Το τελευταίο μου γράμμα σε σένα

Και κάτι τελευταίο από μένα για εσένα:
Ο άνθρωπος, φίλε, είναι εν τέλει η πιο μεγάλη πλάνη. Μπορεί κανείς να μη γεννήθηκε κακός, αλλά μια στάλα σκότους μέσα του να έχει, πάντα τέρας θα φοβάται πως θα γίνει. Και επειδή φοβάται, φίλε, θα γίνει. Κι όσο καλό και να του δείξει κάποιος άλλος, όσο φως και όση πίστη, για ένα φόβο πάντα θα είναι 2 αλήθειες πίσω. Κι αν ακόμη δε τον εγκαταλείψει ποτέ, θα κάνει τα πάντα για να τον διώξει.
Γιατί ο άνθρωπος, φίλε, έχει τόση πίστη στο σκοτάδι μέσα του, που κάθε που βγαίνει το φως - τρέχει να κρυφτεί. Βολεύεται σε μια συνήθεια και συμβιβάζεται μ' αυτό που ξέρει καλύτερα. Παζαρεύει την ελευθερία του για ένα κλουβί χρυσό, βάζει στα φτερά του πανοπλία ίσα με χίλιες κόγχες και βαφτίζεται ο βασιλιάς του ελέγχου.
Ποτέ δεν καταλάβα, φίλε, τι πάει τελικά να πει άνθρωπος.
Αφού νεφέλες είναι οι ζωές μας. Πότε θα βρει ο άνθρωπος το θάρρος να ταξιδέψει;
Πες μου λοιπόν. Σε ρωτάω μια τελευταία φορά και ας πετάξω πια ελεύθερη χωρίς καμιά ελπίδα φυλακή.
Πως θα γίνεις αυτό που θες να γίνεις, αν τον εαυτό σου συνέχεια αμφιβάλλεις;