Ξύπνησα ανήσυχη, για δεύτερη μέρα συνεχόμενα. Έτσι μάλλον αισθάνεται κάποιος όταν πλησιάζει το τέλος. Ένας κόμπος στο στομάχι και ένα κουβάρι στο λαιμό. Μια βαρεμάρα, σα να μη θέλω να κάνω τίποτα. Παίρνω τις μπογιές μου και κατεβαίνω στον κήπο. Ένας μήνας και κάτι, και τώρα κατάφερα να ζωγραφίσω. Πόσα είχα ευχηθεί να γίνουν και δεν έγιναν ποτέ. Και φτάνει η τελευταία μέρα και προσπαθώ να τα χωρέσω όλα σε αυτή τη γαμ*μένη μέρα που δεν ήθελα να έρθει. Και ήρθε τόσο σύντομα. Και τόσο σύντομα θα φύγει και αύριο θα είμαι πάλι μακρυά σου.
Δεν είναι τόσο τα όσα δεν πρόλαβα να ζήσω μαζί σου, αλλά τα όσα δεν πρόλαβα να σου πω. Γιατί όσα δεν πρόλαβα να σου πω, δε θα μπορέσω να τα πω πουθενά ξανά. Δεν είναι για το πως με κάνεις να νιώθω. Όχι, δεν έχουν να κάνουν με μένα αυτά που δεν πρόλαβα να σου πω. Έχουν να κάνουν με σένα, με σένα και μόνο. Αυτά που δεν μπορείς να δεις, κοιτάζοντας σε στον καθρέφτη. Από το λίγο πράσινο στα μάτια σου μέχρι τον τρόπο που πίνεις την μπύρα σου. Από τον τρόπο που αλλάζεις θέμα όταν κάνεις λάθος μέχρι την περίεργη μανία σου να οργανώνεις το κάθε τι, στην κάθε λεπτομέρεια. Από τις τόσες λεπτομέρειες που μαθαίνεις όλη μέρα, μέχρι τη γλωσοδιάρροια που σε πιάνει όταν θαυμάζεις κάτι. Από τον τόσο πειστικό σου τρόπο να με κάνεις να γελάσω και την ανυπόφορη πειθώ σου να με κάνεις να συζητήσω όταν θέλω να σου κρατήσω μούτρα.
Ένας μήνας και κάτι. Και δε σου είπα το τι βρίσκω όμορφο και μοναδικό πάνω σου. Γιατί η τόση περιέργη ταυτότητα σου με ταράζει. Γιατί η ανάγκη σου για ελευθερία με κάνει να ταξιδεύω. Γιατί το πάθος σου για να βρεις την άκρη μόνος σου με συναρπάζει. Γιατί αυτό το χάος εμένα μου βγάζει μαγεία. Γιατί όταν μιλάς εγώ απλά χαζεύω. Γιατί όταν αγριεύεις εγώ απλά παρατηρώ. Ένας μήνας και κάτι. Και δεν κατάφερα να σου πω πόσο θέλω να σε ξαναδώ. Γιατί μπερδεύονται τα λόγια μου κάθε φορά που με ρωτάς με το διαπεραστικό σου βλέμμα για μια ακόμη επαφή.
Και φεύγοντας, θα σου ξεριζώσω τα μάτια, με ό,τι ωκεανούς και φωτιές έχουν μέσα και θα τα κρύψω στο κομπόδεμα που κρατάω πάντα μαζί μου. Και αυτό το λίγο πράσινο που έμεινε θα σου χαρίσω, μην πεις καμιά φορά ότι δε σου έδωσα ποτέ κάτι. Έτσι για να έχουν και οι άλλοι κάτι όμορφο να χαζεύουν. Και θα φορέσω το μαντήλι μου και θα σου πω αντίο. Έτσι είμαστε εμείς άλλωστε. Δεν αφήνουμε τα αντίο να μας πνίγουν. Έχουμε ραντεβού με την επόμενη μέρα.
Δεν είναι τόσο τα όσα δεν πρόλαβα να ζήσω μαζί σου, αλλά τα όσα δεν πρόλαβα να σου πω. Γιατί όσα δεν πρόλαβα να σου πω, δε θα μπορέσω να τα πω πουθενά ξανά. Δεν είναι για το πως με κάνεις να νιώθω. Όχι, δεν έχουν να κάνουν με μένα αυτά που δεν πρόλαβα να σου πω. Έχουν να κάνουν με σένα, με σένα και μόνο. Αυτά που δεν μπορείς να δεις, κοιτάζοντας σε στον καθρέφτη. Από το λίγο πράσινο στα μάτια σου μέχρι τον τρόπο που πίνεις την μπύρα σου. Από τον τρόπο που αλλάζεις θέμα όταν κάνεις λάθος μέχρι την περίεργη μανία σου να οργανώνεις το κάθε τι, στην κάθε λεπτομέρεια. Από τις τόσες λεπτομέρειες που μαθαίνεις όλη μέρα, μέχρι τη γλωσοδιάρροια που σε πιάνει όταν θαυμάζεις κάτι. Από τον τόσο πειστικό σου τρόπο να με κάνεις να γελάσω και την ανυπόφορη πειθώ σου να με κάνεις να συζητήσω όταν θέλω να σου κρατήσω μούτρα.
Ένας μήνας και κάτι. Και δε σου είπα το τι βρίσκω όμορφο και μοναδικό πάνω σου. Γιατί η τόση περιέργη ταυτότητα σου με ταράζει. Γιατί η ανάγκη σου για ελευθερία με κάνει να ταξιδεύω. Γιατί το πάθος σου για να βρεις την άκρη μόνος σου με συναρπάζει. Γιατί αυτό το χάος εμένα μου βγάζει μαγεία. Γιατί όταν μιλάς εγώ απλά χαζεύω. Γιατί όταν αγριεύεις εγώ απλά παρατηρώ. Ένας μήνας και κάτι. Και δεν κατάφερα να σου πω πόσο θέλω να σε ξαναδώ. Γιατί μπερδεύονται τα λόγια μου κάθε φορά που με ρωτάς με το διαπεραστικό σου βλέμμα για μια ακόμη επαφή.
Και φεύγοντας, θα σου ξεριζώσω τα μάτια, με ό,τι ωκεανούς και φωτιές έχουν μέσα και θα τα κρύψω στο κομπόδεμα που κρατάω πάντα μαζί μου. Και αυτό το λίγο πράσινο που έμεινε θα σου χαρίσω, μην πεις καμιά φορά ότι δε σου έδωσα ποτέ κάτι. Έτσι για να έχουν και οι άλλοι κάτι όμορφο να χαζεύουν. Και θα φορέσω το μαντήλι μου και θα σου πω αντίο. Έτσι είμαστε εμείς άλλωστε. Δεν αφήνουμε τα αντίο να μας πνίγουν. Έχουμε ραντεβού με την επόμενη μέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου