Ένα πουλί με το όνομα Ελευθερία

είναι σα να προσπαθείς να πιάσεις την ελευθερία.
την ελευθερία όμως δεν την αγγίζεις, παρά μόνο τη νιώθεις.

η ελευθερία δεν είναι αντικείμενο για να την αποκτήσεις. είναι ιδέα. που σε κατακτά εκείνη. ένα μακρινό απωθημένο για κάθε ταξιδευτή που την ψάχνει όπου περπατήσει. μέσα από τα χίλια αρώματα και μέσα από της ψυχής τα χρώματα, την ψάχνει.
η ελευθερία όμως δεν έχει όρια. δε θα πεις ποτέ είμαι επιτέλους ελεύθερος. όσο μακριά και αν ταξίδεψες, όσο και αν η ψυχή σου έχει μυρουδιές από όλο τον κόσμο, όσο πονεμένα και αν είναι τα φτερά σου, ποτέ δε θα πεις είμαι επιτέλους ελεύθερος.

και αυτός σαν την ελευθερία. ποτέ δε θα πεις είναι δικός μου.
δεν ανήκει σε κανένα. όσο και αν πονέσεις, όσο και αν προσπαθήσεις να φτάσεις, αυτός θα φεύγει. το χουν τα πουλιά. θέλουν να έρχονται μόνο όταν το θέλουν αυτά. χωρίς παρακάλια. όταν έρθει ο καιρός τους. δεν ανήκει σε κανένα, επειδή έτσι το θέλει αυτός. ίσως το δικό του κλουβί να του άφησε μια πληγή παραπάνω από όσο νόμιζε. ότι ποτέ πια δε θα μείνει σε κλουβί, όσο χρυσό και είναι. και θα σε κρατάει μακριά, όσο και αν προσπαθείς. με κάθε μέσο, με κάθε τρόπο. που ούτε ο ίδιος δεν καταλαβαίνει.

είναι σα να προσπαθείς να πιάσεις την ελευθερία.
την ελευθερία όμως δεν την αγγίζεις, παρά μόνο τη νιώθεις.

και αυτός κάνει ότι μπορεί για να τον νιώσεις, χωρίς να τον αγγίξεις, χωρίς να τον κάνεις δικό σου. όσο παλεύεις για την ελευθερία, τόσο πιο πολύ απομακρύνεται από σένα. η ελευθερία δε θέλει καταπίεση, θέλει ηρεμία. γιατί όταν ελευθερώνεις το σώμα, η ψυχή εγκλωβίζεται.
και αυτός το ξέρει. ότι ποτέ δε θα καταφέρεις να τον αγγίξεις. γιατί δε θέλει να τον αγγίξεις. γιατί νομίζει ότι δε θα το αντέξει το άγγιγμα σου. γιατί νομίζει ότι είναι πολύ δυνατό για εκείνον. εδώ πονάω, και εδώ, και εκεί. 

και σαν την ελευθερία δε θέλει πίεση. θέλει ηρεμία.
όχι τόσο για να την αποκτήσεις, αλλά για να σε κατακτήσει εκείνη.

Πάθος - Οικειότητα - Δέσμευση

είναι λες και η πρώτη σου ζωή με έχει νικήσει.
σε ένα αγώνα που δεν ήθελα ποτέ να αρχίσω.
διεκδίκηση. λέξη για μένα μακρινή.
και δες με τώρα. ούτε γω δεν ξέρω τι κάνω.
για ποιο λόγο να γίνονται όλα τόσο μικρά,
κάθε φορά που προσπαθώ να σε φτάσω.
παιχνίδι μυαλού. ακόμη και τώρα.
νιώθω να έχω χάσει το άγγιγμα μου.
τίποτα δε μπορεί να αλλάξει το τρίγωνο.
ένα τρίγωνο με μόνο δυο γωνιές.
όλα τα έχω, ή μήπως δεν τα έχω;
μου λείπει. λείπει αυτό το τελευταίο.
και οι δυο γωνιές με έχουν στριμώξει και αέρα δεν παίρνω.
πως να πάρω; αναρωτιέμαι, λες και θα μπορούσα να ξεφύγω.
μπορώ;

όχι μάτια μου, δε γράφω ακαταλαβίστικα.
δε θέλω απλά να καταλάβει κανείς εμένα.
αυτό είναι δική μου δουλειά.
και θα τη βρω την άκρη μου.
μια ασημένια άκρη που την έχω.
μια ανάσα ακόμη και εγώ θα την βρω.

Το κτήνος που κατήντησα

Συνέχισε να μου μιλάς για αυτήν. Συνέχισε να μου λες πως σου λείπει και πόσο της μοιάζω. Συνέχισε να νιώθεις για αυτήν, όσο νιώθεις για μένα. Δε νιώθω τίποτα μέσα μου όταν μιλάς για εκείνην. Δε μου κάνει αίσθηση αν έχεις αισθήματα για άλλην πέρα από μένα. Και δε με νοιάζει αν τα χέρια σου άλλη σάρκα κρατάνε. Και δε με νοιάζει αν αναπνέει τη δική σου μυρωδιά. Όταν το σώμα σου συναντιέται με κάτι άλλο πέρα από το δικό μου. Όταν η ηδονή σου και η ψυχή σου σμίγουν με τα δικά της. Και δε νιώθω τίποτα όταν εσύ γίνεσαι ένα με αυτήν και όχι μαζί μου. Η καρδιά μου δε χτυπάει χίλιες φορές σα βρίσκω τα εσώψυχα όσων πέρασαν από το κρεβάτι σου σε κρύα χαρτάκια, στο πάτωμα, εκεί που περπατώ. Και δε θυμώνω όταν με περνάς για άλλη. Ούτε όταν με φωνάζεις σαν την αγάπη σου τη μεγάλη. Και τέλος, δε με νοιάζει τι θα επιλέξεις. Έπαιξα και έχασα, θα σου πω, και θα κλείσω την πόρτα.

Δε με νοιάζει.
Αποκτηνώθηκα.








Αυτό που με νοιάζει όμως είναι το γιατί δε νιώθω. Και ώρες ώρες με ρωτάω αν όντως έγινα κτήνος, ένα κενό από συναισθήματα ή αν έχω τόσες άμυνες που στήνουν τείχη και γκρεμούς και δε σε αφήνουν να προχωρήσεις μέσα μου. Και κλαίω. Κλαίω για μένα, και αυτό που έγινα.
Μα πώς μπορώ να νιώσω για σένα άμα δε σ' έχω; Ξέροντας ποιος είσαι, πώς να σε εμπιστευτώ; Πώς να εμπιστευτώ ένα πουλί που δεν είχα και δε θα έχω;
Ίσως αυτό να μου φτάνει για τώρα, για όποια απόφαση πάρω και πάρεις.

Κάθε φορά

άσε με σου λέω, άσε με. μην με κοιτάς έτσι. δε θέλω ούτε τη συμπόνια σου, ούτε τη λύπηση σου. τα καταφέρνω και μόνη μου να νιώθω άχρηστη και μόνη κάθε μέρα. άσε με σου είπα. στα είπα όλα. πιο κάτω οι άμυνες δεν πέφτουν. δεν έχει πιο κάτω σήμερα.

ίσως, ξέρεις, να το 'χει η μέρα. ίσως, να 'ναι που βρέχει.
"δε σου πάει η βροχή", μου έλεγε ένα πουλί. και εγώ το πίστευα. και έψαχνα πάντα τον ήλιο και το φως στη ζωή μου. χαζή. χαζή ήμουν και χαζή έμεινα. ξέρεις, όταν βρέχει μέσα σου, θες το έξω σου να ανθίζει. κάτι να σου δίνει δύναμη και ελπίδα. ένα σπρώξιμο ρε αδερφέ.
κουράστηκα τώρα. δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο έτσι. κάθε φορά τρέχω στις ίδιες αυτοκαταστροφές. τόσο λίγο μ' αγαπάω πια; δεν μπορεί. δε θέλω. κράτα με. κράτα με τώρα. θα τα καταφέρω. θα το δεις. το ξέρω ότι μ' αγαπάω περισσότερο από αυτό. θα το δεις. θα το δω.

Ποτέ. Πάντα. Μερικές φορές.

Κάθε φορά που έρχεται, φεύγει και κάθε που φεύγει, έρχεται. Σα δυο που απ' τη μοίρα τους είναι φτιαγμένοι να μη συναντηθούν ποτέ. Κάθε φορά που χάνει, χάνεται και κάθε που βρίσκεται, ξεχνιέται. Σαν το μερτικό να το 'χει, το 'χει να μην ταιριάξουνε ποτέ. Κάθε φορά που παλεύει, αργοπεθαίνει και κάθε που ζωντανεύει, ξενοκοιμάται. Σα να τους στήνει πάντοτε η τύχη τους στα ραντεβού τους.
"Σσσ.. Σώπα τώρα. Μην κλαις άλλο. Εγώ είμαι εδώ. Εδώ, κοίτα με. Θα έχεις πάντα εμένα", έλεγε και κρυφόκλαιγε, ξέροντας την αλήθεια.
Ξέροντας ότι την ευτυχία μερικές φορές πρέπει να την μοιράζεσαι.

Ρομαντικοί Επαναστάτες

Μην αναρωτιέσαι λοιπόν, γιατί οι ρομαντικοί γίνονται οι καλύτεροι επαναστάτες. Έχουν βρει το νόημα της ζωής αλλού. Το μυαλό τους και οι ανάγκες τους ταξιδεύουν σε κάτι πέρα από αυτό που βλέπουμε εγώ και εσύ. Το ρεαλιστικό και την πραγματικότητα τα έχουν ορίσει, όχι στα άστρα και στα φεγγάρια, αλλά στα δικά τους -τα φανερά- που θα έπρεπε να ήταν άφθονα. Φτηνά. Σε αυτά που έπρεπε να σου δίνονται ελέυθερα και όχι να τα ζητάς. Σαν τον έρωτα, καημένε. Γιατί ο έρωτας θα έπρεπε να σου δίνεται απλόχερα και όχι να τον ζητάς. 

Η πόλη που έμεινε πίσω

πρόσεχε, γιατί καθώς πετάς από πόλη σε πόλη, καμιά φορά μπορεί να καθίσεις παραπάνω από όσο πρέπει. 
και έχουν μια αδυναμία οι πόλεις στα πουλιά με τα παράξενα χρώματα και τα χιλιοκατεστραμμένα φτερά. είναι ο ήχος ίσως που κάνουν, αυτός ο ήχος που φέρνει μυρουδιές από χιλιοζήλευτες άλλες πόλεις, από μακρινές ιστορίες και παιχνιδιάρικες περιπέτειες. είναι ο ήχος του διαφορετικού, του φωτεινού και σκοτεινού μαζί παράξενου αυτού κόσμου. είναι ο ήχος που πάντα έλειπε από την πόλη αυτή. 
αντίο πουλί, καλά ταξίδια και να μοιράζεις όμορφα αρώματα στους ταξιδιώτες στις επόμενες πόλεις που θα φτάσεις.
αντίο πουλί.
αντίο.