The Lonesome Road

You're tearing me apart

Crushing me inside

You used to lift me up

Now you get me down

If I Was to walk away

From you my love

Could I laugh again?

If I Walk away from you

And leave my love

Could I laugh again ?

Again, again...

You're killing me again

Am I still in your head?

You used to light me up

Now you shut me down

I'm losing you again

Like eating me inside

I used to lift you up

Now I get you down

Without your love

You're tearing me apart

With you close by

You're crushing me inside

Without your love

You're tearing me apart

Without your love

I'm dazed in madness

Can't lose this sadness

You're tearing me apart

Crushing me inside

Without your love (you used to lift me up)

You're crushing me inside (now you get me down)

With you close by

I'm dazed in madness

Can't lose this sadness

It's riping me apart

It's tearing me apart

I don't know why

[Archive - Again]

Ακόμη να καταλάβω γιατί κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι, δακρύζω, βάζω τα κλάματα, στεναχωριέμαι, λυπάμαι, θυμάμαι, ξεχνάω και απλά καταλήγω στη θλίψη μου; Απλά θέλω να μείνω μόνη μου, να βρεθώ με τα συναισθήματα μου, βρίσκω μια ζεστασιά στη στεναχώρια μου, βρίσκω την ησυχία μου, μπορεί να μην νιώθω ευτυχισμένη, αλλά νιώθω ήρεμη.

Τόσο συναίσθημα και πόνο μπορείς να νιώσεις ακούγοντας αυτό το τραγούδι. Να καταλάβεις πόσα νιώθει ο άλλος όταν απλά τον "αφήνεις" μόνο του. Πως τόσος πόνος έχει γίνει ένα τραγούδι, πως τόση θλίψη κρύβεται μέσα στις νότες.

Μερικές φορές μ' αρέσει που βρίσκω την ησυχία μου μέσα από τη θλίψη μου, μέσα στο σκοτάδι. Μπορεί να μην βρίσκω απαντήσεις, αλλά ναι, μπορώ να γνωρίσω καλύτερα εμένα, τον χειρότερο μου εαυτό. Βλέπω πόσο μαύρη μπορεί να γίνει η ψυχή μου. Ναι δεν βρίσκω απαντήσεις, γιατί δεν βλέπω καθαρά, αλλά μερικές φορές ναι το παραδέχομαι είναι τόσο ωραία μέσα στη στεναχώρια να βουλιάζεις. Ίσως γιατί τότε όλοι γυρνάνε τα βλέμματα πάνψω σου, σου δίνουνε σημασία. Ίσως όμως και γιατί κανείς πια δεν σου δίνει σημασία, απλά σ' αφήνουνε στο μαύρο σου το χάλι, να σκέφτεσαι και να καταριέσαι την μέρα που γνώρισες εκείνον τον άνθρωπο που σε καταδιώκει χρόνια. Ίσως γιατί απλά αυτό σου πάει περισσότερο, το μαύρο, η κατάθλιψη. Αλλά ναι, το ξαναπαραδέχομαι. Η λύπη με κάνει να δείχνω πιο όμορφη... Άστε με στην ησυχία μου απλά, δεν ζήτησα από κανένα να με έχει έγνοια.

".. γιατι δεν μ' αφήνετε ήσυχο, άστε με ήσυχο όλοι .."