Εσύ τι θα έκανες;

ώρες ώρες η ελευθερία μοιάζει με τη χαρά, όπως ακριβώς την περίγραψε η Αλκυόνη. έχουμε τη χαρά στα χέρια μας αλλά δεν ξέρουμε ότι μας ανήκει. και μη ξέροντας τι να την κάνουμε, τη θάβουμε στο χώμα όπως τα σκυλιά το κόκαλο τους. το ίδιο και την ελευθερία. όταν σου δοθεί, έστω και σε ένα βαθμό, δεν ξέρεις τι να την κάνεις. πως να την χρησιμοποιήσεις. πως να την χειριστείς. πως να συμπεριφερθείς.

σαν ένα σύνδρομο της στοκχόλμης να σε κυριεύει. αρχίζεις και ψάχνεις αφέντες, τύραννους και λατρείες. ποιον να υπηρετείς και σε ποιον να υποτάσσεσαι; ποιον
να προσκυνάς και ποιον να φταις όταν όλα δεν πάνε όπως τα θες. ποιος θα σου πει τι θα κάνεις, όταν τα βρίσκεις σκούρα; 

γιατί εμείς δε μάθαμε ποτέ να έχουμε κυρίαρχο μόνο τον εαυτό μας. σύνδρομο κατοχής, σύνδρομο πολέμου, σύνδρομο του ότι η ειρήνη δεν έχει έρθει ποτέ σε αυτή τη γαμημέμνη σφαίρα, σύνδρομο ανασφάλειας και χαμηλής αυτοπεποίθησης, σύνδρομο μίμησης και αβουλίας.   

από την άλλη, είναι και οι άνθρωποι που τους στερήθηκε η ελευθερία, όπως στερήθηκε υπερβολικά ο μπέμπης το αγαπημένο του παιχνίδι. και όταν ο μπέμπης πάρει πίσω στα χέρια του το παιχνίδι, τι άλλο μπορεί να κάνει, παρά να το καταχραστεί. και όπως η υπερβολική χρήση ουσιών μετά από τη στέρηση πιο πιθανόν να σε σκοτώσει, έτσι θα σε σκοτώσει και η κατάχρηση της ελευθερίας σου.  έχεις στερηθεί τόσο την ελευθερία σου που αρχίζεις να καις και να σπάζεις ότι βρεις μπροστά σου, σκοτώνεις και βρίζεις οτιδήποτε θεωρείς εξουσία και αρχή. 

γιατί εμείς δε μάθαμε ποτέ να σεβόμαστε τον άλλο, επειδή εμείς πάντα ξέρουμε καλύτερα. και μια καταστροφή των πάντων θα φέρει μια νέα αρχή.  

μα το θέμα είναι οτι τα δυο είδη ανθρώπων είναι αλληλένδετα. γιατί και η νέα αρχή να έρθει το σύνδρομο στοκχόλμης θα επιστρέψει και ένα νέο αφέντη θα ζητήσεις, γιατί ποτέ δεν έμαθες να σέβεσαι εσένα. και τόσο πιο πολύ γεννιούνται ανάγκες  να δημιουργήσεις ένα κόσμο χωρίς αφεντάδες με το να καταστρέψεις τα πάντα, γιατί δεν έμαθες να σέβεσαι τους άλλους.
και είναι ο φάυλος κύκλος που δεν κατάφερες ποτέ να σπάσεις.
γιατί δεν έμαθες ποτέ ότι το κλειδί είσαι εσύ. και μόνο εσύ.