"Μείνε", μου είπες, και περίμενες απάντηση.
Δεν μπορώ, πρέπει να φύγω. Πια δε με χρειάζεσαι, οι αλυσίδες από τα φτερά κόπηκαν. Μπορείς να δεις τον κόσμο τώρα.
"Μείνε", μου είπες ξανά και προσπάθησες να ξαναβάλεις τις αλυσίδες.
Μην το αρνείσαι, baby blue. Η τύχη σου δεν είναι πια εδώ. Μεγάλα πράγματα σε περιμένουν. Κοίταξε τον ουρανό, κοίταξε τη θάλασσα. Θυμάσαι τα χάρτινα καραβάκια που μου έφτιαχνες; Έλα να τα ρίξουμε στη θάλασσα. Καιρός να ταξιδέψουν. Είναι στη στεριά χρόνια τώρα. Πρέπει να ταξιδέψουν, δεν ανήκουν πια εδώ.
Και σαν έφευγαν τα καράβια, η δίχρωμη ματιά κοίταξε τον ουρανό. Τα κουρασμένα φτερά σου, άνοιγαν στο μήκος του σύννεφου και έπαιρναν το χρώμα του ήλιου. Αν ήσουν πουλί, θα ήσουν φοίνικας. Αυτό το χρώμα έχει η αναχώρηση σου. Πορτοκαλί. Σαν την καρδιά σου.
Σ' ευχαριστώ που μ' άφησες να κάνω βαρκάδα στην καρδιά σου. Η ψυχή σου άβυσσος, παρ' όλα αυτά, έτοιμη για όποια αναταραχή, για όποια τρικυμία. Δεν έχω συναντήσει άλλο τέτοιο λιμάνι μέχρι τώρα. Σου προσφέρει όλες τις υπηρεσίες, μα ποτέ δεν πληρώνεις φόρο. Πληρώνει αυτός για σένα.
Θυμάμαι.. Ναι, θυμάμαι.. Πριν χρόνια, όταν γονάτισες να δέσεις το κορδόνι σου. Απ' τ' ανοιχτό σου πουκάμισο μπήκαν 100 μυρουδιές. Πορτοκαλιές, ξανθές, μελαχρινές. Η μια θυμάμαι έμεινε καιρό. Πόσο με πλήγωνε αυτό το ανοιχτό σου πουκάμισο.
Μα ποτέ κανείς δεν μπορεί να σου κρατήσει κακία, baby blue. Γιατί αγαπάς με 1000 ψυχές. Με είχες στην πλάτη σου, πουλί, κάτω από τις φτερούγες σου. Και με ταξίδευες σ' όλα τα κρυφά σημεία της μοναξιάς σου. Πως να'ναι τώρα εκεί που είσαι λεύτερος;
Ποτέ δε σου εξήγησα γιατί σε φώναζα baby blue. Ξέρεις.. το άρωμα της ψυχής σου δένει γλυκά το μπλέ με το παιδί. Το άρωμα της ψυχής σου είναι ένα μπλε παιδί, ένα μελαγχολικό αγόρι. Μια συνεχόμενη άρνηση να μεγαλώσεις, κρυμμένο πίσω από τη θλίψη του. Ξετρυπώνεις λίγο, μισοβλέπεις τι κάνουν οι μεγάλοι και ξαναβάζεις το κεφάλι μέσα στη γη, κρύβεσαι πίσω από μια διάφανη πόρτα, πετάς ενώ δεν έχει ουρανό.
Γλυκιέ μου..
Πόσα νομίζω ότι ξέρω, αλλά δεν ξέρω. Και όμως, ξέρω. Κάθε μου βλέμμα στη δίχρωμη ματιά σου, ήταν ένα βλεφάρισμα στα άδυτα μέρη του Ολύμπου και του Άδη μαζί.
Κοίτα με, baby blue, κοίτα με σου λέω. Έτσι δε μαθαίνεις ποτέ. Δε βλέπεις; Πρέπει να μεγαλώσεις. Ένας μεγάλος κόσμος σε περιμένει να του δείξεις ποιος είσαι. Παναθεμά σε baby blue, μόνο εγώ πιστεύω σε σένα από μας τους δυο. Μα το Δία. Κουνήσου πια, κάνε κάτι, πάρε ένα ρίσκο. Δεν μπορείς να κρύβεσαι για πάντα. Μεγάλα πράγματα σε περιμένουν σου λεω.
Σαν παιδί που σε βλέπω τώρα, μου 'ρχονται ένα ένα αυτά τα χρόνια δίπλα σου. Μια αγκαλιά πράσινη, ένα φιλί ερυθρόλευκο και ένα χαμόγελο κίτρινο.
Και τι δεν έκανες όλα αυτά τα χρόνια. Μου κρατούσες το χέρι σφικτά σα να ήμουν κοριτσάκι με κοτσίδες.
Θέλω να τρέξω baby blue! "Όχι, είσαι τραυματισμένη. Ή μάλλον όχι. Τρέξε. Ποτέ δε θα μπορέσω να δαμάσω αυτή την τσιγγάνικη ψυχή. Τρέξε όσο πιο μακρυά. Εγώ εδώ θα μείνω. Εδώ να σε περιμένω. Σαν ένα παιδί. Σαν ένα μελαγχολικό αγόρι."
Αντίο..
Δεν μπορώ, πρέπει να φύγω. Πια δε με χρειάζεσαι, οι αλυσίδες από τα φτερά κόπηκαν. Μπορείς να δεις τον κόσμο τώρα.
"Μείνε", μου είπες ξανά και προσπάθησες να ξαναβάλεις τις αλυσίδες.
Μην το αρνείσαι, baby blue. Η τύχη σου δεν είναι πια εδώ. Μεγάλα πράγματα σε περιμένουν. Κοίταξε τον ουρανό, κοίταξε τη θάλασσα. Θυμάσαι τα χάρτινα καραβάκια που μου έφτιαχνες; Έλα να τα ρίξουμε στη θάλασσα. Καιρός να ταξιδέψουν. Είναι στη στεριά χρόνια τώρα. Πρέπει να ταξιδέψουν, δεν ανήκουν πια εδώ.
Και σαν έφευγαν τα καράβια, η δίχρωμη ματιά κοίταξε τον ουρανό. Τα κουρασμένα φτερά σου, άνοιγαν στο μήκος του σύννεφου και έπαιρναν το χρώμα του ήλιου. Αν ήσουν πουλί, θα ήσουν φοίνικας. Αυτό το χρώμα έχει η αναχώρηση σου. Πορτοκαλί. Σαν την καρδιά σου.
Σ' ευχαριστώ που μ' άφησες να κάνω βαρκάδα στην καρδιά σου. Η ψυχή σου άβυσσος, παρ' όλα αυτά, έτοιμη για όποια αναταραχή, για όποια τρικυμία. Δεν έχω συναντήσει άλλο τέτοιο λιμάνι μέχρι τώρα. Σου προσφέρει όλες τις υπηρεσίες, μα ποτέ δεν πληρώνεις φόρο. Πληρώνει αυτός για σένα.
Θυμάμαι.. Ναι, θυμάμαι.. Πριν χρόνια, όταν γονάτισες να δέσεις το κορδόνι σου. Απ' τ' ανοιχτό σου πουκάμισο μπήκαν 100 μυρουδιές. Πορτοκαλιές, ξανθές, μελαχρινές. Η μια θυμάμαι έμεινε καιρό. Πόσο με πλήγωνε αυτό το ανοιχτό σου πουκάμισο.
Μα ποτέ κανείς δεν μπορεί να σου κρατήσει κακία, baby blue. Γιατί αγαπάς με 1000 ψυχές. Με είχες στην πλάτη σου, πουλί, κάτω από τις φτερούγες σου. Και με ταξίδευες σ' όλα τα κρυφά σημεία της μοναξιάς σου. Πως να'ναι τώρα εκεί που είσαι λεύτερος;
Ποτέ δε σου εξήγησα γιατί σε φώναζα baby blue. Ξέρεις.. το άρωμα της ψυχής σου δένει γλυκά το μπλέ με το παιδί. Το άρωμα της ψυχής σου είναι ένα μπλε παιδί, ένα μελαγχολικό αγόρι. Μια συνεχόμενη άρνηση να μεγαλώσεις, κρυμμένο πίσω από τη θλίψη του. Ξετρυπώνεις λίγο, μισοβλέπεις τι κάνουν οι μεγάλοι και ξαναβάζεις το κεφάλι μέσα στη γη, κρύβεσαι πίσω από μια διάφανη πόρτα, πετάς ενώ δεν έχει ουρανό.
Γλυκιέ μου..
Πόσα νομίζω ότι ξέρω, αλλά δεν ξέρω. Και όμως, ξέρω. Κάθε μου βλέμμα στη δίχρωμη ματιά σου, ήταν ένα βλεφάρισμα στα άδυτα μέρη του Ολύμπου και του Άδη μαζί.
Κοίτα με, baby blue, κοίτα με σου λέω. Έτσι δε μαθαίνεις ποτέ. Δε βλέπεις; Πρέπει να μεγαλώσεις. Ένας μεγάλος κόσμος σε περιμένει να του δείξεις ποιος είσαι. Παναθεμά σε baby blue, μόνο εγώ πιστεύω σε σένα από μας τους δυο. Μα το Δία. Κουνήσου πια, κάνε κάτι, πάρε ένα ρίσκο. Δεν μπορείς να κρύβεσαι για πάντα. Μεγάλα πράγματα σε περιμένουν σου λεω.
Σαν παιδί που σε βλέπω τώρα, μου 'ρχονται ένα ένα αυτά τα χρόνια δίπλα σου. Μια αγκαλιά πράσινη, ένα φιλί ερυθρόλευκο και ένα χαμόγελο κίτρινο.
Και τι δεν έκανες όλα αυτά τα χρόνια. Μου κρατούσες το χέρι σφικτά σα να ήμουν κοριτσάκι με κοτσίδες.
Θέλω να τρέξω baby blue! "Όχι, είσαι τραυματισμένη. Ή μάλλον όχι. Τρέξε. Ποτέ δε θα μπορέσω να δαμάσω αυτή την τσιγγάνικη ψυχή. Τρέξε όσο πιο μακρυά. Εγώ εδώ θα μείνω. Εδώ να σε περιμένω. Σαν ένα παιδί. Σαν ένα μελαγχολικό αγόρι."
Αντίο..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου