Όταν κοπάσουν οι ανέμοι

Γράφω πάλι σε ένα άψυχο χαρτί, χρώματα και αρώματα να τα χορτάσω, και λίγη μαγεία από τη δική σου την ψυχή, για να 'χω να θυμάμαι.

Έψαχνα τρόπους για να πω όσα μου έδειξες το βράδυ. "Σορόκο" με ονόμασες και περίμενες να κοπάσω.

Σε ένα τσιγάρο απόσταση πως πρόλαβες εκεί να ξετρυπώσεις και από τη μαγεία έστειλες το πιο πικρό κομμάτι.
Η αλήθεια είναι με φόβισε, μα δες πως τα κατάφερες, δυο σκιές ταυτόχρονα να φέρεις να φυλάνε, τα δυο σου μάτια της φωτιάς και της βαθιάς σου της ψυχής τα χιλιοζήλευτα.