Οι περίεργοι άνθρωποι

Να αγαπάς τους περίεργους ανθρώπους.
Να τους αγαπάς γιατί θα σε αγαπήσουν περισσότερο απ' όσο αγαπούν τον εαυτό τους.
Γιατί οι περίεργοι άνθρωποι έχουν αυτό το ιδιαίτερο που δε θα το βρεις πουθενά αλλού.
Αλήθεια. Αυθεντικότητα.
Να τους εμπιστεύεσαι όταν σε βρίζουν και να σε αγκαλιάζουν την ίδια ώρα.
Γιατί ένιωσαν στο πετσί τους περισσότερα απ' όσα κατάφερες να δεις από ένα βλέμμα στα δυο τους μάτια.
Να τους αγαπάς. Για να χεις να λες πως σε αγάπησαν για πάντα.

Έμεινα κι εγώ στην προσπάθεια

προσπαθώ να σου γράψω. προσπαθώ να σου γράψω ρε μαλάκα άνθρωπε. πως έχεις τη δύναμη να κινήσεις γη, ουρανούς, πλανήτες. πως έχεις τη δύναμη να κάνεις αυτό που θες και ας πας ενάντια στα πρέπει. πως αυτό που ήσουν δε σημαίνει ότι είσαι. και αυτό που είσαι δε χρειάζεται να είσαι. πως όλα αλλάζουν και τίποτα δε μένει ίδιο, και εσύ ακόμη Αδάμ σκέφτεσαι γιατί σου γάμησε τη ζωή μια Εύα. πως αυτά που ήθελες πέρυσι παίζει κιόλας φέτος να σε κάνουν να ντρέπεσαι. πως οι σκέψεις και τα συναισθήματα δεν είναι εσύ, και εσύ δεν είσαι οι συμπεριφορές που επιλέγεις να κάνεις. γιατί δεν είναι μόνιμες. γιατί στο τσακ μπορείς να τις αλλάξεις. φτάνει μαλάκα άνθρωπε να το καταλάβεις. προσπαθώ να σου γράψω και δεν τα καταφέρνω. σκέφτομαι ότι θα'ναι παράξενα για σένα όλα αυτά. και είναι που νευριάζω. και να σε βρίζω. και σένα και μένα.

δε γαμιέται. ποιος ακούει έτσι κι αλλιώς.

αμήν και πότε

μια ζωή και βάλε, σε ένα πεδίο μάχης, να προσπαθεί να πείσει τον άλλο να ρισκάρει για όσα λέει ότι αξίζουν. άσπρη λοιπόν σημαία. μήπως και λίγο άσπρο τυφλώσει λίγο την ικανότητα της να βλέπει παραπάνω από όσα ο άλλος δεν μπορεί.

Κάτι παλιό

κάθε φορά που έρχεται, φεύγει και κάθε που φεύγει, έρχεται. σα δυο που απ' τη μοίρα τους είναι φτιαγμένοι να μη συναντηθούν ποτέ. κάθε φορά που ψάχνει, χάνεται και κάθε που βρίσκεται, ξεχνιέται. σαν το μερτικό να το 'χει, το 'χει να μην ταιριάξουν ποτέ. κάθε φορά που παλεύει, αργοπεθαίνει και κάθε που ζωντανεύει, ξενοκοιμάται. σα να τους στήνει πάντοτε η τύχη τους στα ραντεβού τους.
σσσ.. σώπα τώρα. μην κλαις άλλο. εγώ είμαι εδώ. εδώ, κοίτα με. θα έχεις πάντα εμένα, έλεγε και κρυφόκλαιγε, ξέροντας την αλήθεια. ξέροντας ότι την ευτυχία μερικές φορές πρέπει να την μοιράζεσαι.

Όλα μπερδεύονται γλυκά

τίποτα δεν έμεινε μισό, και τίποτα δεν περιμένω.
πρώτη φορά δεν ψάχνω να σε βρω.
μόνο ένα πουλόβερ έχει πια ξεμείνει,
για αναμνηστικό.
κι όλο με μια μου ανάγκη θέλει να φλερτάρει,
παίζοντας με το μυαλό.

κάθε που ξεχνάω τη δική σου μυρωδιά
τρέχω να το βρω.
με τυλίγεις σα να είσαι δώ,
μα να το αιχμαλωτήσω δε μπορώ.

ένας απλά σπόρος που μεγαλώνει.
με στοιχειώνει.

μου λύθηκε κι η απορία.

τα κατάφερες, μαλάκα.

Εἰς το ἐπανιδεῖν

Και όταν θα με θυμάσαι,

να με θυμάσαι ως πλανεύτρα, άπιαστη και ταξιδεύτρα.

Με μάτια που ψάχνουν τη διαφορετικότητα
και με μια δίψα για συνηθισμένες λεπτομέρειες,
στην άκρη του κόσμου να βρίσκει περιπέτειες

Για τις πινελιές στον πίνακά μου. Από αυτούς τους τελευταίους τέσσερις μήνες που πέταξαν και αυτοί σαν πουλιά. Αφήνοντας πίσω συναισθήματα, εμπειρίες, σκέψεις, αναμνήσεις και ψυχές. Στον άντρα με την τραγιάσκα που κατάλαβε ότι η ευτυχία του δεν κρύβεται στην επαγγελματική του επιτυχία. Σ' αυτόν που λυγίζει σίδερα, κι ας μην μπορεί να αγγίξει τα κάγκελα της δικής του φυλακής. Σε όσους κολύμπησαν μέχρι τη στεριά και πάτησαν γαϊδουράγκαθα. Στην ξανθιά που χάριζα χαμόγελο κάθε πρωί να 'χει να την πλανεύει, κι ας την ζήλευα παράλληλα σε μια άλλη χώρα. Στον οδηγό που θέλει γρήγορα να μεγαλώσει και στον οδηγό που ποτέ δεν προλαβαίνει. Στον οδηγό που δε θες να σου τύχει και στους μικροπρεπείς που σε κάνουν [..να θες να ανοίξεις ένα μπουκάλι κρασί στο κεφάλι τους..] να εκτιμάς αυτούς που 'χεις γύρω σου. Στα πουλιά που μου 'φερναν την άνοιξη κάθε φορά κι ας ήταν εικονικά φτιαγμένη. Στο παιδί που κάνει ποδήλατο χωρίς παπούτσια και στην κυρία βγαλμένη από το suits. Στον τύπο με τον κίτρινο υπνόσακο που δεν έμαθα ποτέ το όνομα του, από φόβο ή ίσως κι από ντροπή. Στα πουλιά που μέναμε μαζί, στις βρωμιές, στο τρίχωμα στον καφέ, στις αλλαγές, και στα gypsy σπίτια - μιας και δεν είχα ποτέ ξανά παρέα στο κλουβί. Στις αδελφές ψυχές μου∙ ήρθαν στη ζωή μου για να μου φανερώσουν άλλο ένα κομμάτι παζλ του εαυτού μου και μετά να φύγουν. Στο γέλιο, στο κλάμα, στην αηδία, στη χαρά, στη ντροπή, στη στεναχώρια, στην απογοήτευση και στην περηφάνεια. Στις βροχές, στα όμορφα χρώματα, στο κόκκινο φεγγάρι, στα τσιγάρα που δεν άναψαν, στα κρασιά που μας έφεραν πιο κοντά, στα στρώματα που άλλαξα, στα λουλούδια, στα όνειρα που ίσως ποτέ μου δε θα φτάσω, στον πρωινό καφέ, στο μωβ, στο κίτρινο, στο πράσινο. Στους φίλους που μου στάθηκαν και στους φίλους που μπλέχτηκαν. Στους φίλους που δε θα ξαναδώ. Σε σένα που χάθηκες, σε σένα που ήρθες πιο κοντά, σε σένα που παραλίγο να χάσω, και σε σένα ακόμη που δεν έφτασα.

Και όταν θα με θυμάσαι,
να με θυμάσαι και να χαμογελάς.
Για τις εμπειρίες που ζήσαμε και δεν απαθανατίσαμε.
Για τους σπόρους που αφήνω πάντα πίσω.

goosebumps

όλα για ένα βλέμμα.
ένα διαπεραστικό βλέμμα.
ένα βλέμμα που σου βάζει φωτιές
και σου ξεγυμνώνει την ψυχή.
που σε γδύνει με φτερά παγωνιού
και σε αφήνει να κείτεσαι στο πάτωμα,
περιμένοντας για την ανάσα που θα σε σώσει.
όλα για εκείνο το βλέμμα στα μάτια του
που παίζει παιχνίδια με το μυαλό σου,
φλερτάρει με τις πιο βρώμικες σου σκέψεις
και αφήνει στο πρόσωπο σου ένα ροδοκόκκινο χρώμα,
κουρσεύοντας σου τη λαλιά.
όλα για αυτό το βλέμμα που διαπερνά τα κόκκαλα σου
και αφήνει το στίγμα του κάτω από το δέρμα σου.
που μεγαλώνει χαζεύοντας το 'είναι' σου
και μικραίνει σαν κοντοζυγώνει ανύποπτα,
αφήνοντας σου ένα σημάδι στο πίσω μέρος του λαιμού σου.
κλείνεις τα μάτια, ανατριχίλα, αφήνεσαι.
παραδίνεσαι.
σε ένα βλέμμα.
σε ένα διαπεραστικό του βλέμμα.

Ιστορία μου

Μου είπαν να μην ερωτεύομαι αμφίθυμους.
Αυτούς που οι λέξεις τους δε συμβαδίζουν με τις πράξεις τους
Σου λένε δεν έχω χρόνο, μα ουρλιάζουν "σε θέλω" με το βλέμμα τους
Αυτούς που σου χαρίζουν ένα "τα λέμε" κάθε που νιώθουν ότι θέλουν να ξεφύγουν
Αυτούς που θα σου γαμήσουν το είναι με μια επιφανειακή συζήτηση,
ενώ τρώγονται από μέσα τους να σου πουν ότι τους μαυρίζει την ψυχή
Μου είπαν να μην ερωτεύομαι αυτούς που αφήνουν στην τύχη τους τα ραντεβού τους, στη μοίρα το χρόνο τους και αυτούς που αψηφούν το προτέρημα της επιλογής.
Μα εγώ κρύβομαι πίσω από όλα αυτά και ερωτεύομαι.
Ερωτεύομαι αμφίθυμους. Αυτούς που σου δίνουν ψίχουλα με μια λάθος υπερεκτίμηση του βάρους.
Και μπορεί να μην είμαι ποτέ αρκετή για αυτούς.
Και μπορεί, ίσως μια μέρα να καταφέρουν να δώσουν αξία στον εαυτό τους.
Ίσως μια μέρα να καταφέρουν να δουν κι αυτοί τα θέλω τους σαν επιλογές.