All monsters are humans

Με ελκύει οτιδήποτε τσαλακωμένο, σπασμένο και απόμακρο.
Ό,τι πιο μελαγχολικό και μυστήριο.
Με ελκύει να μπορώ να παίζω με τα όρια του, τα δικά του και τα δικά μου.
Να φτάνω στον γκρεμό και να μην πέφτω
Να βάζω το τσιγάρο στο στόμα και να μην το ανάβω
Να μου βάζω το πιστόλι στον κρόταφο και εγώ να γελάω
Να γελάω δυνατά γιατί το ξεγέλασα

Με ελκύει αυτό που οι άλλοι θεωρούν τέρας, σκοτεινό και άπιαστο.
Το λαβωμένο ξωτικό μου.
Κυνηγημένο, φοβισμένο.
Αυτό που δε με αφήνει να πλησιάσω, που με διώχνει μακριά του.
Γιατί πίστεψε και αυτό πως κανένας δεν το φτάνει
Γιατί πήρε την ασχήμια του κόσμου και την έκανε δική του
Γιατί ξέχασε τι και ποιος είναι, αυτό που ήθελε να είναι

Kαι με ελκύει να παίξω το παιχνίδι του
Να προσπαθεί να με τρομάξει και εγώ να μένω
Να μένω για να του θυμίσω αυτό που βλέπω εγώ
Να του θυμίσω αυτό που κρύβεi πίσω από τη μάσκα που φορά
Κάτι μικρό, κάτι μεγάλο. Τι σημασία έχει; Καθόλου δε με νοιάζει.
Φτάνει να θυμηθεί. Και ας μη βγάλει ποτέ αυτή τη μάσκα.
Και ας συνεχίσει να είναι το τέρας που οι άλλοι το θέλουν να είναι.