και να κλαις για ξένα βάσανα,
για ξένες αμαρτίες.
Σκιές να βλέπεις στα χαρτιά σου απατηλές
και στον καφέ, τους έρωτες σου τραυματίες
Είσαι μια χώρα που δεν έφτασε κανείς
που μόνο σε ένα μυθιστόρημα υπάρχει,
μοιάζεις μια ανάμνηση μιας νύχτας μακρυνής,
για ένα τίποτα μικρή, χαμένη μάχη.
Σ' άρεσε, πάντα, το σκοτάδι της σκηνής
και λόγια του έρωτα να λες παντα μονάχη
Ποτέ δεν ήξερα τι θα 'θελες να πεις,
πόσα πολλά είχες κρυφά, πόσα κρυμμένα,
χανόσουν μεσα στα τοπία της σιωπής,
σε μιαν ομίχλη με ταξίδια μεθυσμένα, μεθυσμένα
Δημήτρης Μητροπάνος - Είσαι μια χώρα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου