Χτες έλαβα γράμμα από ένα αγαπημένο πουλί. Ένα χαμόγελο έσκασε στο πρόσωπο μου και λυπήθηκα τόσο που δεν μπορούσα να το πάρω μια αγκαλιά και να του πω πόσο περήφανη είμαι για αυτό. Μου έγραψε ότι μπορεί να κλάψει πλέον ελεύθερα χωρίς να νιώθει αδυναμία ή ντροπή για τον εαυτό του. Τις προάλλες ένα άλλο αγαπημένο πουλί μου έγραψε πως έπιασε τον κατήφορο η ερωτική του φωλίτσα, παρόλα αυτά όμως "η ζωή ξέρει και εγώ την εμπιστεύομαι". Πάλι ήμουν μακριά για να το φιλήσω και να του πω είμαι περήφανη που νιώθεις άνετα κατά τη διάρκεια μιας μπόρας στη ζωή σου.
Κάθε μέρα χιλιάδες συναισθήματα πλημμυρίζουν τις ζωές μας και εμείς επιλέγουμε να τα αγνοούμε, να τα κατακρίνουμε, να τα αποφεύγουμε, να τα αψηφούμε, να τα κλείνουμε στο ντουλάπι, στα πιο βαθιά μυστικά, για τις μαύρες νύχτες του χειμώνα και σε ότι πιο σκοτεινό μπορεί να υπάρξει. Κάποιοι άνθρωποι το κάνουν αυτό μόνο στα δυσάρεστα συναισθήματα. Είναι βλέπετε η "παγίδα της ευτυχίας", όπου όλοι πρέπει να είμαστε πάντα χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Τόσο απολυταρχία σε μια πρόταση παίζει να υπήρχε μόνο κατά καιρούς δικτατορίας. Άλλοι πάλι το κάνουν για τα συναισθήματα που φοβούνται, ξεκινώντας πάντα από τον έρωτα που για αυτούς πιο πιθανόν να σημαίνει πόνος. Ίσως ακόμη και με τη χαρά - ευτυχία, κρύβοντας την σαν τα σκυλιά το κόκαλο τους, επειδή δεν ξέρουν τι να την κάνουν και πως να τη διαχειριστούν. Φαίνεται έχουν μάθει ότι σε αυτούς συμβαίνουν μόνο δυσάρεστα πράγματα, άρα οτιδήποτε ευχάριστο θα τους γυρίσει μπουμεραγκ σε 3, 2, 1 και ΜΠΟΥΜ.
Κάθε μέρα χιλιάδες συναισθήματα πλημμυρίζουν τις ζωές μας και εμείς τα μαλώνουμε που υπάρχουν. Συναισθήματα είναι, κύματα, νεφέλες, φύλα στο ρυάκι, στάχτη που στροβιλίζει στον αέρα. Που έρχονται και φεύγουν. Δεν μπορούν να σε πειράξουν και σίγουρα δε θα είναι μόνιμα. Γιατί να μη τα ζήσουμε όσο τα έχουμε, να αφεθούμε σε αυτά και που ξέρεις μπορεί να μας πάνε σε μέρη που να μην έχουμε ξαναδει. Νιώσε άνετα με αυτό που συμβαίνει, υπάρχει λόγος που συμβαίνει. Και αν δεν τον βρίσκεις, δεν πειράζει, μείνε με την απορία. Δεν έχουν βρεθεί για όλα τα ερωτήματα οι απαντήσεις.
Καρδιά είναι, μην την μαλώνεις.
Κάθε μέρα χιλιάδες συναισθήματα πλημμυρίζουν τις ζωές μας και εμείς επιλέγουμε να τα αγνοούμε, να τα κατακρίνουμε, να τα αποφεύγουμε, να τα αψηφούμε, να τα κλείνουμε στο ντουλάπι, στα πιο βαθιά μυστικά, για τις μαύρες νύχτες του χειμώνα και σε ότι πιο σκοτεινό μπορεί να υπάρξει. Κάποιοι άνθρωποι το κάνουν αυτό μόνο στα δυσάρεστα συναισθήματα. Είναι βλέπετε η "παγίδα της ευτυχίας", όπου όλοι πρέπει να είμαστε πάντα χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Τόσο απολυταρχία σε μια πρόταση παίζει να υπήρχε μόνο κατά καιρούς δικτατορίας. Άλλοι πάλι το κάνουν για τα συναισθήματα που φοβούνται, ξεκινώντας πάντα από τον έρωτα που για αυτούς πιο πιθανόν να σημαίνει πόνος. Ίσως ακόμη και με τη χαρά - ευτυχία, κρύβοντας την σαν τα σκυλιά το κόκαλο τους, επειδή δεν ξέρουν τι να την κάνουν και πως να τη διαχειριστούν. Φαίνεται έχουν μάθει ότι σε αυτούς συμβαίνουν μόνο δυσάρεστα πράγματα, άρα οτιδήποτε ευχάριστο θα τους γυρίσει μπουμεραγκ σε 3, 2, 1 και ΜΠΟΥΜ.
Κάθε μέρα χιλιάδες συναισθήματα πλημμυρίζουν τις ζωές μας και εμείς τα μαλώνουμε που υπάρχουν. Συναισθήματα είναι, κύματα, νεφέλες, φύλα στο ρυάκι, στάχτη που στροβιλίζει στον αέρα. Που έρχονται και φεύγουν. Δεν μπορούν να σε πειράξουν και σίγουρα δε θα είναι μόνιμα. Γιατί να μη τα ζήσουμε όσο τα έχουμε, να αφεθούμε σε αυτά και που ξέρεις μπορεί να μας πάνε σε μέρη που να μην έχουμε ξαναδει. Νιώσε άνετα με αυτό που συμβαίνει, υπάρχει λόγος που συμβαίνει. Και αν δεν τον βρίσκεις, δεν πειράζει, μείνε με την απορία. Δεν έχουν βρεθεί για όλα τα ερωτήματα οι απαντήσεις.
Καρδιά είναι, μην την μαλώνεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου