Μια γεύση από όνειρο (τοξικότητας)..

Ήταν προμήνυμα, δεν ήταν σαν όλα τα άλλα που ένιωσε.
Ήταν ένα μήνυμα για τη μέρα που θα ακολουθήσει.

Ήξερε πως θα τελείωνε αυτή η μέρα.

Και σε ψάχνει και σε βρίσκει, πάντα εκεί είσαι.
Λες και της είχες λείψει τη μέρα αυτή.
Σε κοιτάει. Είχε καιρό να σε κοιτάξει.
Μια πλανεύτρα ματιά όπως τότε.
Ένα χαμόγελο, σαν να ήξερες πως θα γυρίσει.

Ήξερε πως θα τελείωνε αυτή η μέρα.

Σα να μην πέρασε μια μέρα από εκείνο το πρωινό που την είχες γνωρίζει, σε ένα λόφο λίγο πιο κάτω από το σταθμό του τραίνου.
Πάντα της άρεσαν τα τραίνα - θυμίζουν φυγή και ένωση ταυτόχρονα.
Σαν της κάνεις νόημα να ρθεί, αυτή κοντοζυγώνει.
Το πουλί ανάμεσα στα φρύδια της πάντα θα είναι εκεί.
Ένα βήμα πίσω, ένα βήμα μπροστά.

Ήξερε πως θα τελείωνε αυτή η μέρα.

Δε σε έφτασε ποτέ. Όσο και να προσπάθησε. Δεν τα κατάφερε.
Δεν άγγιξε ούτε ένα φύλλο της καρδιάς σου. Κλαδιά παντού.
Λες και αν κατάφερνε να φτάσει στη ρίζα, θα την έκανε να ξεραθεί.
Όλο τοίχους τοίχους τοίχους. Και όλο λόγια λόγια λόγια.
Εκεί. Να κρατάνε το ύψος του τείχους ψηλά.
Λες και αν κατάφερνε να δει από πίσω τι έχει, θα καιγόταν μονομιάς.

Ήξερε πως θα τελειώνε αυτή η μέρα.

Και έτσι και έγινε. Σαν ξέφυγε η συζήτηση στα περασμένα, μέσα από πανύψηλους εγωισμούς και χαμηλά σπιτάκια, θυμήθηκε γιατί έφυγε εξ αρχής.
Αυτό που την τράβηξε σε σένα, αυτό την έδιωξε.
Το μυστήριο έγινε μυστικοπάθεια.
Η αυτοπεποίθηση, ανασφάλεια.
Και η λύπη, τοξικότητα.
Και εσύ.. Εσύ δε θα της το συγχωρέσεις ποτέ και ας ήταν  για αυτήν το μεγαλύτερο σου δώρο.