The Tide That Left And Never Came Back

Και επιτέλους, λες, έφυγε αυτή η συμφορά, η παλίρροια που κυριαρχούσε στη ζωή σου και να που φεύγει, την βλέπεις να ξωμακραίνει, να μικραίνει, να χάνεται στον ορίζοντα. Και αρχικά λες, ευτυχώς που έφυγε, δεν άντεχα άλλο τόσο πόνο, τόσο ανακάτεμα, τόση ακαταστασία, τόση φασαρία, τόση σύγχυση. Ήθελες να νιώσεις και λίγο ελεύθερος, να νιώσεις πως η ζωή σε αγαπάει και ότι είσαι ευτυχισμένη, ήθελες να νιώσεις χαρούμενη!

Έγινες;;; Αυτό είναι το θέμα, ότι δεν ξέρεις.. Πολλά δεν ξέρεις όμως και αναρωτιέμαι που πάμε...

Και περνάει ο καιρός και βλέπεις πως αυτή η παλίρροια δεν γυρίζει σε σένα, καταλαμβαίνεις ότι δεν θα γυρίσει ποτέ. Σου λείπει, ναι, σου λέιπει, δεν το περίμενες το ξέρω, αλλά έλα που σου λείπει η ακαταστασία και σένα κατα βάθος, έλα που ως άνθρωπος και εσύ δεν σου αρέσει το ήσυχο. Έλα που το αλατοπίπερο της ζωής είναι αυτή η παλίρροια, αυτή η ακαταστασία? Ναι δεν είναι ο πόνος, το ξέρω.. αλλά έλα που σόυ λείπουν κάποια πράγματα από αυτή την παλίρροια!

Τι θα κάνεις;;; Εδώ καταλήγω.. ότι κάτι θα κάνεις!Γιατί πάντα κάνουμε κάτι...

Και κάνεις.. Δημιουργείς μόνος σου παλίρροιες, για να σου θυμίζουν αυτήν που έφυγε και δεν ξαναγύρισε. Όμως καμιά παλίρροια που φτιάχνεις, δεν είναι ίδια με αυτή που έφυγε. Και εσύ; Εσύ θυμώνεις, βγάζεις το θυμό σου και τότε, ΕΣΥ γίνεσαι παλίρροια για κάποιον άλλον.

Ζωή μου.. Αυτή είναι η ζωή όμως, πάνω κάτω, αυτή είναι η ζωή και ξέρεις τι; Αυτήν αγαπάω. Γιατί είναι σαν την παλίρροια. Ποτέ δεν ήταν η ίδια, ποτέ δεν είναι η ίδια, ποτέ δεν θα είναι η ίδια...

Πάντα θα μου λείπεις