Crying Won't Help You Now

Δεν ξέρω αν είσαι χαρούμενος, αν είσαι ευτυχισμένος. Δεν ξέρω γιατί έστειλες εκείνο το μήνυμα, δεν ξέρω γιατί μου έγραψες εκείνα που έγραψες. Δεν ξέρω γιατί έκλαψες, δεν ξέρω γιατί μου το είπες καν.
Ξέρω καλά εσένα όμως και μ' αυτό μπορώ να βγάλω αρκετά συμπεράσματα. Μόνο τον εγωισμό μπορώ να σκεφτώ ως λόγο που έστειλες εκείνο το μήνυμα. Έκλαψες από εγωισμό, γιατί όσα ήθελες έχουν πια φύγει, ό,τι είχες στα χέρια σου το έχεις πια πνίξει από την κακία σου και τη ζήλεια σου. Έκλαψες από εγωισμό, γιατί εσύ έμεινες εκεί και ναι είσαι μόνος σου τώρα. Λυπάμαι που γίνομαι σκληρή, λυπάμαι που δεν σου δόθηκε η ευκαιρία ποτέ σου να με φτύσεις αλλά και εγώ είμαι άνθρωπος που ξέρει να δίνει, αλλά και που ξέρει πότε επιτέλους πρέπει να φύγει. Και έπρεπε να φύγω, μα εσύ γελούσες ότι θα γυρνούσα.. Με λύγισες, με έκανες να κλάψω, με πόνεσες, με μείωσες αλλά συγχρόνως με υποτίμησες.
Θα ήλπιζα να έκλαιγες απλά για να με ξεχάσεις, απλά για να με αφήσεις να μείνω μια χαρούμενη ανάμνηση. Μακάρι να μην είχες καθόλου εγωισμό για μια φορά στη ζωή σου, να εκφραζόσουν χωρίς το πληγωμένο πάντα "εγώ" σου μπροστά. Ξέρω ότι πέρασες πολλά και ξέρω ότι ήμουν μια λέμβος για σένα και ας μην το έλεγες ποτέ, αλλά μακάρι να μπορούσες να εκτιμήσεις μια φορά αυτή τη λέμβο που σε έσωνε κάθε φορά. Μακάρι...
Ελπίζω να είσαι καλά, ελπίζω κάποια μέρα να φύγει όλος αυτός ο εγωισμός σου και αν βρεις αυτό που πραγματικά είσαι.

κάπου, κάποτε, ξανά



".. δεν κλαίω για σένα και για κανένα, κλαίω για μένα που σ' αγαπώ .."