Quote No2

Αυτό που κάνουμε δεν το καταλαμβαίνουν ποτέ, μα μονάχα το επαινούν ή το κατηγορόυν...

- Νίτσε -

Mother of Mercy

Ό,τι και να λέτε, άρχοντες, αστικοί και εργάτες, ενήλικες και παιδιά, φασίστες, κουμμουνιστές και σοσιαλιστές, εξουσιάρχες και αναρχικοί, επαναστάτες και βολευτάκηδες, η Ελλάδα ανήκει σε σας. Και από κει και πέρα, σε σας βασίζεται να την αλλάξετε και να την κάνετε όπως ήταν στους Αρχαίους Χρόνους. Όσο και να κατηγορείτε ο ένας τον άλλο, όσο και να επαινείτε τα όσα έκαναν για σας, όσο και να εθελοτυφλείτε, όσο και να γράφετε στα κωλοblog σας και εμπέζετε τα όσα συμβαίνουν και όσους δεν καταλαμβαίνετε, αυτή η χωρά θα πηγαίνει από τα σκατά στα σκατότερα. Μπορεί να μην μένω εκεί, μπορεί να μην ζω στην ψευτιά, αλλά η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα με προβλήματα. Αλλά αν θα εξεγερθείτε και θέλετε να πάρετε τα ηνεία, δεν το κάνετε με κατηγορίες, κατηγορίες ΧΩΡΙΣ να ξέρετε.
Αφιερωμένο στην Ελλαδίτσα μας, που τελευταίως έγινε η Ελλαδάρα του Κόσμου, το επίκεντρο της υφηλίου.

Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
που ξέρουνε τι κάνουνε
που ξέρουνε τι χάνουνε
κι ελπίζουνε στο κράτος,
χαμένοι κατά κράτος

Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
που πέτρα δεν αφήσανε
που τοίχους ζωγραφίσανε
κι ακόμα ζωγραφίζουν
μαραίνονται κι ανθίζουν

Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
οδός του οδοστρώματος,
του έτσι, του κυκλώματος
οδός σακατεμένη, οδός αγαπημένη

Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
οδός απόντων υπευθύνων
Οδός του πάθους, οδός του λάθους
οδός του ύψους και του βάθους

Οδός Ελληνων, οδός εκείνων
που πιάνονται αδιάβαστοι
που γίνονται αναρπαστοι
που σκίζουν και πουλάνε
που δε με ξεγελάνε

Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
που δεν τους πιάνει λάστιχο
κι εγώ μ' ένα τετράστιχο
τους πιάνω από τη μέση,
πονάω και μ' αρέσει

Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων
που ξέρουν να ονειρεύονται
που υπερηφανεύονται
πως είναι και οι πρώτοι,
μακάρι να 'ναι πρώτοι

[Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Οδός Ελλήνων]

Hate is Safer Than Love

Μίσησε με όσο θες τότε, αηδίασε με όσο θες λοιπόν, αδιαφόρησε για μένα όσο γουστάρεις. Όπως και να έχει, απλά δεν θες να το παραδεχτείς γιατί σε πληγώνει, σε ματώνει και δεν είναι της κλάσης σου αυτά. Αγνόησε τα λοιπόν, αρνήσου τα και κάνε το αντίθετο από αυτό που νιώθεις για μένα. Μίσησε με λοιπόν, μίσησε με να το απολάυσω. Το μίσος θα είναι πιο υγιείς και ασφαλές για σένα, μείνε σε αυτό, νιώσε το όταν θα σου τρώει τα σωθικά, νιώσε το όταν θα σου μείνει άλλος αέρας να αναπνεύσεις. Νιώσε το, μέχρι να καταλάβεις τι ήμουν, είμαι και θα είμαι εγώ για σένα. Γιατί ούτε μαύρη ψυχή έχω, ούτε άσχημη εσωτερικά. Πονάω όσο πονάς, δυστυχώς εσύ πονάς από εγωισμό και εγώ με την καρδιά. Μίσησε με αφού το θες, ελπίζοντας πως θα σου περάσει.. Μίσησε με και βρες τα αρνητικά μου αν αυτό θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα γιατί δήθεν μόνο εσύ αγάπησες. Μίσησε με λοιπόν, σε προκαλώ. Να ξέρεις όμως πως τίποτα δεν θα καταφέρεις, ζούσα, ζω και θα ζω για πάντα μέσα σου.

".. Would you mind if I killed you, would you mind if I tried to, 'cause you have .."

Who Will Survive and What Will Be Left of Them

Εκατόφυλλα στον Άδη
και μαχαίρι ακονισμένο
μ' εχεις βάλει στο σημάδι
και όλο κλαίς που δεν πεθαίνω..
Μέλι, στάχτι και φαρμάκι
με τ' αψέντι ανακατώνεις
με κερνάς κρυφά λιγάκι
μα ούτε έτσι με σκοτώνεις..
Σε όσους πολέμους και αν με πας,
θα σε νικήσω,
αγάπησε με αν τόσο θες,
να ξεψυχήσω...

[Γιάννης Χαρούλης - Εκατόφυλλα]

Γιατί κάποιοι αγαπάνε με την καρδιά και άλλοι με τον εγωισμό.. Ποιός θα επιβιώσει όμως.. Μακάρι να επιβιώσεις, στο λέω μέσα από την καρδιά μου...

Quote No1

"At this moment there are 6,470,818,671 people in the world. Some are running scared. Some are coming home. Some tell lies to make it through the day. Others are just not facing the truth. Some are evil men, at war with good. And some are good, struggling with evil. Six billion people in the world, six billion souls. And sometimes... all you need is one."

Peyton Sawyer - One Tree Hill's Character

Autopsy of the Devil's Brain

Άντρες!
Όχι και τόσο ανεξήγητο φαινόμενο. Δεν ξέρω φυσικά αν είναι προνόμιο μου το ότι καταλαμβαίνω λίγο περισσότερο τον εσωτερικό τους κόσμο ή είναι απλά φαντασία του "έτσι θέλω" μου. Είναι φορές όμως που χάνομαι στην άβυσσο του αντίθετου φύλου.
Ένα άντρα είναι εύκολο να καταλάβεις ότι είναι χαρούμενος ή ευτυχισμένος σε σχέση με το όταν έχει φορέσει το μαύρο του κουστούμι. Προσωπικά, καταλαμβαίνω πότε είναι μελαγχολικός, καταλαμβαίνω γιατί είναι μελαγχολικός, καταλαμβαίνω γιατί δεν δείχνει ότι είναι μελαγχολικός, καταλαμβαίνω γιατί θέλει το χώρο του, καταλαμβαίνω γιατί δεν θέλει να συζητήσει άλλο. Αυτό που δεν καταλαμβαίνω είναι γιατί δεν καταλαμβαίνει αυτός εμένα;;!! Όχι οκ, δεν θέλω να είμαι άδικη μαζί του, καταλαμβαίνει περισσότερα από όποιοδήποτε άλλο, αλλά ρε μωρό μου μα το Θεό..
Είναι φαινόμενο πια, το γεγονός ότι οι άντρες δεν κατανοούν τη γυναικεία φιλοσοφία.Δεν το αμφιβάλλω ότι είμαστε παράξενα όντα, αλλά βάλε και εσύ αντρούλη μου το μυαλουδάκι σου να δουλέψει.. Η γυναίκα ποτέ δεν θέλει να την καταλάβεις, απλά για να φαίνεται έτσι πως το λένε.. Ασταθής! Ίσως να μην είναι και τόσο θετικό αυτό το επίθετο.. Θα προτιμούσα καλύτερα το "δεν μπορείς να την βρεις πουθενά", άρα κάτι σπάνιο, άρα κάτι που πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να το βρεις, να το ανακαλύψεις. Και ναι κύριοι μου,, η γυναίκα σου θέλει να είναι κάτι πάνω από τα κεκτενόμενα, θέλει να την έχεις θεά και ας μην στο δείχνει..
Όπως και να έχει, δεν νομίζω ότι είναι τόοοοοοσο δύσκολο λοιπόν να προσπαθήσεις και λίγο να καταλάβεις, να έτσι λίγο τα απλά! Σχεδόν όλοι οι άντρες που έχω γνωρίσει δεν καταλαμβαίνουν σχεδόν ΠΟΤΕ τους τι θέλει μια γυναίκα. Όπως για παράδειγμα.. μείνε σπίτι να μου κάνεις παρέα, αύριο δίνω, σε θέλω δίπλα μου.. ή όπως μακάρι να έπλενε τα πιάτι είμαι πεθαμένη από τη δουλειά, ή ακόμα και το ο βούτηρος είναι στο δεύτερο ράααααφι! Μα δηλαδή.. πρέπει πάντα να υποδεικνύεις τι πρέπει να κάνουν;; Είναι ανίκανοι να σκεφτούν από μόνοι τους; Σου λέω γιατί έφυγες από το ΜΣΝ, ε θα πάω δίπλα.. Ε πάνε δίπλα, δεν στο λέω ότι δε θέλω εδώ, όχι έχω και εγω εγωισμό.
Άντρες!
Μερικές φορές είναι πιο σκοτεινοί και από το σκοτάδι. Ένας άντρας έχει την ειδικότητα, το προνόμιο, όταν θέλει να εξαφανιστεί εξαφανίζεται.. Δεν εννοώ να γίνει άφαντος από προσώπου γης, αλλά μπορεί να κρύφτεί τόσο καλά από τα πρόσωπα γύρω του, να κρύψει τη λύπη από τα μάτια του, να βγει με την παρέα του, μα καταβάθος μέσα του να κλαίει, να πίνει και ασυνείδητα, ο λόγος που πίνει να είναι απλά ο πόνος. Και ναι κυρίες μου, οι άντρες πονάνε περισσότερο από εσάς. Απλά οι άντρες δεν το δείχνουν, οι άντρες κλαίνε από μέσα τους, ενώ εμείς.. Αχ εμείς! Χύνουμε δάκρυα, ποταμούς και θάλασσες. Και για όσες ένιωσαν ποτέ ότι ο άντρας τους δεν λυπάται για τα όσα γίνονται απλά να ξέρετε ότι αυτός ίσως να πόνεσε πιο πολύ από εσάς αλλά.. ας μην ξεχνάμε, είναι άντρας και κατά την κοινωνία μας, οι άντρες δεν κλαίνε. Και δεν εννοώ δάκρυα μόνο, εννοώ, δεν παραπονιούνται, δέχονται, υπονέμουν.
Υπομονή λοιπόν και στα 2 φύλα. Κάποια στιγμή ίσως καταλάβει ο ένας τον άλλο. ή ίσως και να μην γίνει αυτό. Ίσως δεν ήταν μοιραίο, ίσως δεν πρέπει, ίσως γιατί μετά δεν θα υπάρχει ζωή. Πόσο ωραία θα ήταν η ζωή αν όλοι καταλαμβαίναμε τα πάντα και όλα ήταν ήρεμα;; Για μένα προσωπικά, πω πω, θα πέθαινα από την πλήξη, και ας παραπονιέμαι από τα όσα συμβαίνουν!

Get Cape, Wear Cape, Fly!

Κάι όμως εμείς οι άνθρωποι, πιστέυουμε ότι τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς τον άνθρωπο μας. Ρε πάμε καλά;; Τόσο καιρό πως ζούσαμε; Κάθε φορά τα ίδια λέμε με τον νέο γκόμενο που θα βρούμε, κλαίμε που χάσαμε τον πρώην, καταριώμαστε την ώρα που γνωρίσαμε τον πρών και όταν έρθει ο νέος, θα λέμε "α ήρθε ο πρίγκιπας να με σώσει από τη μοναξία μου". Ρε πάμε καλά;; Σήκω πάνω και στάσου όρθιος στα πόδια σου, μην υπολογίζεις κανένα, στη ζωή γεννιώμαστε και πεθαίνουμε μόνοι. Κανείς δεν θα σε ακολουθήσει στον τάφο, γιατί να εξαρτώμαστε τόσο εύκολα εμείς οι άνθρωποι;; Πόσα καταφέρνεις μετά που απεξαρτηκοποιήσε από το συγκεκριμένο άτομο και πόσα θα κάνεις ακόμη.. ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ!!

"..Γύρνα να δεις όλα αυτά, που ΜόΝοΣ μου μπόρεσα,
εσύ ΔαΚΡύΖειΣ κρυφά και εγώ δεν σε γνώρισα,
γύρνα να δεις μια αγκαλιά που για χάρη σου άνοιξα,
ΜΗ ΦοΒαΣαι όλα πέρασαν πια, γαλήνεψε η θάλασσα.."

Untitle

Μ' αγαπάς;
Σ' αγαπώ!
Και θα μ' αγαπάς για πάντα;
Για πάντα!
Αυτά ρωτούσε το φεγγάρι το μικρό αστέρι λίγο πριν μαύρα σύννεφα το καλύψουν.
Κάθε βράδυ το αστέρι με το φεγγάρι συναντιούνταν και αγνάντευαν τη θάλασσα και εκείνο το μικρό κορίτσι που κάθε βράδυ καθόταν σε εκείνο τον άγριο βράχο και κοιτούσε με μάτια δακρυσμένα το κενό..
Ρωτάει το φεγγάρι το αστέρι:
Γιατί πρέπει οι άνθρωποι να τυραννιούνται τόσο και να νιώθουν τόσο μοναξιά;
Τι να σου πω; Δεν ξέρω. Μπορεί να τους αρέσει, μα μπορεί και να φοβούνται..
Να φοβούνται; Τι να φοβούνται;
Μπορεί να φοβούνται μην χάσουν αυτόν που αγαπάνε και να τύχει να τον τον χάσουν, φοβούνται να ξαναγαπήσουν για να μην πληγωθούν ξανά.
Ναι, αλλά γιατί να χάσουν αυτόν που αγαπούν;
Αχ φεγγάρι μου, για να στο εξηγήσω θα πάρει χρόνο και η ήρθε η ώρα του αδερφού σου να βγει, δες, ξεπροβάλει. Αύριο βράδυ θα σου πω.
Έχει βραδυάσει, το φεγγάρι ξυπνάει και βγαίνει στον ουρανό, μα που είναι το αστέρι; Ψάχνει μα δεν το βρίσκει και τότε πέφτει πάνω του ένα πουλάκι και το ρωτάει:
Που είναι το αστέρι, ξέρεις;
Χάθηκε, του απαντάει
Μα που χάθηκε;
Τα αστέρια καλό μου φεγγάρι, δεν κρατάνε για πάντα, κάποτε σβήνουν και χάνονται, λέει το πουλί και εξαφανίζεται.
Το φεγγάρι απορεί πως χάθηκε. Είχε πει πως θα τ' αγαπάει για πάντα. Μα ξαφνικά θυμήθηκε τα λόγια του αστεριού και ένα μεγάλο ασημί δάκρυ κύλησε από τα μάτια του.
Να τι φοβούνται τελικά οι άνθρωποι....

[Για τα όσα δεν κρατάνε για πάντα, για όσους ήρθανε και φύγανε, για όσους ήρθανε και μείνανε.]

Erasing the Past

Κάτω από το κρεβάτι είναι ένα κουτί αναμνήσεις. Τεράστιο, για να χωράει όσες περισσότερες στιγμές μπορεί. Πάνω στους τοίχους υπάρχουν φωτογραφίες, εισητήρια από συναυλίες/ τρένα, ραβασάκια. Πολλά, για να θυμίζουν όσες περισσότερες εμπειρίες απόκτησα. Και αναρωτιέμαι πάντα, αφού με πονάς τόσο, γιατί σε κρατάω ακόμη; Αφού πονάνε όλα αυτά, γιατί τα κρατάμε ακόμη; Γιατί πάντα να κρατάμε ότι μας πονάει; Μαζωχισμό στο έπακρον, εν τέλει...

Στιγμές, αναμνήσεις, μόνο αυτό κρατάω, μόνο αυτό να κρατούσες και εσύ.

Στιγμές, αναμνήσεις, μόνο αυτό κρατάω, μαζεύω, να θυμάμαι,

γιατί φοβάμαι πως μια μέρα θα σε ξεχάσω.

Στιγμές, αναμνήσεις, μόνο αυτό κρατάω, κρατάω εσένα μη μου φύγεις,

απ' το μυαλό, την καρδιά, την ψυχή.

Στιγμές, αναμνήσεις, μόνο αυτό κρατάω,

λες και μόνο έτσι μπορώ να σε έχω.

Στιγμές, αναμνήσεις, μόνο αυτό κρατάω, μόνο αυτό πονάει.

Στιγμές, αναμνήσεις, μόνο αυτό κρατάω, μα πονάει τόσο πολύ,

τόσο πολύ που σ' έχω αλλά δεν σ' έχω.

Στιγμές, αναμνήσεις, μα αν μόνο αυτό κρατάω,

δεν θα μ' αφήσεις ποτέ σου, δεν θα πεθάνεις ποτέ σου.

Στιγμές, αναμνήσεις, να μην σε θύμιζαν άλλο, φωτιά να τους βάλω, να τα κάνω όλα μπουρλώτο, να τα κάψω ρε γαμώτο, να μην σε θυμάμαι πια.

The Lonesome Road

You're tearing me apart

Crushing me inside

You used to lift me up

Now you get me down

If I Was to walk away

From you my love

Could I laugh again?

If I Walk away from you

And leave my love

Could I laugh again ?

Again, again...

You're killing me again

Am I still in your head?

You used to light me up

Now you shut me down

I'm losing you again

Like eating me inside

I used to lift you up

Now I get you down

Without your love

You're tearing me apart

With you close by

You're crushing me inside

Without your love

You're tearing me apart

Without your love

I'm dazed in madness

Can't lose this sadness

You're tearing me apart

Crushing me inside

Without your love (you used to lift me up)

You're crushing me inside (now you get me down)

With you close by

I'm dazed in madness

Can't lose this sadness

It's riping me apart

It's tearing me apart

I don't know why

[Archive - Again]

Ακόμη να καταλάβω γιατί κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι, δακρύζω, βάζω τα κλάματα, στεναχωριέμαι, λυπάμαι, θυμάμαι, ξεχνάω και απλά καταλήγω στη θλίψη μου; Απλά θέλω να μείνω μόνη μου, να βρεθώ με τα συναισθήματα μου, βρίσκω μια ζεστασιά στη στεναχώρια μου, βρίσκω την ησυχία μου, μπορεί να μην νιώθω ευτυχισμένη, αλλά νιώθω ήρεμη.

Τόσο συναίσθημα και πόνο μπορείς να νιώσεις ακούγοντας αυτό το τραγούδι. Να καταλάβεις πόσα νιώθει ο άλλος όταν απλά τον "αφήνεις" μόνο του. Πως τόσος πόνος έχει γίνει ένα τραγούδι, πως τόση θλίψη κρύβεται μέσα στις νότες.

Μερικές φορές μ' αρέσει που βρίσκω την ησυχία μου μέσα από τη θλίψη μου, μέσα στο σκοτάδι. Μπορεί να μην βρίσκω απαντήσεις, αλλά ναι, μπορώ να γνωρίσω καλύτερα εμένα, τον χειρότερο μου εαυτό. Βλέπω πόσο μαύρη μπορεί να γίνει η ψυχή μου. Ναι δεν βρίσκω απαντήσεις, γιατί δεν βλέπω καθαρά, αλλά μερικές φορές ναι το παραδέχομαι είναι τόσο ωραία μέσα στη στεναχώρια να βουλιάζεις. Ίσως γιατί τότε όλοι γυρνάνε τα βλέμματα πάνψω σου, σου δίνουνε σημασία. Ίσως όμως και γιατί κανείς πια δεν σου δίνει σημασία, απλά σ' αφήνουνε στο μαύρο σου το χάλι, να σκέφτεσαι και να καταριέσαι την μέρα που γνώρισες εκείνον τον άνθρωπο που σε καταδιώκει χρόνια. Ίσως γιατί απλά αυτό σου πάει περισσότερο, το μαύρο, η κατάθλιψη. Αλλά ναι, το ξαναπαραδέχομαι. Η λύπη με κάνει να δείχνω πιο όμορφη... Άστε με στην ησυχία μου απλά, δεν ζήτησα από κανένα να με έχει έγνοια.

".. γιατι δεν μ' αφήνετε ήσυχο, άστε με ήσυχο όλοι .."

Crying Won't Help You Now

Δεν ξέρω αν είσαι χαρούμενος, αν είσαι ευτυχισμένος. Δεν ξέρω γιατί έστειλες εκείνο το μήνυμα, δεν ξέρω γιατί μου έγραψες εκείνα που έγραψες. Δεν ξέρω γιατί έκλαψες, δεν ξέρω γιατί μου το είπες καν.
Ξέρω καλά εσένα όμως και μ' αυτό μπορώ να βγάλω αρκετά συμπεράσματα. Μόνο τον εγωισμό μπορώ να σκεφτώ ως λόγο που έστειλες εκείνο το μήνυμα. Έκλαψες από εγωισμό, γιατί όσα ήθελες έχουν πια φύγει, ό,τι είχες στα χέρια σου το έχεις πια πνίξει από την κακία σου και τη ζήλεια σου. Έκλαψες από εγωισμό, γιατί εσύ έμεινες εκεί και ναι είσαι μόνος σου τώρα. Λυπάμαι που γίνομαι σκληρή, λυπάμαι που δεν σου δόθηκε η ευκαιρία ποτέ σου να με φτύσεις αλλά και εγώ είμαι άνθρωπος που ξέρει να δίνει, αλλά και που ξέρει πότε επιτέλους πρέπει να φύγει. Και έπρεπε να φύγω, μα εσύ γελούσες ότι θα γυρνούσα.. Με λύγισες, με έκανες να κλάψω, με πόνεσες, με μείωσες αλλά συγχρόνως με υποτίμησες.
Θα ήλπιζα να έκλαιγες απλά για να με ξεχάσεις, απλά για να με αφήσεις να μείνω μια χαρούμενη ανάμνηση. Μακάρι να μην είχες καθόλου εγωισμό για μια φορά στη ζωή σου, να εκφραζόσουν χωρίς το πληγωμένο πάντα "εγώ" σου μπροστά. Ξέρω ότι πέρασες πολλά και ξέρω ότι ήμουν μια λέμβος για σένα και ας μην το έλεγες ποτέ, αλλά μακάρι να μπορούσες να εκτιμήσεις μια φορά αυτή τη λέμβο που σε έσωνε κάθε φορά. Μακάρι...
Ελπίζω να είσαι καλά, ελπίζω κάποια μέρα να φύγει όλος αυτός ο εγωισμός σου και αν βρεις αυτό που πραγματικά είσαι.

κάπου, κάποτε, ξανά



".. δεν κλαίω για σένα και για κανένα, κλαίω για μένα που σ' αγαπώ .."

Make a Wish

Στα σκοτεινά σημεία των ματιών σου,

σ' αυτό το γέλιο το πλάνο,

ό, τι βρίσκω στο δρόμο δικό σου,

μα το δρόμο μου χάνω..

Πόσα ξέρεις; Πόσα νιώθεις;

Πόσα άλλα μου κρύβεις;

Ό,τι θέλεις στα χέρια σου το 'χεις

κάθε μέρα με πνίγεις...

Μη ζητάς από το χρόνο υποσχέσεις,
κρύβει ο χρόνος παγίδες,
δεν υπάρχει νόημα στις λέξεις,
μόνο σε ό,τι δεν είδες...

Πως να ξεκλέψω από το γέλιο σου το φως;
Είσ' αστέρι μα θα γίνω ουρανός,
π' αλλάζει χρώματα..
Σε ρίχνω από υψόμετρα να δεις,
πόσο ωραία είναι στην άκρη της ζωής..

Πριν σε φτάσω 3 φορές, θα μ' αρνηθείς,
γιατί σε ρίχνω μες τ' ονείρου σου τον ύπνο να χαθείς...

Μα τ' αστέρια δεν λυπούνται όταν πέφτουν,
χάνονται ...!

(Βωξ - Υψόμετρα)

Και να ερωτεύεσαι από την αρχή κάθε φορά, λες και είναι η πρώτη φορά.. Μα κάθε φορά θα ζητήσεις από το χρόνο να σου υποσχεθεί πολλά.. Να είστε για πάντα μαζί, να μην πληγωθείς, να είστέ πάντα καλά, να μη βαρεθείτε ποτέ, να κάνετε ταξίδια στην Ευρώπη, να σπουδάσετε μαζί, να ζήσετε μαζί.. Μα ο χρόνος κρύβει παγίδες, μη ζητάς από το χρόνο υποσχέσεις.. Θα σε σκοτώσει, θα σε συντρίψει, θα σε προδώσει.. Προδοσία, πόση προδοσία να νιώθει κάποιος; Πόσο κουρέλι να έχει γίνει κάποιος, ώστε να μην τον επηρρεάσουν οι παγίδες του χρόνου..

Για όσα φύγανε και για όσα θα έρθουν..

Ακόμη εγώ δεν τα κατάφερα...

Darkness Has No Answers

If I could tear you from the ceiling
And guarantee source divine

Rid you of possessions fleeting

Remain your funny valentine

Don’t go and leave me

And please don’t drive me blind

If I could tear you from the ceiling
I know the best have tried

I'd fill your every breath with meaning

And find the place we both could hide

You don’t believe me

But you do this every time

Please don’t drive me blind

I know you’re broken

If I could tear you from the ceiling

I’d freeze us both in time

And find a brand new way of seeing

Your eyes forever glued to mine

[Placebo - Blind]

Even Fairy Tale Characters Would be Jealous

Την ιστορία της Σταχτοπούτας, την είχα μάθει μέσα από τα παραμύθια και τα κινούμενα σχέδια, άντε και καμιά ταινία, αλλά ποτέ μέσα από την πραγματικότητα.

Μέχρι που γνώρισα εκείνη την γυναίκα. Κάθισα μαζί της και εκείνη αμέσως άρχισε να εξηγεί τι της συμβαίνει. Κατά τα λεγόμενα της, η οικογένεια της όμως δεν την στηρίζει καθόλου, αντιθέτως λεει ότι την κακομεταχειρίζονται και την χρησιμοποιούν. Πάνω κάτω μου θύμιζε την ιστορία της Σταχτοπούτας. Σε κάποια στιγμή όμως άρχισε να λεει πως λίγες μέρες πριν ήρθε ο θείος της στη λέσχη και την νάρκωσε με νερό, της έσκισε τα ρούχα και της άφησε σημάδι στο κεφάλι με ένα νυχοκόπτη.
Εκεί εγώ κατάλαβα πως κάτι λάθος πάει, δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Κανένας από τη Λέσχη εδώ, δεν θα άφηνε να γίνει κάτι τέτοιο. Φτιάχνει σενάρια το μυαλό της και χάνεται μέσα σε αυτά. Χωρίς να είμαι απόλυτη και να αρχίσω να «ψυχολογώ», πιστεύω έχει παραληρητικές ιδέες, θετικό σύμπτωμα σχιζοφρένειας. Δεν θα μάθω ποτέ αλλά θα με ανησυχεί πάντα το γεγονός πως αυτά τα άτομα επιβιώνουν. Αυτό το άτομο, ζει ανάμεσα μας. Ζει ανάμεσα μας και φαντάζεται πράγματα που ίσως να μπλέξουν κάποια άτομα. Τώρα μπορεί να κατηγόρησε το θείο της, μετά μπορεί να κατηγορήσει ένα ξένο. Κατά πόσο αυτό είναι σωστό; Κατά πόσο υγιές είναι αυτό για εκείνη αλλά και για τους γύρω της. Αλλά και από την άλλη, οι 4 τοίχοι στην Κλινική Ψυχική Υγείας, θα την σταματήσουν από το να φτιάχνει σενάρια στο μυαλό της; Δεν λεω φυσικά να της βάλουνε μανδύα και ούτε να την απομονώσουνε, απλά με ανησυχεί το γεγονός ότι μπορεί αυτές τις παραληρητικές ιδέες της, κάποιος μπορεί να την πιστέψει και να δημιουργηθούν μπλεξίματα.
Ούτε θέλω να φανεί ότι την αποδοκιμάζω, αλλά έχω μάθει ότι όταν δεν θες να κάνεις κάτι, όσο και να προσπαθήσεις, δεν θα το καταφέρεις. Αυτή η κοπέλα δεν έχει παραδεχτεί ακόμη ότι έχει πρόβλημα και ούτε πιστεύω να το κάνει ποτέ. Χωρίς να έχει παραδεχτεί ότι έχει πρόβλημα, τότε ποτέ δεν θα μπορέσει να βρει κάποιο τρόπο να «καταπολεμήσει» αυτές τις παραληρητικές ιδέες της. Όσες επιλογές και αν της έδωσα για να αποφύγει τις δήθεν κακομεταχειρίσεις των θετών γονιών της, η ίδια επέμενε ότι δεν υπάρχει τρόπος. Δεν ξέρω αν ακούγεται χαζό αλλά θεωρώ πως ο μόνος λόγος για να έχει αυτή τη στάση είναι επειδή υποσυνείδητα θέλει να συνεχίσει να έχει τη σημασία που της δίνουν όλοι, ως «ψυχικά άρρωστη». Από την άλλη, μπορεί πλέον να είναι σε ένα στάδιο που δεν έχει θεραπεία, να είναι τόσο αποδιοργανωμένη η σκέψη της που να μην θέλει να σκέφτεται άλλο.
Όσο γράφω για αυτή την κυρία, τόσο πολύ με θυμώνει. Δεν μ’ αρέσουν αυτού του τύπου οι άνθρωποι, οι οποίοι παραδίδουν τόσο εύκολα τα όπλα, γιατί για μένα αυτό είναι. Η συγκεκριμένη κυρία δεν θέλει να βρει λύση στο πρόβλημα της. Αλλά στη λέσχη δε θεραπεύουμε, απλά τους κρατάμε παρέα και τους στηρίζουμε. Αν και αυτό πιστεύω ότι είναι λάθος, γιατί τους δίνει τροφή να συνεχίσουν να πιστεύουν στις παραληρητικές ιδέες του. Όπως και να έχει, ήταν η πρώτη μου επαφή με «παραληρητικές ιδέες» άτομο και πραγματικά μου άρεσε. Μου φάνηκε πολύ πιο ενδιαφέρον από ότι φανταζόμουνα, αλλά με τη στάση που έχω για αυτά τα άτομα, είναι λογικό να επιτύχω; Αν δεν μάθω να αποδέχομαι τα «χωρίς θέληση» άτομα, πως είναι δυνατό να δουλέψω μαζί τους;

".. Cinderella's got to go .."

Touch Me I'm Going to Scream...

Μη μ'αγγίζεις, όχι, μη... Πονάω.. Μη, όχι το παιδί! Το παιδί!!!
...
Το ξέρω ότι δεν το ήθελες, αγάπη μου, δεν πειράζει, ναι καλέ μου, το ξέρω ότι δεν θα το ξανακάνεις, πρέπει όμως να πάρουμε το παιδί στο νοσοκομείο. Θα πούμε ότι έπεσε από τις σκάλες. Ναι, το ξέρω ότι δεν φταις εσύ, μόνο του έπεσε. Μόνο του είπα, όχι, όχι δεν σε κατηγορώ, όχι πάλι, όχι, πονάω, πονάω, μην με χτυπάς, μη...

Ένα από τα παραδείγματα που σκέφτηκα όταν άκουγα την Κλινική Ψυχολόγο να παρουσιάζει τον Κύκλο της Βίας στην Οικογένεια. Και μετά σκέφτηκα εσένα. Δεν το πιστεύω πως αν συνέχιζα να ήμουν μαζί σου, ίσως να είχε εξελιχθεί σε αυτό το στάδιο. Περιέγραφε για το προφίλ του θύτη και ήταν σαν να έβλεπα εσένα μπορστά μου. Δεν μπορεί, μα είναι αλήθεια. Και η αλήθεια πληγώνει μερικές φορές. Κάτι που δεν μπορούν να κατανοήσουν όσoι είναι θύματα βίας στην Οικογένεια. Πείθουνε τον εαυτό τους, ότι ο θύτης τους αγαπάει. Πείθουνε τον εαυτό τους, γιατί νομίζουν πως με μια ανθοδέσμη λουλούδια ή με ένα σ'αγαπάω θα σβηστούν οι ουλές και οι μώλωπες από τα χέρια και το πρόσωπο.
Φυσικά εδώ δεν υπάρχει ένα πρόγραμμα μόνο για πρόληψης, αφού θα έπρεπε να αρχίζει η διαπαιδαγώγηση από τα παιδικά χρόνια, έχουμε όμως το Σύνδεσμο Πρόληψης και Αντιμετώπισης της Βίας στην Οικογένεια. Οι Ψυχολόγοι και Κοινωνικοί Λειτουργοί κάνουνε αρκετή καλή δουλεία αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα με τα άτομα που παραδέχονται πως είναι θύματα κακοποίησης, μέσω δίάφορων προγραμμάτων, όπως η Άμεση τηλεφωνική Γράμμή 1440, ο Χώρος Φιλοξενίας και το Αγάπη Χωρίς Πόνο. Με αυτά τα προγράμματα παρέχουν ηθική στήριξη και βοήθεια, αλλά συγχρόνως πληροφόρηση και ενημέρωση στα θύματα. Ειδικά το πρόγραμμα Αγάπη Χωρίς Πόνο, αφού παρέχει βοήθεια στα άτομα θύτες, που είναι η πηγή του προβλήματος. Πόση διπλωματικότητα χρειάζεται όμως ε, για να τα καταφέρεις. Πιστεύω ότι αυτός ο Σύνδεσμος έκανε και κάνει καταπληκτική δουλειά με τα άτομα αυτά, αφού χειρίζεται τα ευαίσθητα θέματα με προσοχή και τονίζει την εχεμύθεια για όλα τα προβλήματα!
Χρήσιμη εμπειρία, για αυτό το λόγο και εγώ θα συμμετάσχω στην εθελοντική εργασία, βοηθώντας και στηρίζοντας τα άτομα αυτά. Πάντα με ενδιέφεραν τα άτομα με παρεκκλίνουσες συμπεριφορές, αναφέρομαι στους θύτες, Δικανική Ψυχολογία σου έρχομαι!
Πόσα έχω καταλάβει για τον εαυτό μου, τελικά μετά από αυτή τη συνάντηση...

".. λόγια για λόγια και άλλα λόγια, μια κρυφή ελπίδα ράγισε και μ'άφησε στο μέτωπο ρυτίδα .."

You've Dug Your Own Grave, Now Lie on It ...

Τώρα κλαις. γιατί κλαίς, συ δεν είσαι που γέλαγες χτές;; Τώρα που γίνομαι καπνός, πονάς άγγελε μου.. Έχασες το τρένο, έχασες και μένα...

Μπορώ να σκεφτώ ένα εκατομμύρια τραγούδια, ένα εκατομμύριο σκηνές από ταινίες, ένα εκατομμύριο στίχους από ποιήματα, ένα εκατομμυριο entries στο Blogger, ένα εκατομμύριο ανθρώπους που κάνουν το ίδιο λάθος. [Φυσικά όλοι το επαναλαμβάνουν, έστω και αν το βρίσκουν συνεχώς μπροστά τους. Κανείς δεν μαθαίνει από τα λάθη του.] Ποιο είναι αυτό; Με ρωτάς ποιο είναι αυτό; Εσύ πιστεύω το ξέρεις πιο καλά από όλους.

Το ερώτημα όμως είναι άλλο.. Γιατί πρέπει να χάσεις κάποιον για να καταλάβεις την αξία του;; Γιατί πρέπει να μείνουμε μόνοι μας, για να καταλάβουμε πως αυτός ο άνθρωπος μας έκανε τη ζωή πιο όμορφη; Γιατί πρέπει να φτάσουμε στη λύπη, για να κατανοήσουμε τη χαρά; Πόσο τυφλός ή εγωιστής μπορεί να είναι κάποιος, ώστε να μην μπορεί να δει τι του προσφέρει ο άλλος; Είναι όμως όντως θέμα τύφλωσης ή εγωισμού;

Η ψυχολογία λέει πως ο άνθρωπος δίνει σημασία, εκ φύσεως του, στα αρνητικά γεγονότα και χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου παρά σε αυτά που κάνει σωστά. Δηλαδή, εκ φύσεως του, ο άνθρωπος ασυνείδητα, μετράει τα λάθη του συντρόφου του παρά να θυμάται τα όσα καλά έκανε για αυτόν.

Έχουμε όμως ξεφύγει από το θέμα. Γιατί πρέπει να χάσουμε τον άλλο για να καταλάβουμε την αξία του; Γιατί δεν βλέπουμε εξ αρχής τις θυσίες που έκανε για μας ή το πόσο ωραία είναι να χαμογελάει; Γιατί πρέπει να χάσουμε αυτές τις στιγμές, για να κατανοήσουμε ότι είναι σημαντικές, με συνέπεια η ζωή μας να είναι πιο όμορφη; Γιατί δεν μπορείς να δεις ότι η μυτούλα της είναι μικρούλα και φέρνει έτσι λίγο γαλλική και τι όμορφα που κάνει τη γατούλα; Γιατί δεν μπορείς να δεις ότι μπορεί να περπατάει στραβά αλλά είναι ξεχωριστό και χαριτωμένο αυτό το περπάτημα; Γιατί δεν μπορείς να δεις, ότι μπορεί να μην μοιάζει στην πρώην σου, αλλά είναι ξεχωριστή και ότι θα έκανε τα πάντα για να είσαι εσύ καλά;

Κρίμα όμως, γιατί μερικές φορές, εσύ φτάνεις αργά, κλείνει η πόρτα του βαγονιού και το τρένο φέυγει μακρυά και εσύ το βλέπεις να απομακρύνεται και αυτό σε πονάει περισσότερα από όλα. Γιατί δεν μπορείς να το φτάσεις. Έχεις καταλάβει ότι το τρένο αυτό είναι η μοναδική ευκαιρία για να φτάσεις στον προορισμό σου και εσύ άργησες για λίγα λεπτά.

Γιατί η ζωή μπορεί να σε κάνει να πιστέψεις πως την έμαθες, αλλά πόσες ακόμα εκπλήξεις σου επιφυλάσσει για το τέλος...

".. το τέλος είναι αυτό που σε μαθαίνει να αγαπάς .."

Truth, Bitter Truh...

Το μυστικό μας λοιπόν το κρατάω καλά κρυμμένο
συνέχισε να τρέχεις να γυρνάς κυνηγημένο
και εγώ θα 'μαι εκεί πίσω από σένα μια βαριά αναπνοή
να μας σκεπάζει σαν ομίχλη και μπορεί
όποιος ψάχνει να σε βρει και δεν ξέρει γιατί
τα σημάδια που αφήνεις δεν θα δει, θα χαθεί
μα εγώ σε ακούω καλά, φοβισμένο μου μοιάζεις
για πρώτη φορά ξωτικό δε με τρομάζεις....

Γιατί τρέχεις; Από τι προσπαθείς να ξεφύγεις; Ούτε για να σου κάνω κακό είμαι εδώ, ούτε για να αναστατώσω τη ζωή σου. Το μόνο που ήθελα ήταν να σταθείς στα πόδια σου, να δεις ποιο είναι το σωστό, να πάρεις μια απόφαση. Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι κάποιος σαν και εσένα θα κρυβότανε πίσω από το δάκτυλο του. Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι κάτι τόσο μεγάλο που κρατάς μυστικό, θα έμενε για πάντα δικό σου. Έχεις ένα τρόπο να ξεφεύγεις από την αλήθεια, να ζεις στο ψέμα, λες και φοβάσαι την αλήθεια. Η αλήθεια όμως είναι ένα από τα πιο πολύτιμα πράγματα στον κόσμο. Χωρίς αυτή, είσαι ένα τίποτα. Απλά περνάς την ώρα σου και μετά συνηθίζεις στο ψέμα, συνηθίζεις στην ντροπή.

Γιατί τρέχεις; Από που προσπαθείς να ξεφύγεις; Πραγματικά δεν ήθελα να αναστατώσω τη ζωή σου. Ούτε να σε κάνω να με φοβάσαι, λες και είμαι αιώνιος εχθρός. Εγώ είμαι, κοίτα με καλά. Αυτή που πάντα σε άκουγε, αυτή που πάντα σε έκανε να γελάς, αυτή που σε έκανε να ανοιχτείς. Θέλω πίσω τον άνθρωπο που γνώρισα, χωρίς εκείνο το θωλό το βλέμμα όταν με κοιτάζει. Θέλω τον άνθρωπο που πάντα ήθελες να γίνεις, αλλά ποτέ δεν σου δόθηκε η ευκαιρία. Θέλω τον άνθρωπο που δεν ήσουν ποτέ, ούτε για μια μέρα, ούτε για μια στιγμή.

Γιατί τρέχεις; Από που προσπαθείς να ξεφύγεις;

Αφιερωμένο στις "φοβισμένες καρδιές"

Μη χαθείς πάλι...

".. δάκρυα που κυλήσανε για σενάνε, γίνανε τραγούδια .."

No Matter Words I Say, I'll Always Love You...

Σου λέω με ξέρεις πιο πολύ
απ' όλους στη ζωή μου
για σένα ήταν πάντα απλό
να ψάξεις να με βρεις

Η πόλη παίζει τη σκληρή
στα ενήλικα παιδιά της
Κι αν λείπει το άλλο σου μισό
μισός μένεις κι εσύ
Μα όταν μαζί σου περπατώ
στα έρημα στενά της
στο πέλαγος της μοναξιάς μου
γίνεσαι νησί


Όταν ο Κώστας και εγώ κάναμε μια από τις συνηθισμένες μας συζητήσεις γύρω από έρωτες, σχέσεις, παρελθόν, μου έκανε μια ερώτηση που πραγματικά ήθελα πάντα να την απαντήσω! Με ρώτησε.. Και τι αξίζω ρε Μαριζάκι;

Τότε σκέφτηκα εσένα.. Εσένα που με ξέρεις πιο πολύ από όλους στη ζωή μου και του απάντησα χωρίς να σκεφτώ. Κάτι όμορφο, κάτι μαγευτικό, κάτι που θα σε συναρπάζει, κάτι που θα σε κάνει να τραγουδάς, να φτιάχνεις τραγούδια, να γράφεις ρομαντικά λόγια, να σε κάνει ευτιχισμένο. Όλοι αξίζουμε κάποιον που θα μας κάτι ευτυχισμένους, που θα μας δίνει την μέγιστη ικανοποίηση με τις θυσίες και πράξεις που κάνει. Όλοι αξίζουμε κάτι που θα μας καταλαμβαίνει, δεν θα μας κάνει να πονάμε, να μας νιώθει πριν μιλήσουμε. Όλοι αξίζουμε το άλλο μας μισό, αν μπορούσα να το πω έτσι, χωρίς να παρεξηγηθώ!

Αφιερωμένο στις "αδελφές ψυχές" μας.

Αφιερωμένο σε σένα που με ξέρεις πιο πολύ.

Μου Λείπεις

".. σ' έχω δει στα πιο παράξενα και όμορφα μέρη .."

Almost.. Broken Promises. Almost.. True!

Όσο και να 8έλει να μην σε συγκρίνει, με πρώην ή με νυν, εγώ να το ξέρεις, κάθε βράδυ 8α πηγαίνω στο όνειρο της, να της ανάβω φωτιές. 8ατης λέω για τα όσα άξιζε, για τα όσα αξίζει, για τα όσα έχασε όσο ήταν δίπλα σου, για όσα της έκανες και για τα κουσούρια της άφησες.

Παραλίγο.. Παραλίγο όμως να σε πιστέψω. Ακόμη λίγο να προσπα8ουσες και 8α σε πίστευα, ακόμα ένα βλέμμα και ένα γλυκό χαμόγελο σαν εκείνο, σαν αυτό που είχες όταν ήξερες ότ δεν θα με ξαναδείς. Το βλέμμα της εγκατάλειψης, ίσως και της ευχαρίστησης, ποτέ δεν έμα8α, ποτέ δεν 8α μά8ω, ούτε και 8έλω να μά8ω... Λοιπόν, για πες, τι της έδωσες; Συγκρίνεσαι με αυτό που έχει τώρα; Αχ, πόσο φαίνεται ότι αυτά που έκανες ήταν μηδαμινά!΄Εκείνη υποστηρίζει ότι ο κα8ένας δείχνει την αγάπη του με διαφορετικό τρόπο. Εκείνη φυσικά έχει πίστη σε όλους, όλοι δίνουνε, λίγο φυσικά, αλλά δίνουνε.

Παραλίγο.. Παραλίγο όμως να σε πιστέψω. Ακόμη λίγο να προσπα8ούσες και 8α σε πίστευα, ακόμη ένα τραγούδι, ακόμη ένας στίχος σαν εκείνο , σαν αυτό που της αφιέρωσες λίγο πριν να φύγεις. Είσαι παντού και πουθενά. Το τραγούδι της εγκατάλειψης, ίσως και της θλίψης, ποτέ δεν έμα8α, ποτέ δεν 8α μά8ω, ούτε και 8έλω να μά8ω... Λοιπόν, για πες, πόσα της έδωσες; Συγκρίνεσαι με όσα έχει τώρα; Αχ, πόσο φαίνεται ότι αυτά που έδωσες δεν ήταν αρκετά! Εκείνη όμως συνεχίζει να πιστεύει σε σένα.

Παραλίγο.. Παραλίγο να σε πιστέψω. Ακόμη λίγο να προσπα8ούσες και 8α σε πίστευα, ακόμη μια φορά να έκανες μια θυσία, να ερχόσουνα να την δεις σαν εκείνη, σαν αυτή τη φορά που ήταν βασικά και η τελευταία. Να είσαι φρόνιμη, ήταν τα τελευταία σού λόγια, λες και της έλεγες ακόμη μια φορά, δεν σε πίστεψα ποτέ μου. Ποτέ δεν έμα8α, ποτέ δεν 8α μά8ω, ούτε και 8έλω να μά8ω.... Λοιπόν, για πες, τι έκανες επιτέλους για εκείνη;

Ήταν η αγάπη σου αληθινή; Την ερωτεύτηκες; Γιατί δεν έδωσες όσα υποσχέθηκες να δώσεις; Ήταν τα λόγια σου αληθινά; Να συνεχίσει να πιστεύει ότι κάποτε 8α ελευ8ερω8εις και 8α μά8εις να δίνεις; Έδωσες όσα μπορούσες; Γιατί έφυγες; Γιατί την παράτησες τόσο εύκολα;, Γιατι δεν προσπάθησες ακόμα λίγο; Κατάλαβες όσα σου έχει δώσει; Κατάλαβες ποτέ γιατί δεν ξαναγύρισε πίσω σε σένα; Κατάλαβες ότι έχει πληγωθεί; Κατάλαβες ότι η τελευταία σας εβδομάδα ήταν απλά μια κόλαση για εκείνη;

Παραλίγο.. Παραλίγο να σε πιστέψω. Ακόμη λίγο να προσπα8ούσες και 8α σε πίστευα, ακόμη μια φορά να είχες πει το σ'αγαπώ, να της έλεγες ότι σου λείπει, σαν εκείνη τη πρώτη μέρα που σε είδε, λες και 8α την αγαπούσες για πάντα. Ποτέ δεν 8α μά8ω, μα ίσως και να 8έλω κάποτε να μά8ω.... Λοιπόν, για πες, έπρεπε να σε πιστέψω;

Παραλίγο.. Παραλίγο να σε πιστέψω. Παραλίγο να πιστέψω πως πραγματικά με αγάπησες. Μα πολύ λυπάμαι, τα καλά ήταν λίγα, όσο και να ήθελε να σε πιστέψω, κάπου μέσα μου, λέει πως ποτέ δεν με αγάπησες πραγματικά και αληθινά.

Παραλίγο.. Παραλίγο να το πιστέψεις και ο ίδιος.

".. Ήδη ο χρόνος που ζητάς έχει περάσει·
σ' έχω ξεχάσει, μα εσύ ακόμα φοβάσαι .."

Just Watch The Fireworks

Λοιπόν, πραγματικά δεν ξέρω πως να αρχίσω... Φεύγω πάλι για ταξίδι.. Up to meet my Destiny πάλι! Γιατί, όπως φαίνεται, την προηγούμενη φορά, μόνο το destiny μου δεν πήγα να βρω! Όχι πως μετανιώνω για όποιο ταξίδι και να κάνω, εμπειρίες που λένε! Απλά μερικές φορές, αυτές οι εμπειρίες είναι τραυματικές, εννοώντας ότι ήθελες να εξελιχτεί έτσι και εξελίχτηκε σε γιουβέτσι, ΧΑ! Και αρχίζουμε .....

Ακριβώς πριν 1 χρόνο, κοίτα σύμπτωση, ξεκίνησε για να κάνει αυτό το ταξίδι, πρώτα πήγε τη συναυλία της και μετά πήρε το τραίνο να έρθει να σε γνωρίσει. 1 χρόνο μετά, θα πάει ξανά στη συναυλία της με το ίδιο άτομο που πήγε πέρυσι, αλλά μετά δεν θα πάρει το τραίνο για να έρθει να σε δει. Όμως, ξέρει πως θα σε δει στη συναυλία. Και να είσαι σίγουρος.. Τρέμει εκείνη τη μέρα, την ώρα, τη στιγμή. Πως να σε αντικρύσει, μετά από 2 μήνες, πως να σε δει στα μάτια. Έχουν συμβεί τόσα πολλά μέσα σε αυτού τους 2 μήνες, μέσα γενικά σε αυτό τον 1 χρόνο που σε ξέρει. Μα εκείνη, είμαι σίγουρη πως θα παγώσει, ήσουνα κάτι πολύ περισσότερο από το σημαντικό για αυτήν. Και τώρα, μετά από όλα αυτά... Μακάρι να μην εμφανιστείς, στο λεώ εγώ, αν και αυτή θα βλέπει τριγύρω της μπας και σε δει. Καλά την έχω μάθει τόσο καλά τελικά!

Εσύ όμως;;;; Καλά ποτέ σου εγώ δεν σε κατάλαβα, το έχουμε ξαναπεί! Εσύ όμως πως θα την αντιμετωπίσεις; Σίγουρα με εκείνο το ειρωνικό σου υφάκι και απλά θα γυρίσεις από την άλλη. Αλλά είμαι σίγουρη πως θα θες να τη φτύσεις εκείνη την ώρα, όταν θα την δεις με εκείνον! Ε καλά, το έχουμε ξαναπει, ο εγωισμός σου δεν έχει όρια. Όχι πως θα έχεις και άδικο,να λέμε και του στραβού το δίκιο. Αλλά πρέπει και εκείνη να προχωρίσει και να πάει με κάποιον που θα της συμπεριφέρεται όπως της αξίζει! Λοιπόν πίσω στο θέμα μας. Σε ξαναρωτάω. Εσύ πως θα την αντιμετωπίσεις; Ένα "γεια" ίσως να είναι καλά, όταν θα είναι μόνη της φυσικά αλλά μπα, δεν σε κόβω για τέτοιον. Όταν πεις τέλος εσύ μανάρι μου, σημαίνει τέλος! Απλά κάνε πως δεν την είδες αλλά μπα, θα νιώσει άσχημα αυτή. Άμα σου λέω εγώ να μην εμφανιστείς, να με ακούς. Είναι η καλύτερη ιδέα!

Θα ήθελε να μπει στο μυαλό σου. Χαβούζα, είμαι σίγουρη, πως θα είναι pretty dark in there! Τι θα σκεφτείς εκείνη την ώρα, τι θα κάνεις, ποτέ δεν μπήκε και ποτέ δεν θα μπει. Δεν πειράζει, εγώ πάντως την βρίσκω ωραία με το νέο της "up to meet my destiny", όπως και οι περισσότεροι! Αντιπαθής ήσουνα στους περισσότερους τελικά, καλά μόνο αυτή σε γούσταρε! Τυφλή Αγάπη σου λέει ο άλλος. Το μόνο που έυχεται είναι να μην υπάρξει καμιά ιστορία, έτσι εκεί όπως ακούμε το "Here again on my Own" !!! Ε ρε πως αλλάζουν όλα μέσα σε 1 χρόνο... Πως θα την κοιτάς μετά από 1 χρόνο ακριβώς, τι θα σκέφτεσαι εκείνη την ώρα. Ξέρεις, φοβήθηκε να έρθει πίσω, φοβήθηκε ίσως μήπως και την ξαναπληγώσεις, πως να έρθει με τα όσα έγιναν αυτούς τους 2 μήνες; Έκατσες να το σκεφτείς ποτέ; Μπα! Αλλά να ήταν μόνο αυτά η αγωνία της .....

".. Until We Meet Again, We Wish You Well .."

The Search For Something More

Είναι κάποιες στιγμές ή ίσως είναι όλες τις στιγμές, δεν είμαι σίγουρη .. Ακούω εκείνα τα τραγούδια, μιλάνε γι' αυτές .. Αυτές .. Είναι εκείνες που τα κάνουν όλα, είναι δυνατές, μοιάζουνε με μυθικά πλάσματα. νεράιδες .. Είναι τόσο τέλειες, περπατάνε και μιλάνε και ο κόσμος τους ανήκει, μπαίνουνε στο club και όλοι τις κοιτάζουνε. Χορεύουν μόνες μέσα σε μια φωτογραφία και όμως, είναι απλά τέλεια! Δεν τους νοιάζει για κανένα, λες και δεν έχουν αισθήματα, δεν είναι εγωίστριες, όχι.. Απλά περνάνε ωραία και κανένας δεν πληγώνεται, κανένας δεν τις χαρακτηρίζει. Τις κάνουν να φαίνονται θεές! Και είναι.. Είναι στα μάτια τους, στα μάτια αυτών που τραγουδάνε, αυτών που τις έχουν ερωτευτεί! Πως αλλάζει ο κόσμος γύρω σου, όταν είσαι ερωτευμένος τελικά. Όλα τα βλέπεις αλλιώς και αυτήν, αυτήν που αγαπάς, είναι η θεά σου. Είναι δυνατή, όμορφη, κάνει τα βλέμματα να στρέφονται πάνω της, έχει ένα αέρα αλλιώτικο, μοναδικό.. Είναι μοναχική και σπάνια συγχρόνως. Πόσο θα ήθελα να μοιάσω σε μια από αυτές, σαν μια μυθική πριγκίπισσα, βασίλισσα, μονάκριβη. Να ήμουνα και εγώ σαν ένα τραγούδι .....

".. She is my Girl, my Supergirl .."

Your Words Don't Make a Noise

There are times in my life,

I don't know witch way to turn,

When everything I touch

I get my fingers burned...

Dreams to ashes, ashes to dust,

When all that glitters

Is dull with rust ...

Restless heart, restless mind,

I'm tired of wasting,

My precious time ...

I'm torn and tattered,
Shattered and worn,

I've had enough

Trying to live my life

In the eye of the storm...

Every heartache

Leaves a scar on my face,

Somebody reach out

Or throw me a line,

Get me out of this place ...

1 Year, 1 Μonth, 1 Day

1 χρόνος μετά .... 1 χρόνος μετά και που βρισκόμαστε;; Από που ξεκινήσαμε και πως και γιατί φτάσαμε εδώ, θα έπρεπε να ρωτάς... 1 χρόνο πριν... Εσύ ήσουνα τρελαμένος μαζί της, γλυκόλογα, ρομαντικός, έστω και με αυτή την "καταραμμένη" (έτσι την έλεγε εκείνη) απόσταση. Της έλεγες ότι την αγαπάς κάθε πρωί, ψιθυριστά στο αυτάκι και αυτή τρελαινόταν από τη χαρά της! Δε θύμωνες, δεν έβαζες τον εγωισμό σου ποτέ μπροστά, ήσουν ευτυχισμένος, φαινόταν στη φωνή σου. Ήταν τα πάντα για σένα. 1 χρόνος μακρυά της.. Και τι κατάφερες; Να τήν διώξεις... Και εκείνη έκανε λάθη, πολλά αλλά μικρά.. Εσύ όμως; Έκανες 1 και μεγάλο.. Εγωισμός! Δεν ήσουνα έτσι εσύ και αυτή σε γνώρισε αλλιώς, ήρεμο, χωρίς εγωισμό. Που να το περίμενε εκείνη; Και όμως έβαλε όλη της τη δύναμη, την υπομόνή, την αγάπη της για σένα και υπόμενε την κάθε σου έκρηξη.. Πολλές φορές σκέφτηκε και εκείνη να σε αφήσει.. Μετά από εκείνο το αξέχαστο καλοκαίρι.. Είχες άλλάξει από τότε, ίσως η απόσταση, οι συγκυρίες. Αυτή πάντα σε καταλάμβαινε. Εγώ όμως ποτέ. Τι της είχες κάνει και ήταν τόσο ερωτευμένη; Αυτή λέει ότι την αγαπούσες, γιατί όλοι αγαπάμε, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Και εσύ την αγάπησες πολύ, γιατί για τα δικά σου μέτρα, τα όσα έκανες ήταν πολλά. Ήταν χαρούμενη, ευτυχισμένη, το θυμάμαι καθαρά. Όχι, δεν ντρεπότανε για σένα, αντιθέτως, ήταν περήφανη. Σε λάτρευε. Έκανε τα πάντα για σένα, δεν ξέρω αν το είδες ποτέ, οι άλλοι γύρω της όμως, σίγουρα το είδαν! 1 χρόνο μετά.. Και εσύ άλλαξες.. και εκείνη άλλαξε, ναι.. κουράστηκε να δίνει πολλά και να παίρνει πίσω μόνο καυγάδες, παρεξηγήσεις. Εσύ δεν είχες κουραστεί να τα δίνεις αυτά; Σκέφτηκες ποτέ να αφήσεις τον εγωισμό σου πίσω, να της πείς ότι την αγαπάς, να μη θυμώνεις με το παραμικρό, να μην παρεξηγείς με το κάθε τι; Μάλλον όχι. Όταν είσαι με κάποιον, είσαι γιατί τον λατρεύεις, τον θαυμάζεις, τον αγαπάς.. Της τα είπες αυτά ποτέ; Δεν του βρίσκεις λάθη και να τον προσβάλλεις.. Και αν θα το κάνεις, λέγε και τα καλά του.. Δώσε του αξία, μην τον αφήνεις να ζεί στο σκοτάδι! Αλλά εσύ αυτό έκανες.. Μια αγάπη στο σκοτάδι... Και που φτάσαμε τώρα μου λες; Δύο άγνωστοι έχετε καταντήσει.. Για μένα πάντα άγνωστος μου ήσουν, αλλά για αυτήν, ήσουν κάτι πολύ περισσότερο. Έκανε λάθη και σε άφησε να φύγεις.. ναι, δεν έκανε πάλι αυτή το βήμα για να σε κερδίσει πίσω, απλά σε άφησε να φύγεις.. και εσύ το έκανες! Καλά, δεν περίμεναμε και πολλά από σένα, ξέρουμε πως ο εγωισμός σού είναι τεράστιος για να τον ρίξεις για κάποια σαν αυτή! Αλλά βρε λάθος στον εαυτούλη σου δεν πειράζει να τον πληγώσεις λίγο, αυτή όλο φταίει τον εαυτό της, δεν της έμεινε τσίπα εγωισμός... Όμως αυτή βρήκε τη δύναμη και σε συγχώρησε, ελπίζει φυσικά να κάνεις και εσύ το ίδιο.. 1 χρόνο μετά, από "2 ψυχές για ένα όνειρο" σε "2 ξένοι"... Και από ολο αυτό, το μόνο που της έμειναν, είναι κάτι τραγούδια, ξεχασμένα πια, αλλά αγαπημένα, τα οποία φοβάται να τα ακούσει, μήπως και την πιάσουν πάλι κλάματα και την βρούνε πάλι τα χαράματα κουρέλι.. Θα το κάνει μια μέρα, είμαι σίγουρη πως θα το κάνει, θα τα ακούσει εκείνα τα "απαγορευμένα" τραγούδια, απλά για να αποδείξει στον εαυτό της ότι έχει γίνει πιο δυνατή, ότι΄ο εγωισμό της είναι ζωντανός, ότι δεν θα αφήσει κανένα άλλο να την αλλάξει τόσο, όσο εσύ. Θα είναι για πάντα ο εαυτός της, μια πεταλούδα που πετάει, ένα αγρίμι που δεν μπορεί να μην είναι αγρίμι αλλά και μια θάλασσα γαλήνια που όταν όμως ένα καράβι δεν της αρέσει απλά το τσακίζει, το στέλνει στου βυθού της τα νερά. Αυτά που ήταν κάποτε, πριν γνωρίσει εσένα! Τίποτα δεν άλλαξε και τίποτα δεν έχει μείνει ίδιο.. 1 χρόνος μετά....

".. φταίς και εσύ, φταίω και εγώ, για όσα χάνουμε .."

bRave n3w pLan3t

Άλλη μέρα, καινούργια αρχή, πρώτη γνωριμία με αυτόν το νέο κόσμο .. Brave New Planet! Νέο όνομα, zZz1n1a ... Μια διαφορετική λάμψη, παρμένη από ένα λουλούδι που σου θυμίζει εκείνη. Το λέει και ένας μύθος που τον άκουγες παλιά. Το λυπημένο λουλoύδι, που όταν ακούσει μουσική, ανθίζει και η ζωή αλλάζει για πάντα... Έτσι και αυτή, χάνεται στα τραγούδια της, στη μουσική της, ξεχνιέται, αφήνει πίσω της όλες τις φουρτούνες, τις σκέψεις.. Νιώθει..... Η ψυχή της πάει από νότα σε νότα, ανοίγεται, γαληνεύει.. Όπως εκείνο το λουλούδι και αυτή έχει χαρίσματα, κρυμμένα μεν, αλλά υπαρκτά. Όλα τα λουλούδια είναι όμορφα αλλά το καθένα έχει τη δική του ομορφιά, μια ξεχωριστή ομορφιά. Αχ, σου θυμίζει τόσο πολύ εκείνη... Που να είναι, τι να σκέφτεται, τι να φοράει, σε σκέφτεται καμιά φορά... Μια ανάμνηση, μια νότα μουσικής είσαι και εσύ για αυτήν...

".. τι χαρά που παίρνω, όταν ακούω ένα τραγούδι δικό σου .."