Nowhere to go, but everywhere

αυτό το άγνωστο, το μυστήριο είναι πάντα κάτι άπιαστο. η τύχη του να μην ξέρεις δίνει την ικανότητα να φτιάχνεις στο μυαλό σου αγαλματίδια λατρείας ή μίσους. μπερδεύεσαι σε λέξεις και φτιάχνεις ιστορίες, ενισχύοντας την αρχική σου θεωρία. μέσο ελευθερίας, με κανένα να σου λεει ότι καταχράζεσαι δεδομένα...
και ότι έπλασες, ραγίζει λίγο λίγο μέχρι να σπάσει από τη στιγμή που αρχίζεις να γνωρίζεις τον άλλο καλύτερα. όρια φαντασίας και φαντασίωσης εμποδίζουν περαιτέρω μυθοπλασίες, και το αγαλματίδιο παίρνει μορφή άλλη από αυτή που είχες φτιάξει. τα δεδομένα και οι λέξεις δεν είναι πια αρκετές, δε συμβαδίζουν με αυτό που πια έβλεπες. πήραν άλλη μορφή και στεριώνουν σε ένα σώμα που νιώθεις ότι δεν έμαθες ποτέ σου.

αν ποτέ έρθουν να μου πουν πως ο έρωτας και ο φασισμός είναι συνυφασμένες έννοιες, θα έσκυβα το κεφάλι και ένα δάκρυ θα κυλούσε για την καταστροφή του δικού μου ειδώλου. 

σε έπλασα στο δικό μου μυαλό άπιαστο και μακρινό, παραμένεις έτσι. με μια πικράδα στη γεύση πλέον. γιατί στηρίχτηκα σε μια λέξη "σιχαίνομαι την αχαριστία" και έχτισα τη δική μου ιστορία ότι δε θα φανείς ποτέ αχάριστος. το θέμα με τις λέξεις είναι ότι πάντα έχουν δυο νοήματα και είναι σε σένα ποιο από τα δυο θα διαλέξεις. 

δεν μπορείς να απαρνηθείς τη δύναμη του να πλάθεις άγνωστο κόσμο με τον τρόπο που νομίζεις εσύ ότι είναι. ένας μικρός θεούλης σαπίζει μέσα μας. προσπαθεί ανελέητα να αντισταθεί στην ιδέα ότι δεν έχουμε έλεγχο σε κανένα και σε τίποτα. δε μας ανήκει κανένας και τίποτα, αφήνοντας τις πράξεις μας να πέσουν στο κενό - πριν κάνει βήμα ο άλλος να τις αρπάξει. 

είναι δύσκολο πάντως, να γκρεμίζονται οι ιστορίες σου. δεν έχεις από που να κρατηθείς. δύσκολο και για μένα να φύγεις χωρίς αντίο. 

ιδού λοιπόν η ευκαιρία για νέα μυθοπλασία.