Και όταν είχα ένα φιλί απόσταση από τα χείλη του, τότε το θυμήθηκα. Εκείνο το διαπεραστικό βλέμμα του που είχα σχεδόν ξεχάσει. Είχα σχεδόν ξεχάσει πόσο εύκολα μπορεί να με γδύνει, να τρυπώνει μέσα μου και να διαβάζει ότι περάσει από το ξεκούρδιστο μυαλουδάκι μου. Εκείνο το βλέμμα που λύνει χίλιους χείμαρρους, που ορμάνε κατά πάνω μου, φωνάζουν το όνομα μου και ζητούν να με πάρουν μαζί τους στα πιο βαθιά τους όνειρα. Εκείνο το βλέμμα που έχει δυο φωτιές για πυρήνα, που τραβολογούν εμένα και την ψυχή μου σε δρόμους άγνωστους και μαγικούς. Εκείνο το βλέμμα, έξυπνο - βαθύ - μελαγχολικό. Και άφησα πάλι να με συνεπάρει στα δικά του ταξίδια. Ανήμπορη να κουνηθώ, ήθελα μόνο να χαζεύω. Και τότε το είδα. Είδα το λίγο πράσινο που κρύβουν τα μάτια του. Μέσα από τις θάλασσες και τις φωτιές, ένα χρώμα διαφορετικό ξετρύπωσε μπροστά μου. Λες και δεν υπήρχε πριν. Λες και άνθιζε εκείνη την ώρα. Και το έβλεπα να μεγαλώνει και εγώ να χάνομαι στο κενό. Ένιωσα ένα ρίγος και την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Ήξερα ότι πια το βλέμμα του δε θα ήταν ξανά το ίδιο σαν κοιτάει εμένα. Ήξερα ότι το διαπεραστικό αυτό βλέμμα δε θα είναι πια μελαγχολικό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου