το δικό μου βήμα στην αθρωπότητα

δε γράφω για λύπηση.
ούτε θέλω να με θωπεύουν
σαν τελειώνει το μελάνι απ' το στυλό.
δεν κρίνεις το μέγεθος του πόνου
από τον τρόπο έκφρασης του.
εξίσου μπορεί να πονάει και αυτός που δε μιλάει ποτέ.
δε γράφω για προσοχή.
ούτε θέλω σωτηρία από κανένα.
πιστεύω στη μαγεία των συναισθημάτων
σαν το δικό μου τρόπο εξιλέωσης.
και αν έστω και λίγο μπορέσεις να με νιώσεις,
τότε μόλις κάναμε μαζί ένα βήμα πιο κοντά στην ανθρωπιά.