιος είσαι. Όσο περισσότερο προσπαθείς να το αρνηθείς, τόσο περισσότερο πέφτει να σε πλακώσει. Γιατί αυτό συμβαίνει όταν αποφεύγεις κάτι. Ο φόβος μεγαλώνει, διότι δεν τον αντιμετωπίζεις. Δε θα φύγει ποτέ, διότι ποτέ δεν τον αντιμετώπισες. Και το να τον αντιμετωπίσεις, δεν εννοώ κατ' ανάγκη να βγεις με την πανοπλία και να αρχίσεις να μαχαιρώνεις δεξιά και αριστέρα. Εννοώ να έρθεις σε αρμονία μαζί του. Να μιλήσεις με το παρελθόν σου, να το δεις όπως είναι και όχι με τα μάτια των φίλων σου ή των συναισθημάτων σου. Προσπάθησε να το κάνεις δικό σου. Έτσι αποδέχεσαι τον εαυτό σου, το παρελθόν σου, το παρόν σου και το μέλλον σου. Όποιο και αν είναι αυτό.

Όχι ρε. Δε μετανιώνω που σε γνώρισα. Ούτε τα ψέματα σου, ούτε την τοξικότητα σου, ούτε την απιστία σου. Ούτε την ανωριμότητα σου, ούτε τα φτερουγίσματα σου. Αυτός που ήσουν και αυτά που έκανες, με έκαναν αυτή που είμαι τώρα. Από τη μουσική που ακούω μέχρι τον τρόπο που βλέπω τη ζωή. Και είμαι καλά με αυτό που είμαι τώρα. Και είμαι περήφανη που με κάποια δυσάρεστα γεγονότα στη ζωή μου, έφτασα και έμαθα τόσα. Αγαπώ τα σημάδια μου και μ' αγαπούν και αυτά. Τα έχω εκεί για να μου θυμίζουν τις εμπειρίες μου, μου μαθαίνουν πως να συνεχίσω. Είμαι οι εμπειρίες μου, τα ταξίδια μου, τα ξύδια μου και τα λάθη μου.

Και θα σου κάνω άλλη μια ερώτηση. Τη ζωή πως τη σκέφτεσαι; Μόνο ροζ αλογάκια και συννεφάκια μπλέ; Φυσικά θα ρθούν και τα πάνω και τα κάτω και θα πέσουμε στη λάσπη και θα σηκωθούμε πάλι. Γιατί αυτή είναι η ζωή. Και αυτή ξέρει και εγώ την εμπιστεύομαι. 

Δαίμονες

σιωπή.

αβεβαιότητα. ανασφάλεια. σκυλιά δεμένα στο σπίτι λυσσάνε να βγουν έξω. 

επικοινωνία στο 0.

φόβος. απώλεια. εξάρτηση.

τι και αν χαθει;

πως θα πάει, τι θα πεις, τι θα πει.

παρεξήγηση.

ιδρώτας. ταχυπαλμία. όχι. λάθος. να εξηγήσω. βαριανάσα.

απόσταση. ένα τείχος να χτίζεται σιγά σιγά. η γέφυρα γκρεμίζεται. απόσταση. απόσταση.  

καμία ενημέρωση.

ανησυχία. χτύπησε δε χτύπησε. κακό. φίδια. απομακρύνεται. τρίτος. χάνεται. 

Και σου τρώει τα σωθικά, και θέλει να βγει προς τα έξω. Παράνοιες και τρέλες σαν ένα φυλακισμένο που ταρακουνάει τα κάγκελα του κελιού να ανοίξουν. Σα μια παρτίδα σκάκι που εσύ είσαι τα άσπρα πίονια, εσύ και τα μαύρα. Και εσύ ταΐζεις τους δαίμονες σου με τροφή, ψάχνεις, ψάχνεσαι, παραδίνεσαι σε αυτούς και στο τέλος δυσλειτουργείς. Είσαι πλέον μια θυσία στο θεό των σκέψεων. Μια κούκλα με σχοινιά στους παλμούς - στους αγκώνες και στα πόδια. Και υπακούεις. Υπακούεις στους δαίμονες, αρχίζεις να τρέμεις, να γυρεύεις να βρεις λύσεις, ψάχνεις επούλωση των πληγών με μια επιβεβαίωση. 
Έρμαιο. Έρμαιο κατάντησες.

Same old spell

Τα υπονοούμενα ποτέ δεν τα πιάνω. Ούτε και τις σπόντες, ούτε καν τα 12ποντα καρφιά. Το στυλάκι του δε σου απαντάω το τηλέφωνο γιατί δε μ' άρεσε κάτι που είπες, δε μου κάνει νόημα. Το να γράφω στον τοίχο μου ιστορίες για να αποδείξω πως έχω δίκαιο, επειδή δε σ' άρεσε πάλι κάτι που είπα, πάλι δε μου κάνει νόημα. Το να σε βλέπω να αποστασιοποιείσαι και να αποφεύγεις - αυτό και αν δε μου κάνει νόημα.

Και δε μου κάνει νόημα, σκόπιμα. Σκόπιμα όταν βρίσκομαι αντίκρυ με τέτοιες υποβόσκοντες δολοπλοκίες, κάνω τη χαζή. Και θα συνεχίσω να κάνω τη χαζή, όσο και αν καταλαβαίνω ότι θες να μου δώσεις ένα μήνυμα με όλα αυτά. Γιατί; Επειδή εγώ γουστάρω να έχω ανθρώπους ντόπρους γύρω μου. Και αν έχεις κάτι να μου πεις, να ρθεις να μου το πεις στα μούτρα. Ούτε μυρίζω τα νύχια μου, ούτε κρατάω τη δισκόμπαλα και κάνω ξόρκια και στο κάτω-κάτω ψυχολόγος σπουδάζω, όχι psychic. Και δε διατίθεμαι να κουράσω τη φαιά μου ουσία για κάτι το οποίο μπορείς να ανοίξεις το στοματάκι σου και να μου ξεκαθαρίσεις ότι σε ενοχλεί. Αν δεν το κάνεις, θα συνεχίσω και γω να κάνω αυτό που κάνω καλύτερα. Τη χαζή.

Άντε τσίου τώρα.

Υ.γ: Οι πιο πάνω σημειώσεις, αναφέρονται για τα άτομα που θέλουν να έχουν μακροπρόθεσμη λειτουργικότητα. Το να αποφεύγεις συζητήσεις και αλήθειες, κάνει το μπουρδέλο την ψυχή σου πιο μαύρο από όσο είναι ήδη. Επίσης, αναφέρονται για τα άτομα που θέλουν να έχουν ένα άνθρωπο στη ζωή τους, απλά ο εγωισμός τους έχει φτάσει στο υψηλότερο σημείο του Ολύμπου. Και δεν εννοώ, της Κύπρου.

Ήρθε, όταν έπρεπε να ρθει

Είχαν ξαναγνωριστεί. Η γνωριμία τους δεν ήταν και η καλύτερη. Για κανένα από τους δυο. Καμία ματιά, κανένα διαπεραστικό βλέμμα, καμία κομμένη ανάσα. Καμία τύχη και καμία σύμπτωση. Ξεκίνησε με ένα "καλησπέρα". Συνεχίστηκε με ένα "καλύτερα βάλε το μπουφάν έτσι, για να μη σε κλέψουν". Έκλεισε με ένα "εις υγείαν". Αμυδρή ανάμνηση και καμία εντύπωση. Ώρα μηδέν. Η μοίρα τα φερε με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην ξαναδούν ο ένας τον άλλο. Μια παρεξήγηση και ένα λάθος τηλεφώνημα δεν έφεραν κανένα ταξίδι 8ωρο, ούτε μουσικές επιλογές, καμία εμπειρία ζωής.

Ήταν τότε που ο καθένας πολεμούσε τα δικά του τέρατα και δεν μπορούσαν να βρούν το κομμάτι μαγείας που έψαχναν. Φαντάσματα του παρελθόντος και του μέλλοντος. Τυφλοί και οι δυο θα έλεγα.
Ήταν τότε που ο καθένας έφτιαχνε τον εαυτό που είναι τώρα.

Αυτή με τραίνο, πήγε να ανταμώσει το παρελθόν της.
Αυτός με πουλιά ταξίδεψε να βρει το μέλλον του.
Κανένας απ' τους δυο δεν έμεινε στο παρόν.

Είναι φορές που αναρωτιέσαι τι θα γινόταν ΑΝ..
Αν τον ξανάβλεπε, αν η μοίρα δεν τα έφερνε με αυτό τον τρόπο, αν γινόταν το 8ωρο ταξίδι, αν υπήρχαν οι μουσικές επιλογές, αν ζούσαν μαζί μια εμπειρία ζωής. Τι διαφορετικό θα γινόταν; Πως θα ήταν τα πράγματα;

Μα δε μετανιώνουν για το χρόνο που πέρασε. Ήταν μια μπλε κορδέλα, ένα μαγιάτικο απόγευμα, μετά από κοφτές - μικρές συζητήσεις και μια σύντομη χρονορωγμή, που έκανε και τους δυο να θυμηθούν συναισθήματα που είχαν ξεχάσει. Οποιαδήποτε άλλη στιγμή και να ερχόταν πιο πριν, δε θα την έβλεπε ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Το διαπεραστικό του βλέμμα δε θα της έπαιρνε την ανάσα. Το παιχνίδι μυαλού δε θα ήταν καν γνώριμο.
Ήρθε, όταν έπρεπε να 'ρθει. Ούτε πιο πριν, ούτε πιο μετά.

Τικ Τοκ

είναι που νιώθεις να πλησιάζει το τέλος κάθε φορά που φωνάζει το όνομα σου.
και ένα ερωτηματικό στο τέλος.

το ρολόι στον τοίχο κάνει λιγότερο θόρυβο από τους χτύπους της καρδιάς σου.

είναι για εκείνο το "τα λέμε" που δε θες να ακούσεις και εκείνο το "μου λειψες" που δε χορταίνεις να ακούς.

και καθώς περνάνε τα δευτερόλεπτα σκαρφίζεσαι τρόπους και λόγους για να μείνει λίγο παραπάνω. ό,τι πιο χαζό, ό,τι πιο άκυρο. απλά για να τον ακούς να μιλάει.

και χαζεύεις.
το ένα λεπτό περνά.
το πέμπτο μένει.

το ρολόι στον τοίχο δεν κάνει πια κανένα θόρυβο.

Και ο έρωτας;

Αρχίζεις να μεγαλώνεις, βλέπεις το αγόρι εκείνο. Σ' αρέσει, αλλά μέχρι εκεί. Δεν ξέρεις πως πάνε αυτά. Η καρδιά σου φτερουγίζει, το στομάχι πεταλίζει και μπλα μπλα. Λέγεται αύξηση της αδρεναλίνης. Εσύ αυτό δεν το ξέρεις, γιατί ο κόσμος σου δεν έχει γίνει κυνικός ακόμη.
Το ίδιο συμβαίνει και με το 2ο αγόρι. Λίγο εκεί αρχίζεις και μιλάς. Ας το ονομάσουμε σχέση αυτό που μιλάμε μια στο τόσο και δεν έχουμε φιληθεί ποτέ. Απλά και μόνο επειδή η ανδρεναλίνη φτάνει στα ύψη.
Και τότε το 3ο. Α εντάξει, έχεις μεγαλώσει. Εκεί τρως και την πρώτη σου χυλόπιτα. "Δε φταις εσύ, φταίω εγώ και τα μάτια μου τα δυο που δεν μπορώ να τα κουνήσω από τη φίλη σου". Άιντε και γαμήσου. Εδώ είναι που κάπου αρχίζεις να κάνεις παρέα με πουλιά. Δυστυχώς μόνο για φίλους.
Φτάνεις στο 4ο. Εκεί λες αυτός είναι ο έρωτας. Μμμ - μούμιες! Μια το κέρατο, μια το φτύσιμο. Είναι που είναι και μικρός, θα μάθει. Άιντε προχωράμε.
Και εδώ όλα σταματάνε. Και πάλι από την αρχή. Κάτι πιο σοβαρό. Έχεις μεγαλώσει πια. Το κούφιο σου κεφάλι είναι ακόμη με παρωπίδες και δυσκολεύεσαι να αποφασίσεις. Μια το γύφτικο να προσπαθεί να βγει προς τα έξω και δεν το αφήνεις. Και μια το σπίτι, άντρας, παιδιά. Άντε και το πτυχίο για να μη λες ότι δεν είσαι ανεξάρτητη. Τα κάνεις μαντάρα και αποφασίζεις ότι δεν προχωράει άλλο και ότι ποτέ δε σου άρεσε σαν άντρας. Ω ρε Δία!
Προχωράμε. Προσπαθείς να βρεις τα αποδημητικά πουλιά και στους εραστές σου. Πουλιά δεν είναι όμως; Τι περίμενες; Να μείνουν σε μια φωλιά;
Πουλί νούμερο 18: Διαφορετικός κόσμος, αρχίζεις να μαθαίνεις όντως. Αυτό σ' αρέσει, αυτό δε σ' αρέσει. Ταυτόχρονα, χρόνια γεμάτα τοξικότητα. Χόρτασες.
Προχωράς στο πουλί 16. [Σαν το star wars - μπρος πίσω. Το 4ο πρώτο και το 1ο τέταρτο. Άλλα ντ' άλλων, της παρασκευής το γάλα.] Τα κάνεις και πάλι μαντάρα, αλλά αυτή τη φορά το παλεύεις. Αφήνεις, αφήνεσαι, δοκιμάζεις, μαθαίνεις. Κάπου χάνεις τον εαυτό σου και πιο πολύ την αξιοπρέπεια σου, σαν αγκιστρώνεσαι στα πρέπει και στα θέλω του άλλου. Πάντα με βάρκα την ελπίδα. Και τότε μαθαίνεις πως ακόμη και αυτοί που σ' αγαπάνε περισσότερο, θα σου κρύψουν την αλήθεια. Και η γη χάνεται κάτω από τα πόδια σου.
Και μετά από 10 χρόνια, μια σειρά από ανυψώσεις ανδρεναλίνης, μένεις μόνη.
Και χωρίς να το ξέρεις εκεί είναι η στιγμή σου. Δική σου μόνο.
Παλεύεις για σένα. Γιατί όταν δεν ανήκεις πουθενά, τότε είσαι ο εαυτός σου. Ή μαθαίνεις. Ή θυμάσαι. Ή τον ψάχνεις. - Όπως βολεύει τον καθένα.- Ξέρεις όμως πλέον ποιος είσαι. Και είναι εντάξει τώρα να χαθείς σε κάποιον άλλο. Γιατί η άγκυρα του εαυτού σου είσαι εσύ. Μόνο.
Και μετά από αυτό θα ρθούν πολλά υψώματα ανδρεναλίνης. Αλλά πια μπορείς να επιλέξεις καλύτερα: Ξέρεις πως πάει, δεν εθελοτυφλείς λόγω φτερουγισμάτων και πεταλουδισμάτων, η τοξικότητα δε σου πάει και η ελπίδα δε θα δουλέψει τόσο εύκολα αν δεν το θέλουν και οι δυο. Και επιλέγεις. Επιλέγεις για σένα, είτε για μακροπρόθεσμα, είτε για κάτι επιφανειακό. Πατάς σταθερά στη γη. Αλλά όχι. Ο κόσμος σου δεν έγινε κυνικός. Απλά ρεαλιστικός.
Όταν υπάρχει κάτι που θες, είσαι αυθεντικός. Γιατί οι σχέσεις θα έπρεπε να φτιάχνονται στην ειλικρίνεια. Για να μη μετανιώνεις μετά ότι εθελοτυφλούσες. Προσπαθείς. Είσαι θυμωμένος; Θα σου περάσει. Κάτσε βρες τη λύση, μέσα από την επικοινωνία. Για αυτό είναι οι άνθρωποι. Για να μιλάνε. Άμα δεν έκανες και αυτό, τι θα ήσουν άλλωστε; Και τα συναισθήματα υπάρχουν για να μας δείχνουν πως νιώθουμε, όχι για να μας ελέγχουν τη ζωή. Οι σχέσεις, ότι και να είναι αυτές, θέλουν δουλειά. Ακόμη και αυτές με πουλιά. Γιατί και με τα πουλιά θες υπομονή. Έρχονται και φεύγουν. Και αν εσύ θες να δουλέψει, θα πρέπει να περιμένεις. Αν δε θες να το κάνεις αυτό, τότε δε θα έπρεπε να μπλέκεις με πουλιά. Αυτά ήταν αυθεντικά μαζί σου από την αρχή. Εσύ;

Οι φίλοι μου τα πουλιά

Πάντα είχα ένα θέμα με τις φιλίες μου: Οι περισσότερες χάθηκαν στα χρόνια του περασμένου αιώνα και άλλες απλά σταμάτησαν να υπάρχουν με το ξεκίνημα του νέου. 
Κάπου εκεί αποφάσισα να κάνω παρέα μόνο με πουλιά, διαβατάρικα πουλιά. Κάτι με τραβούσε να επιλέγω τα ξεθώριαστα φτερά, τα παραγκωνισμένα από τους άλλους χρώματα. Το καθένα με την ομορφιά του. Μέχρι τώρα όλα τους ταξιδεύουν, φεύγουν μακριά και έρχονται όποτε θελήσουν αυτά. Το ένα διαφορετικό από το άλλο. Σε χρώματα, σε μέγεθος φτερών, σε εμπειρίες πετάγματος, ρίσκου και φόβου. Γνωρίζονται σε σπάνιες περιπτώσεις μεταξύ τους. Σκόπιμα τα κρατάω δικά μου και μόνο. Σκόπιμα δε θέλω να μπλεχτεί η διαφορετικότητα τους. Είναι δική τους. Και εγώ μαζί τους γνωρίζω κάθε φορά τη διαφορετικότητα που με διακατέχει. Πόσα επίπεδα διαφορετικότητας μπορείς να έχεις, ποτέ δε θα το βρεις, στο ορκίζομαι. 

Με ένα συγκεκριμένο πουλί δυσκολευτήκαμε πολύ. Όταν ερχόταν η "γυριστρούλα", εγώ έφευγα, όταν ερχόμουν, αυτή την κοπανούσε. Πληγωθήκαμε πολύ, αλλά τώρα το προσπαθούμε πάλι. Υπομονετικό πουλί. Φιλήσυχα δαιμονισμένο. Οι κουβέντες μας ανεβοκατεβαίνουν σε ρυθμούς ανάλυσης εσωψύχων που δε μοιράζεσαι εύκολα με κάποιον. Φόβους, ανασφάλειες, λίστες, σκέψεις που δε μοιράστηκες με τον ίδιο σου τον εαυτό. Και οι δυο μας αλλάζουμε μέσα από αυτές τις συζητήσεις. Προσπαθούμε να νικήσουμε τους δικούς μας δαίμονες κάθε φορά και μετά πετάμε μακριά μέχρι την επόμενη φορά. Άλλοτε ηττημένοι, άλλοτε νικητές. 
"Ένιωσες ποτέ ότι εσύ προχωράς και οι άλλοι μένουν στάσιμοι;" αναρωτήθηκε. Και εκείνη την ώρα ήταν σα να μου πυροβολούσε την καρδιά με 1000 σφαίρες ενσυναίσθησης. Οι φίλοι μου τα πουλιά όσο ταξιδιάρικα και αν είναι, κάποια νιώθω να μένουν κολλημένα, εξαρτημένα, ώρες ώρες αναρωτιέμαι για τις επιλογές τους, αν τις έκαναν με βάση το τι θέλουν ή τι νομίζουν πως θέλουν. Συμπεριφορές αλλοπρόσαλλες για μένα, που μόνο ταξιδιάρικες δε μοιάζουν πλέον. Και εγώ νιώθω να μη συμβαδίζω πια. Είμαι άλλη τώρα, κάποια επίπεδα διαφορετικότητας δε μου ταιριάζουν. Σε κάποιους δεν μπορείς να μιλήσεις πλέον, γιατί νομίζουν πως έχεις μείνει ο ίδιος. Μα δεν είμαι. Εσύ ίσως να είσαι. 
Με αυτά τα πουλιά έζησα χρόνια όμορφα, ήταν δίπλα μου σε στιγμές δύσκολες, ευχάριστες, εμπειρίες. Τώρα τι; Φίλοι μου πουλιά κάποιοι πλέον δεν είναι. Δεν τους νιώθω έτσι τουλάχιστον. Και νιώθω να τους προδίδω ένα προς ένα. Τα πουλιά όμως δεν κάνουν παρέα μόνο με πουλιά. Η διαφορετικότητα που με προσέλκυσε σε αυτά, αυτή θέλω να με κρατήσει. Μπορεί να μην είμαστε το ίδιο πια, είμαι όμως ένα από αυτά. Γουστάρω να φεύγω και να έρχομαι, γουστάρω να ταξιδεύω. 

Για μένα, Χωρίς εμένα

Αν και δεν πιστεύω στην τύχη ή στη μοίρα, είναι φορές που σου γ*μιέται ο Δίας και όλο το Δωδεκάθεο! Και δεν ξέρεις από που σου ήρθε και από που να ξεφύγεις.
Ένα ερωτικό τρίγωνο, σαν κανένα άλλο, όπου η μια γωνιά φλερτάρει με την άλλη - ασύστολα: Τύχη, Επιλογές και Ελεύθερη Βούληση. Ένα όργιο φιλοσοφίας ξεσπά κάθε φορά που συμβαίνει ένα γεγονός. Εκεί που νομίζεις ότι κάτι συμβαίνει επειδή εσύ έκανες τις επιλογές σου, να σου η ελεύθερη βούληση ανασφαλής με την ύπαρξη της, και η τύχη να κρυφογελάει που νομίσαμε ότι την ξεγελάσαμε. 

Αλλαγή παρτίδας

Εγώ ξέρω ένα άλλο παιχνίδι. Θες να το μάθω; 
Το παιχνίδι που τα πιόνια είναι στημένα με τρόπο που να βλέπω τι γίνεται, ποια η επόμενη μου κίνηση και ποια η δικιά σου. Ποιος έχει περισσότερα πιόνια και ποιος έχει σειρά. Τι έχασες και τι κέρδισα. Τι κέρδισες και τι έχασα. Ένα παιχνίδι που μου αφήνει προοπτική να σκεφτώ. Και ξέρω. Ξέρω ότι αν κουνήσω το στρατιωτάκι δεξιά, εσύ θα κάνεις επίθεση. Ξέρω πως αν χάσεις ένα πυργάκι, εγώ θα πρέπει να θυσιάσω τους καλύτερους μου αξιωματικούς. Αν εγώ δεν έχω δει το αλογάκι να γλυκοκοιτάει τη βασίλισσα, θα ξέρω ότι είναι δικό μου λάθος και όχι επειδή έχεις κρύψει φύλλο στο μανίκι.
Η ναυμαχία ποτέ δε μου άρεσε. Πολλά κρυμμένα μυστικά και εγώ δεν τα γουστάρω. Στρατηγική ύπουλη και τοξική. Λυπάμαι. έχω χορτάσει από αυτά. Στο πα ξανά. Εσύ εχθρός μου δεν είσαι. Εγώ δε σε πολεμάω έτσι. Και αν με νικήσεις, η μόνη ήττα θα είναι δική σου.

Ένα πέρασμα η ζωή

Περαστική και η ζωή,

όπως εκείνο το αγόρι ένα πρωί,

με το διαπεραστικό του βλέμμα

και το χάδι στην πληγή,

χάνεται στου δρόμου τη στροφή

Το παιδί Μέσα μας

Είναι για εκείνο το κενό που νιώθεις να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο. Όσα ρούχα και αν αγοράσεις, όσο φαγητό και αν χλαπακιάσεις, όσο και αν ρισκάρεις στη ρουλέτα, και όσες γκόμενες και αν πάρεις, το κενό θα μένει πάντα εκεί. Γιατί μάθαμε να ψάχνουμε την ευτυχία έξω από εμάς, στηριζόμενοι στους γύρω μας και στα υλικά αγαθά. Δες το, παρατήρησε το. Το κενό δε θα κλείσει ποτέ αν η ολοκλήρωση δεν έρθει εκ των έσω.

Κολύμπι στα βαθιά

Συγνώμη μα εγώ τις σχέσεις μου τις θέλω να 'χουν οικειότητα. Γι αυτό θα με δεις να απομακρύνομαι από ρηχούς ανθρώπους, ικανοποίηση της μιας νύχτας, επιφανειακές σχέσεις και χωρίς νόημα. Θέλω πάντα να κερδίζω από τον άλλο κάτι, το οποίο ξέρω πως δεν μπορώ να πάρω από μένα. Γι αυτό θα με δεις να βρίσκω ανθρώπους που θέλουν να ρισκάρουν, γιατί τότε ξέρεις πως θα πέσουν στα βαθιά για να σε πιάσουν. 
Εκεί θα με βρεις. Στα βαθιά. 
Στα ξέβαθα έχει πολυκοσμία.

Ο φόβος που αγάπησες ξαφνικά

Και ανοίγεις τα μάτια τρομαγμένη, ξυπνώντας από τον ύπνο τον κακό. Βαριανασαίνεις.
"Όχι πάλι". Λες και αυτό θα σε σώσει καημένη. 
Σκέφτεσαι και πάλι σκέφτεσαι. Ούτε αυτό θα σε σώσει.
Κοιμήσου. Αύριο καινούρια μέρα είναι.
Είναι που βλέπεις τα σύννεφα να πλησιάζουν πάλι. "Μα μόλις στέγνωσα". Είναι και το άλλο που πάντα χορεύεις μόνη στη βροχή. "Στο καλό", λες, "αυτή τη φορά θα βρω να κρυφτώ. Κάπου θα βρω!" Και αρχίζεις να σκαρφίζεσαι τρόπους και τόπους για να χωθείς σε βράχους και σπηλιές που δεν είναι γνώρισμες για σένα, μικρή μου. Τι πας να κάνεις; Γιατί ξεχνάς; Εσένα σ' αρέσει η ανοιχτωσιά και να χορεύεις στη βροχή.  

Όταν κοπάσουν οι ανέμοι

Γράφω πάλι σε ένα άψυχο χαρτί, χρώματα και αρώματα να τα χορτάσω, και λίγη μαγεία από τη δική σου την ψυχή, για να 'χω να θυμάμαι.

Έψαχνα τρόπους για να πω όσα μου έδειξες το βράδυ. "Σορόκο" με ονόμασες και περίμενες να κοπάσω.

Σε ένα τσιγάρο απόσταση πως πρόλαβες εκεί να ξετρυπώσεις και από τη μαγεία έστειλες το πιο πικρό κομμάτι.
Η αλήθεια είναι με φόβισε, μα δες πως τα κατάφερες, δυο σκιές ταυτόχρονα να φέρεις να φυλάνε, τα δυο σου μάτια της φωτιάς και της βαθιάς σου της ψυχής τα χιλιοζήλευτα.

Here and Now

Εντάξει, να σου πω και κάτι; Αρνούμαι να ζήσω τις μέρες του τώρα με βάση το τι έγινε πριν και τι θα γίνει μετά. Θέλω να είμαι στο παρόν. Να μη φοβάμαι, να μην ελπίζω, αλλά να ζω και να γεμίζω εμπειρίες. 
Άμα μείνω στο παρελθόν, σκοτεινιάζω. Και μένα, ρε φίλε, δε μου πάει το σκοτάδι. Εγώ θέλω φως.
Αν σκέφτομαι το μέλλον, ξεθωριάζω. Και εγώ έχω χρώματα και μυρωδιές να δώσω. 
Άσε με που σου λέω να ζήσω το παρόν. Μ' αρέσει. Πολύ μ' αρέσει.

Για κάτι ματσάκια μενεξέδες

Ξάπλωνε στο κρεβάτι, διάβαζε Μαλβίνα και είχε ένα διαπεραστικό βλέμμα σα μίλαγε για το ποτήρι νερό που έπρεπε να μου είχε φέρει. "Πάμε να σε βγάλω στον ήλιο" αποφάσισε και ένα μειδίαμα φάνηκε στο πρόσωπο του. Στα μάτια του, όμως, τα ματσάκια μενεξέδες ήταν ακόμη εκεί.
Είναι από τους ανθρώπους που θέλουν να δώσουν, χωρίς να ψάξεις τα άδυτα της ψυχής τους. Τα πάνε καλά με τη μοναξιά τους και έχουν κρυμμένο ένα τραύμα στα στήθια. Η ψυχή τους όμως είναι πιο βαθιά απ' την πληγή τους. Θα σε θαυμάσουν γι αυτό που είσαι και όχι γι αυτό που θα ήθελαν να είσαι. Θα σε παρατηρήσουν, θα σε νιώσουν, θα σε κάνουν δική τους. Και μετά θα σε προστατέψουν. Θα σε προειδοποιήσουν για τον καημό και το σεκλέτι που κρατάει χρόνια και δε φεύγει. Ή δεν το αφήνουν να φύγει, τιμωρώντας έτσι τον εαυτό τους για μια αχαριστία που ένιωσαν πριν χρόνια.
Και εσύ απλά κοιτάς. Χαζεύεις. Περιεργάζεσαι. Παρατηρείς. Αυτό το χάος που σχηματίζεται, εσένα σου κάνει νόημα. Σου βγάζει μαγεία. Αναρωτιέσαι άλλες φορές αν θα μπορούσε να δέσει στο δικό σου λιμάνι. Μη ρωτάς, δε θα πάρεις απάντηση. Δε χρειάζεται κιόλας.
"Ναι, πάμε!", είπα και φόρεσα το χρώμα που ταιριάζει με τους μενεξέδες.

Γιασεμί, Βασιλικός και Λεμονανθός

Δώσε μου γιασεμί να μυρίσω και βασιλικό
παλιές μυρωδιές να μου θυμίσεις,
να βρω να χτίσω μια γωνιά
στου κόσμου αυτού την ερημιά

Κόψε μου απ' το δέντρο ένα ανθό
στο λαιμό μου να το φορέσω φυλακτό
και στο κεφάλι στεφάνι μικρό

Σα νιώσει όμως την ψυχή μου μενεξέ
γύρνα στου κόσμου τη νυχτιά
Μα πριν το κάνεις κοίτα με

και δες πως στα μάτια έχω τη φωτιά π' αναζητάς

Sympathy for the Devil

Ι.
Πάντα μου έλεγαν την ικανότητα να βλέπω κατευθείαν στην ψυχή να την έχω σαν προτέρημα. Με δεν ήξεραν τι κατάρα είναι να βλέπεις στα μάτια την ψυχή του άλλου, πριν ο άλλος αναγνωρίσει τι άρωμα κρύβει η ψυχή του. Μα εγώ γνώριζα, γνώριζα ένα ένα τους φόβους πριν ο ίδιος κατανοήσει το σαράκι που τον τρώει εκ των έσω.

ΙΙ.
Όλο συναντάω ανθρώπους με το φόβο στα μάτια,
είτε να δώσουν, είτε να πάρουν.
Όνειρα πεθαμένα, όνειρα νεκρά,
επιθυμίες πουλημένες στο νοτιά.
Ανεκπλήρωτοι έρωτες πεταγμένοι στα σκουπίδια,
ευτυχία πουθενά.
Μόνο κάτι ψιλά, κάτι να γεμίζει το κενό,
που μετά από λίγο θα ξαναμείνει μισό.

ΙΙΙ.
Να φοβάσαι τους ανθρώπους που δεν ρισκάρουν, που δεν τολμούν.
Να φοβάσαι αυτούς που φοβούνται τη ζωή.
Γιατί αυτοί, φίλε, θα σε παρασύρουν σε σκιές της ψυχής που δεν μπορούν οι ίδιοι να φτάσουν, σε δρόμους με αδιέξοδο, σε όνειρα απατηλά, σε θέλω απατημένα.

Crash into You

Με κοιτάς, μου κλείνεις το μάτι και πάλι χάνεσαι.
Λες και φοβάσαι πως θα φανεί το πρόσωπο σου αν μείνεις στο φως λίγο παραπάνω.
Με κοιτάς, χαμογελάς, φοράς τα φτερά σου και πετάς μακρυά.
Λες και φοβάσαι μη σου κόψω τα φτερά και δεν ξαναπετάξεις.
Μου το χες πει μια βραδιά, σαν αρμένιζες στη θάλασσα της ψυχής μου.
"Δεν μπαρκάρω σε κανένα λιμάνι. Δεν είμαι έτσι εγώ."

Αντίο, Baby Blue

"Μείνε", μου είπες, και περίμενες απάντηση.
Δεν μπορώ, πρέπει να φύγω. Πια δε με χρειάζεσαι, οι αλυσίδες από τα φτερά κόπηκαν. Μπορείς να δεις τον κόσμο τώρα.

"Μείνε", μου είπες ξανά και προσπάθησες να ξαναβάλεις τις αλυσίδες.

Μην το αρνείσαι, baby blue. Η τύχη σου δεν είναι πια εδώ. Μεγάλα πράγματα σε περιμένουν. Κοίταξε τον ουρανό, κοίταξε τη θάλασσα. Θυμάσαι τα χάρτινα καραβάκια που μου έφτιαχνες; Έλα να τα ρίξουμε στη θάλασσα. Καιρός να ταξιδέψουν. Είναι στη στεριά χρόνια τώρα. Πρέπει να ταξιδέψουν, δεν ανήκουν πια εδώ.

Και σαν έφευγαν τα καράβια, η δίχρωμη ματιά κοίταξε τον ουρανό. Τα κουρασμένα φτερά σου, άνοιγαν στο μήκος του σύννεφου και έπαιρναν το χρώμα του ήλιου. Αν ήσουν πουλί, θα ήσουν φοίνικας. Αυτό το χρώμα έχει η αναχώρηση σου. Πορτοκαλί. Σαν την καρδιά σου.

Σ' ευχαριστώ που μ' άφησες να κάνω βαρκάδα στην καρδιά σου. Η ψυχή σου άβυσσος, παρ' όλα αυτά, έτοιμη για όποια αναταραχή, για όποια τρικυμία. Δεν έχω συναντήσει άλλο τέτοιο λιμάνι μέχρι τώρα. Σου προσφέρει όλες τις υπηρεσίες, μα ποτέ δεν πληρώνεις φόρο. Πληρώνει αυτός για σένα.

Θυμάμαι.. Ναι, θυμάμαι.. Πριν χρόνια, όταν γονάτισες να δέσεις το κορδόνι σου. Απ' τ' ανοιχτό σου πουκάμισο μπήκαν 100 μυρουδιές. Πορτοκαλιές, ξανθές, μελαχρινές. Η μια θυμάμαι έμεινε καιρό. Πόσο με πλήγωνε αυτό το ανοιχτό σου πουκάμισο.

Μα ποτέ κανείς δεν μπορεί να σου κρατήσει κακία, baby blue. Γιατί αγαπάς με 1000 ψυχές. Με είχες στην πλάτη σου, πουλί, κάτω από τις φτερούγες σου. Και με ταξίδευες σ' όλα τα κρυφά σημεία της μοναξιάς σου. Πως να'ναι τώρα εκεί που είσαι λεύτερος;

Ποτέ δε σου εξήγησα γιατί σε φώναζα baby blue. Ξέρεις.. το άρωμα της ψυχής σου δένει γλυκά το μπλέ με το παιδί. Το άρωμα της ψυχής σου είναι ένα μπλε παιδί, ένα μελαγχολικό αγόρι. Μια συνεχόμενη άρνηση να μεγαλώσεις, κρυμμένο πίσω από τη θλίψη του. Ξετρυπώνεις λίγο, μισοβλέπεις τι κάνουν οι μεγάλοι και ξαναβάζεις το κεφάλι μέσα στη γη, κρύβεσαι πίσω από μια διάφανη πόρτα, πετάς ενώ δεν έχει ουρανό.

Γλυκιέ μου..

Πόσα νομίζω ότι ξέρω, αλλά δεν ξέρω. Και όμως, ξέρω. Κάθε μου βλέμμα στη δίχρωμη ματιά σου, ήταν ένα βλεφάρισμα στα άδυτα μέρη του Ολύμπου και του Άδη μαζί.

Κοίτα με, baby blue, κοίτα με σου λέω. Έτσι δε μαθαίνεις ποτέ. Δε βλέπεις; Πρέπει να μεγαλώσεις. Ένας μεγάλος κόσμος σε περιμένει να του δείξεις ποιος είσαι. Παναθεμά σε baby blue, μόνο εγώ πιστεύω σε σένα από μας τους δυο. Μα το Δία. Κουνήσου πια, κάνε κάτι, πάρε ένα ρίσκο. Δεν μπορείς να κρύβεσαι για πάντα. Μεγάλα πράγματα σε περιμένουν σου λεω.
Σαν παιδί που σε βλέπω τώρα, μου 'ρχονται ένα ένα αυτά τα χρόνια δίπλα σου. Μια αγκαλιά πράσινη, ένα φιλί ερυθρόλευκο και ένα χαμόγελο κίτρινο.

Και τι δεν έκανες όλα αυτά τα χρόνια. Μου κρατούσες το χέρι σφικτά σα να ήμουν κοριτσάκι με κοτσίδες.

Θέλω να τρέξω baby blue! "Όχι, είσαι τραυματισμένη. Ή μάλλον όχι. Τρέξε. Ποτέ δε θα μπορέσω να δαμάσω αυτή την τσιγγάνικη ψυχή. Τρέξε όσο πιο μακρυά. Εγώ εδώ θα μείνω. Εδώ να σε περιμένω. Σαν ένα παιδί. Σαν ένα μελαγχολικό αγόρι."

Αντίο..