Αυτό που εγώ αποκαλώ ελευθερία.

μην προσπαθείς να με διαβάσεις.
μην προσπαθείς να με βάλεις σε κουτάκια.
τα σιχαίνομαι.
και τώρα που με έβγαλες, θα ξαναμπώ. μόνη μου.
δεν είμαι ούτε αυτό που σκέφτηκες, ούτε αυτό που θες.
ούτε καν αυτό που δε θες.
μ' άρεσει να μην είμαι αυτό που οι άλλοι περιμένουν να είμαι.
είμαι τα πάντα και το τίποτα.
ανήκω σε όλους και σε κανένα.
δεν είμαι εγώ που πετάω στον ουρανό.
είμαι ο ουρανός ο ίδιος και οι άλλοι πετάνε μέσα μου.
με βλέπεις να παλεύω; τότε θα αφεθώ.
με βλέπεις να χάνομαι; τότε θα φανερωθώ.
είμαι ελεύθερη από ευδαιμονίες, μα και δαίμονες.
είμαι ελεύθερη από προσδοκίες και πιστεύω.
είμαι ελεύθερη από στερεότυπα αλλά και εξαιρέσεις.
είμαι ελεύθερη από σένα. από αυτούς. από εκείνους. από εμένα.

Ένας μήνας και κάτι.

Ξύπνησα ανήσυχη, για δεύτερη μέρα συνεχόμενα. Έτσι μάλλον αισθάνεται κάποιος όταν πλησιάζει το τέλος. Ένας κόμπος στο στομάχι και ένα κουβάρι στο λαιμό. Μια βαρεμάρα, σα να μη θέλω να κάνω τίποτα. Παίρνω τις μπογιές μου και κατεβαίνω στον κήπο. Ένας μήνας και κάτι, και τώρα κατάφερα να ζωγραφίσω. Πόσα είχα ευχηθεί να γίνουν και δεν έγιναν ποτέ. Και φτάνει η τελευταία μέρα και προσπαθώ να τα χωρέσω όλα σε αυτή τη γαμ*μένη μέρα που δεν ήθελα να έρθει. Και ήρθε τόσο σύντομα. Και τόσο σύντομα θα φύγει και αύριο θα είμαι πάλι μακρυά σου.

Δεν είναι τόσο τα όσα δεν πρόλαβα να ζήσω μαζί σου, αλλά τα όσα δεν πρόλαβα να σου πω. Γιατί όσα δεν πρόλαβα να σου πω, δε θα μπορέσω να τα πω πουθενά ξανά. Δεν είναι για το πως με κάνεις να νιώθω. Όχι, δεν έχουν να κάνουν με μένα αυτά που δεν πρόλαβα να σου πω. Έχουν να κάνουν με σένα, με σένα και μόνο. Αυτά που δεν μπορείς να δεις, κοιτάζοντας σε στον καθρέφτη. Από το λίγο πράσινο στα μάτια σου μέχρι τον τρόπο που πίνεις την μπύρα σου. Από τον τρόπο που αλλάζεις θέμα όταν κάνεις λάθος μέχρι την περίεργη μανία σου να οργανώνεις το κάθε τι, στην κάθε λεπτομέρεια. Από τις τόσες λεπτομέρειες που μαθαίνεις όλη μέρα, μέχρι τη γλωσοδιάρροια που σε πιάνει όταν θαυμάζεις κάτι. Από τον τόσο πειστικό σου τρόπο να με κάνεις να γελάσω και την ανυπόφορη πειθώ σου να με κάνεις να συζητήσω όταν θέλω να σου κρατήσω μούτρα.




Ένας μήνας και κάτι. Και δε σου είπα το τι βρίσκω όμορφο και μοναδικό πάνω σου. Γιατί η τόση περιέργη ταυτότητα σου με ταράζει. Γιατί η ανάγκη σου για ελευθερία με κάνει να ταξιδεύω. Γιατί το πάθος σου για να βρεις την άκρη μόνος σου με συναρπάζει. Γιατί αυτό το χάος εμένα μου βγάζει μαγεία. Γιατί όταν μιλάς εγώ απλά χαζεύω. Γιατί όταν αγριεύεις εγώ απλά παρατηρώ. Ένας μήνας και κάτι. Και δεν κατάφερα να σου πω πόσο θέλω να σε ξαναδώ. Γιατί μπερδεύονται τα λόγια μου κάθε φορά που με ρωτάς με το διαπεραστικό σου βλέμμα για μια ακόμη επαφή.

Και φεύγοντας, θα σου ξεριζώσω τα μάτια, με ό,τι ωκεανούς και φωτιές έχουν μέσα και θα τα κρύψω στο κομπόδεμα που κρατάω πάντα μαζί μου. Και αυτό το λίγο πράσινο που έμεινε θα σου χαρίσω, μην πεις καμιά φορά ότι δε σου έδωσα ποτέ κάτι. Έτσι για να έχουν και οι άλλοι κάτι όμορφο να χαζεύουν. Και θα φορέσω το μαντήλι μου και θα σου πω αντίο. Έτσι είμαστε εμείς άλλωστε. Δεν αφήνουμε τα αντίο να μας πνίγουν. Έχουμε ραντεβού με την επόμενη μέρα.