Σε γουστάρω έτσι.

Αυτοκαταστροφή (η)[1878] < αυτο + καταστροφή: Το να καταστρέφει κανείς τον εαυτό του

Έχω δει πολλές. Αυτοκαταστροφές. Αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Σκέψεις. Ω, το αγαπημένο μου. Σκέψεις. Σε κάνουν ότι θέλουν, σα μαριονέτες που χορεύουν σε κουκλοθέατρο. Σε καθηλώνουν τόσο που τη λέξη ελευθερία την έχεις συσχετίσει μόνο με το σηκώνω ανάστημα στο ζυγό ή δεν περιτριγυρίζεσαι από ένα χρυσό κλουβί.

Έχω δει πολλές. Αυτοκαταστροφές. Και κάθε φορά κάνω και εγώ την ίδια αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Προσπαθώ να βοηθήσω. Να μην αυτοκαταστρέφεται πλέον.

Αλλά, η ιδιαιτερότητα της αυτοκαταστροφής είναι ότι σε τρώει και ταυτόχρονα σ' αρέσει ρε πούστη μου. Σε τρώει επειδή ξέρεις ότι καταστρέφει οτιδήποτε γύρω σου σου φέρνει ομορφιά και μαγεία και γι' αυτό θες να το αλλάξεις. Ταυτόχρονα όμως, σ' αρέσει γιατί δεν έχεις γευτεί κάτι άλλο πιο ωραίο από αυτό. Οτιδήποτε πέρα από αυτό (το οποίο ξέρεις να κάνεις πιο καλά) σε τρομάζει. Γιατί το άγνωστο τρομάζει. Και αγαπάς την αυτοκαταστροφή σου τόσο που την αφήνεις γλυκά γλυκά να σε πνίξει. Σα να είσαι σε ταινία: Αυτό το βυθίζομαι μέσα στην καρέκλα μου, παίρνω τα pop corn μου και αφήνομαι. Αφήνομαι σε αυτό που νομίζω ότι δεν μπορώ να αλλάξω, επειδή "αυτός είμαι", επειδή "δεν μπορώ να αλλάξω πλέον", επειδή "έχω προσπαθήσει τόσες φορές και συνεχίζω να το κάνω", επειδή "έχουν προσπαθήσει να με αλλάξουν και συνεχίζω να το κάνω", επειδή "ασυνείδητα τα κάνω αυτά" κλπ............. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να βρει άπειρο αριθμό δικαιολογιών, για κάτι που είναι τόσο απλό. 

Η δική μου αυτοκαταστροφή, έχει να κάνει με τη μη-ανιδιοτελή μου προσπάθεια να σώσω τον κόσμο. Δεν είναι αυτοκαταστροφικό να βοηθάς τον κόσμο, όταν στο ζητήσει φυσικά. Όταν δε στο ζητήσει όμως, εκεί είναι που ντύνεσαι υποτιθέμενος υπερήρωας χωρίς πατρίδα και εισέρχεσαι σε ναρκοπέδιο. Και να το ξέρω ότι οι νάρκες είναι συναρμολογημένες με μόνο ένα σκοπό. Να με πεθάνουν. Με τον ένα ή άλλο τρόπο, να σβήσουν οποιαδήποτε προσπάθεια μου για βοήθεια, να με ματαιώσουν για οποιαδήποτε κινητοποίηση κάνω ενάντια στην αυτοκαταστροφή του άλλου. Και ΜΠΟΥΜ! Όσες φορές μπήκα στο νακροπέδιο, έφαγα τα μούτρα μου, γιατί.. όταν κοριτσάκι μου.. ο άλλος δε θέλει να αλλάξει, όπου και να πατήσεις είσαι ΚΑΜΠΟΥΜ.

Προσωπικά, μετά από πολλαπλούς μικρούς θανάτους, είπα να διαλέξω ένα άλλο δρόμο. Ας πούμε ένα δρόμο ηρεμίας, ισορροπίας και ειρήνης. Ζεν η δικιά σου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οτιδήποτε αυτοκαταστροφικό να αρχίσει να πετάγεται στα σκουπίδια. Η πεποίθηση μου ότι μπορώ να βοηθήσω όλο τον κόσμο έχει πάρει τα βουνά και δε με επηρεάζει πλέον. Ή τουλάχιστον, όχι τόσο όσο παλιά.

Αυτός. Αχ αυτός. "Η αυτοκαταστροφή προσωποποιημένη". Κατά τους άλλους. Και κατά τον ίδιο φυσικά. "Tο παιδί μου που το μεγάλωσα με τόσο κόπο πως να το αποχωριστώ;" - Κάπως έτσι φαντάζομαι να σκέφτεται καθώς βάζει τρικλοποδιές στον ίδιο του τον εαυτό και χάνει παιχνίδια που γουστάρει.

Εγώ εκεί.
Αν θες να αυτοκαταστραφείς, να αυτοκαταστραφείς.
Αν θες να καείς, να καείς.

Η πιο μεγάλη μάχη είναι πάντα με τον εαυτό μας. Σε μια παρτίδα σκάκι, εσύ τα μαύρα, εσύ και τα άσπρα πιόνια. Εσύ ξέρεις πως να υπερνικήσεις τα "επειδή" και εσύ θα σκάψεις βαθιά για να δεις τι είναι αυτό που σε κρατά φυλακισμένο στην κάθε σου αυτοκαταστροφή. Εγώ δεν μπορώ να βοηθήσω κανένα. Παρά μόνο εμένα. Γι αυτό και με βλέπεις εδώ χάμω να παρατηρώ και να χαζεύω απλά, χωρίς να βγάζω μιλιά. Δική σου η ζωή, δικό σου το παιχνίδι.

Γιατί εγώ σε γουστάρω έτσι.