Συνέχισε να μου μιλάς για αυτήν. Συνέχισε να μου λες πως σου λείπει και πόσο της μοιάζω. Συνέχισε να νιώθεις για αυτήν, όσο νιώθεις για μένα. Δε νιώθω τίποτα μέσα μου όταν μιλάς για εκείνην. Δε μου κάνει αίσθηση αν έχεις αισθήματα για άλλην πέρα από μένα. Και δε με νοιάζει αν τα χέρια σου άλλη σάρκα κρατάνε. Και δε με νοιάζει αν αναπνέει τη δική σου μυρωδιά. Όταν το σώμα σου συναντιέται με κάτι άλλο πέρα από το δικό μου. Όταν η ηδονή σου και η ψυχή σου σμίγουν με τα δικά της. Και δε νιώθω τίποτα όταν εσύ γίνεσαι ένα με αυτήν και όχι μαζί μου. Η καρδιά μου δε χτυπάει χίλιες φορές σα βρίσκω τα εσώψυχα όσων πέρασαν από το κρεβάτι σου σε κρύα χαρτάκια, στο πάτωμα, εκεί που περπατώ. Και δε θυμώνω όταν με περνάς για άλλη. Ούτε όταν με φωνάζεις σαν την αγάπη σου τη μεγάλη. Και τέλος, δε με νοιάζει τι θα επιλέξεις. Έπαιξα και έχασα, θα σου πω, και θα κλείσω την πόρτα.
Δε με νοιάζει.
Αποκτηνώθηκα.
Αυτό που με νοιάζει όμως είναι το γιατί δε νιώθω. Και ώρες ώρες με ρωτάω αν όντως έγινα κτήνος, ένα κενό από συναισθήματα ή αν έχω τόσες άμυνες που στήνουν τείχη και γκρεμούς και δε σε αφήνουν να προχωρήσεις μέσα μου. Και κλαίω. Κλαίω για μένα, και αυτό που έγινα.
Μα πώς μπορώ να νιώσω για σένα άμα δε σ' έχω; Ξέροντας ποιος είσαι, πώς να σε εμπιστευτώ; Πώς να εμπιστευτώ ένα πουλί που δεν είχα και δε θα έχω;
Ίσως αυτό να μου φτάνει για τώρα, για όποια απόφαση πάρω και πάρεις.
Δε με νοιάζει.
Αποκτηνώθηκα.
Αυτό που με νοιάζει όμως είναι το γιατί δε νιώθω. Και ώρες ώρες με ρωτάω αν όντως έγινα κτήνος, ένα κενό από συναισθήματα ή αν έχω τόσες άμυνες που στήνουν τείχη και γκρεμούς και δε σε αφήνουν να προχωρήσεις μέσα μου. Και κλαίω. Κλαίω για μένα, και αυτό που έγινα.
Μα πώς μπορώ να νιώσω για σένα άμα δε σ' έχω; Ξέροντας ποιος είσαι, πώς να σε εμπιστευτώ; Πώς να εμπιστευτώ ένα πουλί που δεν είχα και δε θα έχω;
Ίσως αυτό να μου φτάνει για τώρα, για όποια απόφαση πάρω και πάρεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου