Η ζωή ξέρει και εγώ την εμπιστεύομαι

"Μακάρι να μην τον γνώριζες ποτέ."
Έμεινα να την κοιτάω. Είχα χαζέψει. Προσπαθούσα να καταλάβω τι εννοεί.

Όταν μας συμβαίνει κάτι δυσάρεστο, ένα τραυματικό γεγονός, μια απώλεια, ένας μικρός ή μεγάλος θάνατος, έχουμε μια τάση είτε να μένουμε στο παρελθόν είτε να θέλουμε να μην υπήρχε καθόλου! Ή του ύψους ή του βάθους μερικές φορές αυτές οι ανθρώπινες φοβίες.
Μέσα στα χρόνια εξέλιξης μας μάθαμε πως για όλα υπάρχει λύση, μηχανές ατελειώτης επίλυσης προβλημάτων. Σα βρεθούν τα δυσάρεστα συναισθήματα να φλερτάρουν με το είναι μας, αμέσως οι μηχανές μπαίνουν σε ωράριο εργασίας 24 ώρες το 24ωρο. Υπερωρίες και βάλε υπερωρίες. Και να προσπαθούμε να διώξουμε αυτά τα συναισθήματα, σκαρώνοντας συνεχώς πράγματα που μας προκαλούν γέλιο, ή μας κάνουν να ξεχνάμε.
Αχ ναι.. Να ξεχάσουμε αυτό το δυσάρεστο γεγονός.
"Δεν κάνω τίποτα από όσα έκανα, διότι θέλω να ξεχάσω τις στιγμές που περάσαμε μαζί."
Και θέλουμε να ξεχάσουμε, γιατί ο πόνος είναι υπερβολικός. Και όταν ο πόνος είναι υπερβολικός, εμείς πρέπει να τον σταματήσουμε, διότι θεωρούμε πως δεν μπορούμε να τον ανεχτούμε. Και τότε αρχίζουμε τα "μακάρι να μην τον είχες γνωρίσει ποτέ", "δεν άξιζε", "μακάρι να μην έβγαινα έξω εκείνο το βράδυ", "αν έκανα διαφορετικά θα ήταν ακόμη εδώ" και πάει λέγοντας. Πάλη να αφήσω ή να μην αφήσω το παρελθόν. Τρέλα. Μόνο και που το σκέφτομαι, λέω τρέλα.

Θα την κάνω όμως την ερώτηση μου.. Ποιος θα ήσουν, αν δεν είχες γνωρίσει τον Χ, Ψ; Ποιος θα ήσουν, αν δεν είχες μια απώλεια στη ζωή σου;

Το παρελθόν είναι δικό σου. Είναι μέρος της ζωής σου και του ποιος είσαι. Όσο περισσότερο προσπαθείς να το αρνηθείς, τόσο περισσότερο πέφτει να σε πλακώσει. Γιατί αυτό συμβαίνει όταν αποφεύγεις κάτι. Ο φόβος μεγαλώνει, διότι δεν τον αντιμετωπίζεις. Δε θα φύγει ποτέ, διότι ποτέ δεν τον αντιμετώπισες. Και το να τον αντιμετωπίσεις, δεν εννοώ κατ' ανάγκη να βγεις με την πανοπλία και να αρχίσεις να μαχαιρώνεις δεξιά και αριστέρα. Εννοώ να έρθεις σε αρμονία μαζί του. Να μιλήσεις με το παρελθόν σου, να το δεις όπως είναι και όχι με τα μάτια των φίλων σου ή των συναισθημάτων σου. Προσπάθησε να το κάνεις δικό σου. Έτσι αποδέχεσαι τον εαυτό σου, το παρελθόν σου, το παρόν σου και το μέλλον σου. Όποιο και αν είναι αυτό.

Όχι ρε. Δε μετανιώνω που σε γνώρισα. Ούτε τα ψέματα σου, ούτε την τοξικότητα σου, ούτε την απιστία σου. Ούτε την ανωριμότητα σου, ούτε τα φτερουγίσματα σου. Αυτός που ήσουν και αυτά που έκανες, με έκαναν αυτή που είμαι τώρα. Από τη μουσική που ακούω μέχρι τον τρόπο που βλέπω τη ζωή. Και είμαι καλά με αυτό που είμαι τώρα. Και είμαι περήφανη που με κάποια δυσάρεστα γεγονότα στη ζωή μου, έφτασα και έμαθα τόσα. Αγαπώ τα σημάδια μου και μ' αγαπούν και αυτά. Τα έχω εκεί για να μου θυμίζουν τις εμπειρίες μου, μου μαθαίνουν πως να συνεχίσω. Είμαι οι εμπειρίες μου, τα ταξίδια μου, τα ξύδια μου και τα λάθη μου.

Και θα σου κάνω άλλη μια ερώτηση. Τη ζωή πως τη σκέφτεσαι; Μόνο ροζ αλογάκια και συννεφάκια μπλέ; Φυσικά θα ρθούν και τα πάνω και τα κάτω και θα πέσουμε στη λάσπη και θα σηκωθούμε πάλι. Γιατί αυτή είναι η ζωή. Και αυτή ξέρει και εγώ την εμπιστεύομαι. 

Δαίμονες

σιωπή.

αβεβαιότητα. ανασφάλεια. σκυλιά δεμένα στο σπίτι λυσσάνε να βγουν έξω. 

επικοινωνία στο 0.

φόβος. απώλεια. εξάρτηση.

τι και αν χαθει;

πως θα πάει, τι θα πεις, τι θα πει.

παρεξήγηση.

ιδρώτας. ταχυπαλμία. όχι. λάθος. να εξηγήσω. βαριανάσα.

απόσταση. ένα τείχος να χτίζεται σιγά σιγά. η γέφυρα γκρεμίζεται. απόσταση. απόσταση.  

καμία ενημέρωση.

ανησυχία. χτύπησε δε χτύπησε. κακό. φίδια. απομακρύνεται. τρίτος. χάνεται. 

Και σου τρώει τα σωθικά, και θέλει να βγει προς τα έξω. Παράνοιες και τρέλες σαν ένα φυλακισμένο που ταρακουνάει τα κάγκελα του κελιού να ανοίξουν. Σα μια παρτίδα σκάκι που εσύ είσαι τα άσπρα πίονια, εσύ και τα μαύρα. Και εσύ ταΐζεις τους δαίμονες σου με τροφή, ψάχνεις, ψάχνεσαι, παραδίνεσαι σε αυτούς και στο τέλος δυσλειτουργείς. Είσαι πλέον μια θυσία στο θεό των σκέψεων. Μια κούκλα με σχοινιά στους παλμούς - στους αγκώνες και στα πόδια. Και υπακούεις. Υπακούεις στους δαίμονες, αρχίζεις να τρέμεις, να γυρεύεις να βρεις λύσεις, ψάχνεις επούλωση των πληγών με μια επιβεβαίωση. 
Έρμαιο. Έρμαιο κατάντησες.

Same old spell

Τα υπονοούμενα ποτέ δεν τα πιάνω. Ούτε και τις σπόντες, ούτε καν τα 12ποντα καρφιά. Το στυλάκι του δε σου απαντάω το τηλέφωνο γιατί δε μ' άρεσε κάτι που είπες, δε μου κάνει νόημα. Το να γράφω στον τοίχο μου ιστορίες για να αποδείξω πως έχω δίκαιο, επειδή δε σ' άρεσε πάλι κάτι που είπα, πάλι δε μου κάνει νόημα. Το να σε βλέπω να αποστασιοποιείσαι και να αποφεύγεις - αυτό και αν δε μου κάνει νόημα.

Και δε μου κάνει νόημα, σκόπιμα. Σκόπιμα όταν βρίσκομαι αντίκρυ με τέτοιες υποβόσκοντες δολοπλοκίες, κάνω τη χαζή. Και θα συνεχίσω να κάνω τη χαζή, όσο και αν καταλαβαίνω ότι θες να μου δώσεις ένα μήνυμα με όλα αυτά. Γιατί; Επειδή εγώ γουστάρω να έχω ανθρώπους ντόπρους γύρω μου. Και αν έχεις κάτι να μου πεις, να ρθεις να μου το πεις στα μούτρα. Ούτε μυρίζω τα νύχια μου, ούτε κρατάω τη δισκόμπαλα και κάνω ξόρκια και στο κάτω-κάτω ψυχολόγος σπουδάζω, όχι psychic. Και δε διατίθεμαι να κουράσω τη φαιά μου ουσία για κάτι το οποίο μπορείς να ανοίξεις το στοματάκι σου και να μου ξεκαθαρίσεις ότι σε ενοχλεί. Αν δεν το κάνεις, θα συνεχίσω και γω να κάνω αυτό που κάνω καλύτερα. Τη χαζή.

Άντε τσίου τώρα.

Υ.γ: Οι πιο πάνω σημειώσεις, αναφέρονται για τα άτομα που θέλουν να έχουν μακροπρόθεσμη λειτουργικότητα. Το να αποφεύγεις συζητήσεις και αλήθειες, κάνει το μπουρδέλο την ψυχή σου πιο μαύρο από όσο είναι ήδη. Επίσης, αναφέρονται για τα άτομα που θέλουν να έχουν ένα άνθρωπο στη ζωή τους, απλά ο εγωισμός τους έχει φτάσει στο υψηλότερο σημείο του Ολύμπου. Και δεν εννοώ, της Κύπρου.

Ήρθε, όταν έπρεπε να ρθει

Είχαν ξαναγνωριστεί. Η γνωριμία τους δεν ήταν και η καλύτερη. Για κανένα από τους δυο. Καμία ματιά, κανένα διαπεραστικό βλέμμα, καμία κομμένη ανάσα. Καμία τύχη και καμία σύμπτωση. Ξεκίνησε με ένα "καλησπέρα". Συνεχίστηκε με ένα "καλύτερα βάλε το μπουφάν έτσι, για να μη σε κλέψουν". Έκλεισε με ένα "εις υγείαν". Αμυδρή ανάμνηση και καμία εντύπωση. Ώρα μηδέν. Η μοίρα τα φερε με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην ξαναδούν ο ένας τον άλλο. Μια παρεξήγηση και ένα λάθος τηλεφώνημα δεν έφεραν κανένα ταξίδι 8ωρο, ούτε μουσικές επιλογές, καμία εμπειρία ζωής.

Ήταν τότε που ο καθένας πολεμούσε τα δικά του τέρατα και δεν μπορούσαν να βρούν το κομμάτι μαγείας που έψαχναν. Φαντάσματα του παρελθόντος και του μέλλοντος. Τυφλοί και οι δυο θα έλεγα.
Ήταν τότε που ο καθένας έφτιαχνε τον εαυτό που είναι τώρα.

Αυτή με τραίνο, πήγε να ανταμώσει το παρελθόν της.
Αυτός με πουλιά ταξίδεψε να βρει το μέλλον του.
Κανένας απ' τους δυο δεν έμεινε στο παρόν.

Είναι φορές που αναρωτιέσαι τι θα γινόταν ΑΝ..
Αν τον ξανάβλεπε, αν η μοίρα δεν τα έφερνε με αυτό τον τρόπο, αν γινόταν το 8ωρο ταξίδι, αν υπήρχαν οι μουσικές επιλογές, αν ζούσαν μαζί μια εμπειρία ζωής. Τι διαφορετικό θα γινόταν; Πως θα ήταν τα πράγματα;

Μα δε μετανιώνουν για το χρόνο που πέρασε. Ήταν μια μπλε κορδέλα, ένα μαγιάτικο απόγευμα, μετά από κοφτές - μικρές συζητήσεις και μια σύντομη χρονορωγμή, που έκανε και τους δυο να θυμηθούν συναισθήματα που είχαν ξεχάσει. Οποιαδήποτε άλλη στιγμή και να ερχόταν πιο πριν, δε θα την έβλεπε ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Το διαπεραστικό του βλέμμα δε θα της έπαιρνε την ανάσα. Το παιχνίδι μυαλού δε θα ήταν καν γνώριμο.
Ήρθε, όταν έπρεπε να 'ρθει. Ούτε πιο πριν, ούτε πιο μετά.

Τικ Τοκ

είναι που νιώθεις να πλησιάζει το τέλος κάθε φορά που φωνάζει το όνομα σου.
και ένα ερωτηματικό στο τέλος.

το ρολόι στον τοίχο κάνει λιγότερο θόρυβο από τους χτύπους της καρδιάς σου.

είναι για εκείνο το "τα λέμε" που δε θες να ακούσεις και εκείνο το "μου λειψες" που δε χορταίνεις να ακούς.

και καθώς περνάνε τα δευτερόλεπτα σκαρφίζεσαι τρόπους και λόγους για να μείνει λίγο παραπάνω. ό,τι πιο χαζό, ό,τι πιο άκυρο. απλά για να τον ακούς να μιλάει.

και χαζεύεις.
το ένα λεπτό περνά.
το πέμπτο μένει.

το ρολόι στον τοίχο δεν κάνει πια κανένα θόρυβο.

Και ο έρωτας;

Αρχίζεις να μεγαλώνεις, βλέπεις το αγόρι εκείνο. Σ' αρέσει, αλλά μέχρι εκεί. Δεν ξέρεις πως πάνε αυτά. Η καρδιά σου φτερουγίζει, το στομάχι πεταλίζει και μπλα μπλα. Λέγεται αύξηση της αδρεναλίνης. Εσύ αυτό δεν το ξέρεις, γιατί ο κόσμος σου δεν έχει γίνει κυνικός ακόμη.
Το ίδιο συμβαίνει και με το 2ο αγόρι. Λίγο εκεί αρχίζεις και μιλάς. Ας το ονομάσουμε σχέση αυτό που μιλάμε μια στο τόσο και δεν έχουμε φιληθεί ποτέ. Απλά και μόνο επειδή η ανδρεναλίνη φτάνει στα ύψη.
Και τότε το 3ο. Α εντάξει, έχεις μεγαλώσει. Εκεί τρως και την πρώτη σου χυλόπιτα. "Δε φταις εσύ, φταίω εγώ και τα μάτια μου τα δυο που δεν μπορώ να τα κουνήσω από τη φίλη σου". Άιντε και γαμήσου. Εδώ είναι που κάπου αρχίζεις να κάνεις παρέα με πουλιά. Δυστυχώς μόνο για φίλους.
Φτάνεις στο 4ο. Εκεί λες αυτός είναι ο έρωτας. Μμμ - μούμιες! Μια το κέρατο, μια το φτύσιμο. Είναι που είναι και μικρός, θα μάθει. Άιντε προχωράμε.
Και εδώ όλα σταματάνε. Και πάλι από την αρχή. Κάτι πιο σοβαρό. Έχεις μεγαλώσει πια. Το κούφιο σου κεφάλι είναι ακόμη με παρωπίδες και δυσκολεύεσαι να αποφασίσεις. Μια το γύφτικο να προσπαθεί να βγει προς τα έξω και δεν το αφήνεις. Και μια το σπίτι, άντρας, παιδιά. Άντε και το πτυχίο για να μη λες ότι δεν είσαι ανεξάρτητη. Τα κάνεις μαντάρα και αποφασίζεις ότι δεν προχωράει άλλο και ότι ποτέ δε σου άρεσε σαν άντρας. Ω ρε Δία!
Προχωράμε. Προσπαθείς να βρεις τα αποδημητικά πουλιά και στους εραστές σου. Πουλιά δεν είναι όμως; Τι περίμενες; Να μείνουν σε μια φωλιά;
Πουλί νούμερο 18: Διαφορετικός κόσμος, αρχίζεις να μαθαίνεις όντως. Αυτό σ' αρέσει, αυτό δε σ' αρέσει. Ταυτόχρονα, χρόνια γεμάτα τοξικότητα. Χόρτασες.
Προχωράς στο πουλί 16. [Σαν το star wars - μπρος πίσω. Το 4ο πρώτο και το 1ο τέταρτο. Άλλα ντ' άλλων, της παρασκευής το γάλα.] Τα κάνεις και πάλι μαντάρα, αλλά αυτή τη φορά το παλεύεις. Αφήνεις, αφήνεσαι, δοκιμάζεις, μαθαίνεις. Κάπου χάνεις τον εαυτό σου και πιο πολύ την αξιοπρέπεια σου, σαν αγκιστρώνεσαι στα πρέπει και στα θέλω του άλλου. Πάντα με βάρκα την ελπίδα. Και τότε μαθαίνεις πως ακόμη και αυτοί που σ' αγαπάνε περισσότερο, θα σου κρύψουν την αλήθεια. Και η γη χάνεται κάτω από τα πόδια σου.
Και μετά από 10 χρόνια, μια σειρά από ανυψώσεις ανδρεναλίνης, μένεις μόνη.
Και χωρίς να το ξέρεις εκεί είναι η στιγμή σου. Δική σου μόνο.
Παλεύεις για σένα. Γιατί όταν δεν ανήκεις πουθενά, τότε είσαι ο εαυτός σου. Ή μαθαίνεις. Ή θυμάσαι. Ή τον ψάχνεις. - Όπως βολεύει τον καθένα.- Ξέρεις όμως πλέον ποιος είσαι. Και είναι εντάξει τώρα να χαθείς σε κάποιον άλλο. Γιατί η άγκυρα του εαυτού σου είσαι εσύ. Μόνο.
Και μετά από αυτό θα ρθούν πολλά υψώματα ανδρεναλίνης. Αλλά πια μπορείς να επιλέξεις καλύτερα: Ξέρεις πως πάει, δεν εθελοτυφλείς λόγω φτερουγισμάτων και πεταλουδισμάτων, η τοξικότητα δε σου πάει και η ελπίδα δε θα δουλέψει τόσο εύκολα αν δεν το θέλουν και οι δυο. Και επιλέγεις. Επιλέγεις για σένα, είτε για μακροπρόθεσμα, είτε για κάτι επιφανειακό. Πατάς σταθερά στη γη. Αλλά όχι. Ο κόσμος σου δεν έγινε κυνικός. Απλά ρεαλιστικός.
Όταν υπάρχει κάτι που θες, είσαι αυθεντικός. Γιατί οι σχέσεις θα έπρεπε να φτιάχνονται στην ειλικρίνεια. Για να μη μετανιώνεις μετά ότι εθελοτυφλούσες. Προσπαθείς. Είσαι θυμωμένος; Θα σου περάσει. Κάτσε βρες τη λύση, μέσα από την επικοινωνία. Για αυτό είναι οι άνθρωποι. Για να μιλάνε. Άμα δεν έκανες και αυτό, τι θα ήσουν άλλωστε; Και τα συναισθήματα υπάρχουν για να μας δείχνουν πως νιώθουμε, όχι για να μας ελέγχουν τη ζωή. Οι σχέσεις, ότι και να είναι αυτές, θέλουν δουλειά. Ακόμη και αυτές με πουλιά. Γιατί και με τα πουλιά θες υπομονή. Έρχονται και φεύγουν. Και αν εσύ θες να δουλέψει, θα πρέπει να περιμένεις. Αν δε θες να το κάνεις αυτό, τότε δε θα έπρεπε να μπλέκεις με πουλιά. Αυτά ήταν αυθεντικά μαζί σου από την αρχή. Εσύ;

Οι φίλοι μου τα πουλιά

Πάντα είχα ένα θέμα με τις φιλίες μου: Οι περισσότερες χάθηκαν στα χρόνια του περασμένου αιώνα και άλλες απλά σταμάτησαν να υπάρχουν με το ξεκίνημα του νέου. 
Κάπου εκεί αποφάσισα να κάνω παρέα μόνο με πουλιά, διαβατάρικα πουλιά. Κάτι με τραβούσε να επιλέγω τα ξεθώριαστα φτερά, τα παραγκωνισμένα από τους άλλους χρώματα. Το καθένα με την ομορφιά του. Μέχρι τώρα όλα τους ταξιδεύουν, φεύγουν μακριά και έρχονται όποτε θελήσουν αυτά. Το ένα διαφορετικό από το άλλο. Σε χρώματα, σε μέγεθος φτερών, σε εμπειρίες πετάγματος, ρίσκου και φόβου. Γνωρίζονται σε σπάνιες περιπτώσεις μεταξύ τους. Σκόπιμα τα κρατάω δικά μου και μόνο. Σκόπιμα δε θέλω να μπλεχτεί η διαφορετικότητα τους. Είναι δική τους. Και εγώ μαζί τους γνωρίζω κάθε φορά τη διαφορετικότητα που με διακατέχει. Πόσα επίπεδα διαφορετικότητας μπορείς να έχεις, ποτέ δε θα το βρεις, στο ορκίζομαι. 

Με ένα συγκεκριμένο πουλί δυσκολευτήκαμε πολύ. Όταν ερχόταν η "γυριστρούλα", εγώ έφευγα, όταν ερχόμουν, αυτή την κοπανούσε. Πληγωθήκαμε πολύ, αλλά τώρα το προσπαθούμε πάλι. Υπομονετικό πουλί. Φιλήσυχα δαιμονισμένο. Οι κουβέντες μας ανεβοκατεβαίνουν σε ρυθμούς ανάλυσης εσωψύχων που δε μοιράζεσαι εύκολα με κάποιον. Φόβους, ανασφάλειες, λίστες, σκέψεις που δε μοιράστηκες με τον ίδιο σου τον εαυτό. Και οι δυο μας αλλάζουμε μέσα από αυτές τις συζητήσεις. Προσπαθούμε να νικήσουμε τους δικούς μας δαίμονες κάθε φορά και μετά πετάμε μακριά μέχρι την επόμενη φορά. Άλλοτε ηττημένοι, άλλοτε νικητές. 
"Ένιωσες ποτέ ότι εσύ προχωράς και οι άλλοι μένουν στάσιμοι;" αναρωτήθηκε. Και εκείνη την ώρα ήταν σα να μου πυροβολούσε την καρδιά με 1000 σφαίρες ενσυναίσθησης. Οι φίλοι μου τα πουλιά όσο ταξιδιάρικα και αν είναι, κάποια νιώθω να μένουν κολλημένα, εξαρτημένα, ώρες ώρες αναρωτιέμαι για τις επιλογές τους, αν τις έκαναν με βάση το τι θέλουν ή τι νομίζουν πως θέλουν. Συμπεριφορές αλλοπρόσαλλες για μένα, που μόνο ταξιδιάρικες δε μοιάζουν πλέον. Και εγώ νιώθω να μη συμβαδίζω πια. Είμαι άλλη τώρα, κάποια επίπεδα διαφορετικότητας δε μου ταιριάζουν. Σε κάποιους δεν μπορείς να μιλήσεις πλέον, γιατί νομίζουν πως έχεις μείνει ο ίδιος. Μα δεν είμαι. Εσύ ίσως να είσαι. 
Με αυτά τα πουλιά έζησα χρόνια όμορφα, ήταν δίπλα μου σε στιγμές δύσκολες, ευχάριστες, εμπειρίες. Τώρα τι; Φίλοι μου πουλιά κάποιοι πλέον δεν είναι. Δεν τους νιώθω έτσι τουλάχιστον. Και νιώθω να τους προδίδω ένα προς ένα. Τα πουλιά όμως δεν κάνουν παρέα μόνο με πουλιά. Η διαφορετικότητα που με προσέλκυσε σε αυτά, αυτή θέλω να με κρατήσει. Μπορεί να μην είμαστε το ίδιο πια, είμαι όμως ένα από αυτά. Γουστάρω να φεύγω και να έρχομαι, γουστάρω να ταξιδεύω.