15 χρόνια μετά

Χτυπάει το κουδούνι για διάλειμμα, και εγώ σου είχα γράψει ένα ποίημα που πήγαινε κάπως έτσι:

"Σε κοίταζα, σ' έβλεπα, δε μου μιλούσες και μετά κοίταξα έξω και μαύρισε το φως μου. Έτρεξα, γονάτισα, μα είχες ήδη φύγει και ακόμη σε γυρεύω."

Κάθε χρόνο, αυτή τη μέρα σου αφιερώνω αυτό το τραγούδι. Γράφω πάντα και ένα στίχο που κάθε φορά ελέγχω αν το νιώθω ακόμη: 

"I've tried so hard to tell myself that you're gone, but though you're still with me, I've been alone all along"

Νομίζω ποτέ δε θα σταματήσω να το νιώθω. Πρέπει πλέον να αποδεχτώ ότι δε θα έχω κλείσιμο μαζί σου. Δεν τα καταφέραμε. Παιδούλα εγώ, εσύ κλεισμένος στους 4 άσπρους τοίχους. Η επικοινωνία είχε σβήσει καιρό πριν, πως να προλάβω να σου πω ότι δε θα σε ξεχάσω ποτέ;

Εγώ να θυμάσαι πολεμάω κάθε μέρα για σένα, για τα δικαιώματα σου, για το ποιος ήσουν και το ποιος θα ήθελες να ήσουν. Για το ποιον σε άφησε η κοινωνία να είσαι και ποιον όχι. Για τα λάθη του παρελθόντος, και τα λειτουργικά του μέλλοντος. Για άλλους σαν εσένα, για άλλους σαν εμένα. 

15 χρόνια και δε γνωρίζω ακόμη όλη την αλήθεια σου. Όσο και να προσπαθώ με νύχια και με δόντια, ελάχιστα μαθαίνω κάθε χρόνο. Ίσως για αυτό να μην έρθει ποτέ αυτό το κλείσιμο που ψάχνω όλα αυτά τα χρόνια. Μέσα από τους άλλους, δε θα μάθω ποτέ την αλήθεια. 

Και δε με νοιάζει πλέον. Γιατί εγώ έχω τη δική μου ανάμνηση από σένα:

Μας επισκέφτηκες ξανά μετά από καιρό. Μια μέρα που είχε αέρα δυνατό, αποφάσισες να μας πας θάλασσα. 7 άτομα σε ένα μπλε μικρό αυτοκινητάκι. Καθόσουν στα βράχια και κοίταζες που παίζαμε. Είχες εκείνο το βλέμμα που θα θυμάμαι. Είχε μέσα του μια χαρά που μας έβλεπες όλους μαζί και μια στεναχώρια που δε θα μας ξανάβλεπες ποτέ σου. 

Σου το χρωστούσα αυτό το κείμενο. Για το θυμό που είχα κάποτε μαζί σου και τη λύπη που είχα δημιουργήσει. Για όλα όσα δεν μπορούσα να αποδεχτώ στην αρχή και για όσα κατάφερα περισσότερο από όλους.

Δε θα κλάψω επειδή χάθηκες άλλο πια. Θέλω όμως να σε ευχαριστήσω για όσα έζησες εδώ. Ήταν όλα επιλογές σου και κανένας δε θα σου στερήσει αυτό το δικαίωμα. Και εγώ θα συνεχίσω να πολεμάω για αυτό σου το δικαίωμα. 

Λείπεις.