Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2008

Touch Me I'm Going to Scream...

Μη μ'αγγίζεις, όχι, μη... Πονάω.. Μη, όχι το παιδί! Το παιδί!!!
...
Το ξέρω ότι δεν το ήθελες, αγάπη μου, δεν πειράζει, ναι καλέ μου, το ξέρω ότι δεν θα το ξανακάνεις, πρέπει όμως να πάρουμε το παιδί στο νοσοκομείο. Θα πούμε ότι έπεσε από τις σκάλες. Ναι, το ξέρω ότι δεν φταις εσύ, μόνο του έπεσε. Μόνο του είπα, όχι, όχι δεν σε κατηγορώ, όχι πάλι, όχι, πονάω, πονάω, μην με χτυπάς, μη...

Ένα από τα παραδείγματα που σκέφτηκα όταν άκουγα την Κλινική Ψυχολόγο να παρουσιάζει τον Κύκλο της Βίας στην Οικογένεια. Και μετά σκέφτηκα εσένα. Δεν το πιστεύω πως αν συνέχιζα να ήμουν μαζί σου, ίσως να είχε εξελιχθεί σε αυτό το στάδιο. Περιέγραφε για το προφίλ του θύτη και ήταν σαν να έβλεπα εσένα μπορστά μου. Δεν μπορεί, μα είναι αλήθεια. Και η αλήθεια πληγώνει μερικές φορές. Κάτι που δεν μπορούν να κατανοήσουν όσoι είναι θύματα βίας στην Οικογένεια. Πείθουνε τον εαυτό τους, ότι ο θύτης τους αγαπάει. Πείθουνε τον εαυτό τους, γιατί νομίζουν πως με μια ανθοδέσμη λουλούδια ή με ένα σ'αγαπάω θα σβηστούν οι ουλές και οι μώλωπες από τα χέρια και το πρόσωπο.
Φυσικά εδώ δεν υπάρχει ένα πρόγραμμα μόνο για πρόληψης, αφού θα έπρεπε να αρχίζει η διαπαιδαγώγηση από τα παιδικά χρόνια, έχουμε όμως το Σύνδεσμο Πρόληψης και Αντιμετώπισης της Βίας στην Οικογένεια. Οι Ψυχολόγοι και Κοινωνικοί Λειτουργοί κάνουνε αρκετή καλή δουλεία αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα με τα άτομα που παραδέχονται πως είναι θύματα κακοποίησης, μέσω δίάφορων προγραμμάτων, όπως η Άμεση τηλεφωνική Γράμμή 1440, ο Χώρος Φιλοξενίας και το Αγάπη Χωρίς Πόνο. Με αυτά τα προγράμματα παρέχουν ηθική στήριξη και βοήθεια, αλλά συγχρόνως πληροφόρηση και ενημέρωση στα θύματα. Ειδικά το πρόγραμμα Αγάπη Χωρίς Πόνο, αφού παρέχει βοήθεια στα άτομα θύτες, που είναι η πηγή του προβλήματος. Πόση διπλωματικότητα χρειάζεται όμως ε, για να τα καταφέρεις. Πιστεύω ότι αυτός ο Σύνδεσμος έκανε και κάνει καταπληκτική δουλειά με τα άτομα αυτά, αφού χειρίζεται τα ευαίσθητα θέματα με προσοχή και τονίζει την εχεμύθεια για όλα τα προβλήματα!
Χρήσιμη εμπειρία, για αυτό το λόγο και εγώ θα συμμετάσχω στην εθελοντική εργασία, βοηθώντας και στηρίζοντας τα άτομα αυτά. Πάντα με ενδιέφεραν τα άτομα με παρεκκλίνουσες συμπεριφορές, αναφέρομαι στους θύτες, Δικανική Ψυχολογία σου έρχομαι!
Πόσα έχω καταλάβει για τον εαυτό μου, τελικά μετά από αυτή τη συνάντηση...

".. λόγια για λόγια και άλλα λόγια, μια κρυφή ελπίδα ράγισε και μ'άφησε στο μέτωπο ρυτίδα .."

Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2008

You've Dug Your Own Grave, Now Lie on It ...

Τώρα κλαις. γιατί κλαίς, συ δεν είσαι που γέλαγες χτές;; Τώρα που γίνομαι καπνός, πονάς άγγελε μου.. Έχασες το τρένο, έχασες και μένα...

Μπορώ να σκεφτώ ένα εκατομμύρια τραγούδια, ένα εκατομμύριο σκηνές από ταινίες, ένα εκατομμύριο στίχους από ποιήματα, ένα εκατομμυριο entries στο Blogger, ένα εκατομμύριο ανθρώπους που κάνουν το ίδιο λάθος. [Φυσικά όλοι το επαναλαμβάνουν, έστω και αν το βρίσκουν συνεχώς μπροστά τους. Κανείς δεν μαθαίνει από τα λάθη του.] Ποιο είναι αυτό; Με ρωτάς ποιο είναι αυτό; Εσύ πιστεύω το ξέρεις πιο καλά από όλους.

Το ερώτημα όμως είναι άλλο.. Γιατί πρέπει να χάσεις κάποιον για να καταλάβεις την αξία του;; Γιατί πρέπει να μείνουμε μόνοι μας, για να καταλάβουμε πως αυτός ο άνθρωπος μας έκανε τη ζωή πιο όμορφη; Γιατί πρέπει να φτάσουμε στη λύπη, για να κατανοήσουμε τη χαρά; Πόσο τυφλός ή εγωιστής μπορεί να είναι κάποιος, ώστε να μην μπορεί να δει τι του προσφέρει ο άλλος; Είναι όμως όντως θέμα τύφλωσης ή εγωισμού;

Η ψυχολογία λέει πως ο άνθρωπος δίνει σημασία, εκ φύσεως του, στα αρνητικά γεγονότα και χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου παρά σε αυτά που κάνει σωστά. Δηλαδή, εκ φύσεως του, ο άνθρωπος ασυνείδητα, μετράει τα λάθη του συντρόφου του παρά να θυμάται τα όσα καλά έκανε για αυτόν.

Έχουμε όμως ξεφύγει από το θέμα. Γιατί πρέπει να χάσουμε τον άλλο για να καταλάβουμε την αξία του; Γιατί δεν βλέπουμε εξ αρχής τις θυσίες που έκανε για μας ή το πόσο ωραία είναι να χαμογελάει; Γιατί πρέπει να χάσουμε αυτές τις στιγμές, για να κατανοήσουμε ότι είναι σημαντικές, με συνέπεια η ζωή μας να είναι πιο όμορφη; Γιατί δεν μπορείς να δεις ότι η μυτούλα της είναι μικρούλα και φέρνει έτσι λίγο γαλλική και τι όμορφα που κάνει τη γατούλα; Γιατί δεν μπορείς να δεις ότι μπορεί να περπατάει στραβά αλλά είναι ξεχωριστό και χαριτωμένο αυτό το περπάτημα; Γιατί δεν μπορείς να δεις, ότι μπορεί να μην μοιάζει στην πρώην σου, αλλά είναι ξεχωριστή και ότι θα έκανε τα πάντα για να είσαι εσύ καλά;

Κρίμα όμως, γιατί μερικές φορές, εσύ φτάνεις αργά, κλείνει η πόρτα του βαγονιού και το τρένο φέυγει μακρυά και εσύ το βλέπεις να απομακρύνεται και αυτό σε πονάει περισσότερα από όλα. Γιατί δεν μπορείς να το φτάσεις. Έχεις καταλάβει ότι το τρένο αυτό είναι η μοναδική ευκαιρία για να φτάσεις στον προορισμό σου και εσύ άργησες για λίγα λεπτά.

Γιατί η ζωή μπορεί να σε κάνει να πιστέψεις πως την έμαθες, αλλά πόσες ακόμα εκπλήξεις σου επιφυλάσσει για το τέλος...

".. το τέλος είναι αυτό που σε μαθαίνει να αγαπάς .."

Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2008

Truth, Bitter Truh...

Το μυστικό μας λοιπόν το κρατάω καλά κρυμμένο
συνέχισε να τρέχεις να γυρνάς κυνηγημένο
και εγώ θα 'μαι εκεί πίσω από σένα μια βαριά αναπνοή
να μας σκεπάζει σαν ομίχλη και μπορεί
όποιος ψάχνει να σε βρει και δεν ξέρει γιατί
τα σημάδια που αφήνεις δεν θα δει, θα χαθεί
μα εγώ σε ακούω καλά, φοβισμένο μου μοιάζεις
για πρώτη φορά ξωτικό δε με τρομάζεις....


Γιατί τρέχεις; Από τι προσπαθείς να ξεφύγεις; Ούτε για να σου κάνω κακό είμαι εδώ, ούτε για να αναστατώσω τη ζωή σου. Το μόνο που ήθελα ήταν να σταθείς στα πόδια σου, να δεις ποιο είναι το σωστό, να πάρεις μια απόφαση. Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι κάποιος σαν και εσένα θα κρυβότανε πίσω από το δάκτυλο του. Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι κάτι τόσο μεγάλο που κρατάς μυστικό, θα έμενε για πάντα δικό σου. Έχεις ένα τρόπο να ξεφεύγεις από την αλήθεια, να ζεις στο ψέμα, λες και φοβάσαι την αλήθεια. Η αλήθεια όμως είναι ένα από τα πιο πολύτιμα πράγματα στον κόσμο. Χωρίς αυτή, είσαι ένα τίποτα. Απλά περνάς την ώρα σου και μετά συνηθίζεις στο ψέμα, συνηθίζεις στην ντροπή.

Γιατί τρέχεις; Από που προσπαθείς να ξεφύγεις; Πραγματικά δεν ήθελα να αναστατώσω τη ζωή σου. Ούτε να σε κάνω να με φοβάσαι, λες και είμαι αιώνιος εχθρός. Εγώ είμαι, κοίτα με καλά. Αυτή που πάντα σε άκουγε, αυτή που πάντα σε έκανε να γελάς, αυτή που σε έκανε να ανοιχτείς. Θέλω πίσω τον άνθρωπο που γνώρισα, χωρίς εκείνο το θωλό το βλέμμα όταν με κοιτάζει. Θέλω τον άνθρωπο που πάντα ήθελες να γίνεις, αλλά ποτέ δεν σου δόθηκε η ευκαιρία. Θέλω τον άνθρωπο που δεν ήσουν ποτέ, ούτε για μια μέρα, ούτε για μια στιγμή.

Γιατί τρέχεις; Από που προσπαθείς να ξεφύγεις;

Αφιερωμένο στις "φοβισμένες καρδιές"

Μη χαθείς πάλι...


".. δάκρυα που κυλήσανε για σενάνε, γίνανε τραγούδια .."

Τρίτη 9 Σεπτεμβρίου 2008

No Matter Words I Say, I'll Always Love You...

Σου λέω με ξέρεις πιο πολύ
απ' όλους στη ζωή μου
για σένα ήταν πάντα απλό
να ψάξεις να με βρεις

Η πόλη παίζει τη σκληρή
στα ενήλικα παιδιά της
Κι αν λείπει το άλλο σου μισό
μισός μένεις κι εσύ
Μα όταν μαζί σου περπατώ
στα έρημα στενά της
στο πέλαγος της μοναξιάς μου
γίνεσαι νησί



Όταν ο Κώστας και εγώ κάναμε μια από τις συνηθισμένες μας συζητήσεις γύρω από έρωτες, σχέσεις, παρελθόν, μου έκανε μια ερώτηση που πραγματικά ήθελα πάντα να την απαντήσω! Με ρώτησε.. Και τι αξίζω ρε Μαριζάκι;

Τότε σκέφτηκα εσένα.. Εσένα που με ξέρεις πιο πολύ από όλους στη ζωή μου και του απάντησα χωρίς να σκεφτώ. Κάτι όμορφο, κάτι μαγευτικό, κάτι που θα σε συναρπάζει, κάτι που θα σε κάνει να τραγουδάς, να φτιάχνεις τραγούδια, να γράφεις ρομαντικά λόγια, να σε κάνει ευτιχισμένο. Όλοι αξίζουμε κάποιον που θα μας κάτι ευτυχισμένους, που θα μας δίνει την μέγιστη ικανοποίηση με τις θυσίες και πράξεις που κάνει. Όλοι αξίζουμε κάτι που θα μας καταλαμβαίνει, δεν θα μας κάνει να πονάμε, να μας νιώθει πριν μιλήσουμε. Όλοι αξίζουμε το άλλο μας μισό, αν μπορούσα να το πω έτσι, χωρίς να παρεξηγηθώ!

Αφιερωμένο στις "αδελφές ψυχές" μας.

Αφιερωμένο σε σένα που με ξέρεις πιο πολύ.

Μου Λείπεις

".. σ' έχω δει στα πιο παράξενα και όμορφα μέρη .."

Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου 2008

Almost.. Broken Promises. Almost.. True!

Όσο και να 8έλει να μην σε συγκρίνει, με πρώην ή με νυν, εγώ να το ξέρεις, κάθε βράδυ 8α πηγαίνω στο όνειρο της, να της ανάβω φωτιές. 8ατης λέω για τα όσα άξιζε, για τα όσα αξίζει, για τα όσα έχασε όσο ήταν δίπλα σου, για όσα της έκανες και για τα κουσούρια της άφησες.

Παραλίγο.. Παραλίγο όμως να σε πιστέψω. Ακόμη λίγο να προσπα8ουσες και 8α σε πίστευα, ακόμα ένα βλέμμα και ένα γλυκό χαμόγελο σαν εκείνο, σαν αυτό που είχες όταν ήξερες ότ δεν θα με ξαναδείς. Το βλέμμα της εγκατάλειψης, ίσως και της ευχαρίστησης, ποτέ δεν έμα8α, ποτέ δεν 8α μά8ω, ούτε και 8έλω να μά8ω... Λοιπόν, για πες, τι της έδωσες; Συγκρίνεσαι με αυτό που έχει τώρα; Αχ, πόσο φαίνεται ότι αυτά που έκανες ήταν μηδαμινά!΄Εκείνη υποστηρίζει ότι ο κα8ένας δείχνει την αγάπη του με διαφορετικό τρόπο. Εκείνη φυσικά έχει πίστη σε όλους, όλοι δίνουνε, λίγο φυσικά, αλλά δίνουνε.

Παραλίγο.. Παραλίγο όμως να σε πιστέψω. Ακόμη λίγο να προσπα8ούσες και 8α σε πίστευα, ακόμη ένα τραγούδι, ακόμη ένας στίχος σαν εκείνο , σαν αυτό που της αφιέρωσες λίγο πριν να φύγεις. Είσαι παντού και πουθενά. Το τραγούδι της εγκατάλειψης, ίσως και της θλίψης, ποτέ δεν έμα8α, ποτέ δεν 8α μά8ω, ούτε και 8έλω να μά8ω... Λοιπόν, για πες, πόσα της έδωσες; Συγκρίνεσαι με όσα έχει τώρα; Αχ, πόσο φαίνεται ότι αυτά που έδωσες δεν ήταν αρκετά! Εκείνη όμως συνεχίζει να πιστεύει σε σένα.

Παραλίγο.. Παραλίγο να σε πιστέψω. Ακόμη λίγο να προσπα8ούσες και 8α σε πίστευα, ακόμη μια φορά να έκανες μια θυσία, να ερχόσουνα να την δεις σαν εκείνη, σαν αυτή τη φορά που ήταν βασικά και η τελευταία. Να είσαι φρόνιμη, ήταν τα τελευταία σού λόγια, λες και της έλεγες ακόμη μια φορά, δεν σε πίστεψα ποτέ μου. Ποτέ δεν έμα8α, ποτέ δεν 8α μά8ω, ούτε και 8έλω να μά8ω.... Λοιπόν, για πες, τι έκανες επιτέλους για εκείνη;

Ήταν η αγάπη σου αληθινή; Την ερωτεύτηκες; Γιατί δεν έδωσες όσα υποσχέθηκες να δώσεις; Ήταν τα λόγια σου αληθινά; Να συνεχίσει να πιστεύει ότι κάποτε 8α ελευ8ερω8εις και 8α μά8εις να δίνεις; Έδωσες όσα μπορούσες; Γιατί έφυγες; Γιατί την παράτησες τόσο εύκολα;, Γιατι δεν προσπάθησες ακόμα λίγο; Κατάλαβες όσα σου έχει δώσει; Κατάλαβες ποτέ γιατί δεν ξαναγύρισε πίσω σε σένα; Κατάλαβες ότι έχει πληγωθεί; Κατάλαβες ότι η τελευταία σας εβδομάδα ήταν απλά μια κόλαση για εκείνη;

Παραλίγο.. Παραλίγο να σε πιστέψω. Ακόμη λίγο να προσπα8ούσες και 8α σε πίστευα, ακόμη μια φορά να είχες πει το σ'αγαπώ, να της έλεγες ότι σου λείπει, σαν εκείνη τη πρώτη μέρα που σε είδε, λες και 8α την αγαπούσες για πάντα. Ποτέ δεν 8α μά8ω, μα ίσως και να 8έλω κάποτε να μά8ω.... Λοιπόν, για πες, έπρεπε να σε πιστέψω;

Παραλίγο.. Παραλίγο να σε πιστέψω. Παραλίγο να πιστέψω πως πραγματικά με αγάπησες. Μα πολύ λυπάμαι, τα καλά ήταν λίγα, όσο και να ήθελε να σε πιστέψω, κάπου μέσα μου, λέει πως ποτέ δεν με αγάπησες πραγματικά και αληθινά.

Παραλίγο.. Παραλίγο να το πιστέψεις και ο ίδιος.


".. Ήδη ο χρόνος που ζητάς έχει περάσει·
σ' έχω ξεχάσει, μα εσύ ακόμα φοβάσαι
.."