Μπάζει νερά η βάρκα, καπετάνιε

βουλιάζω.
βουλιάζω.
και όπως βουλιάζω, στο λέω έχω, μωρό μου,
ξεχάσει πως κολυμπάνε και πως βγαίνουν στην επιφάνεια.
βουλιάζω και έχω ξεχάσει να πάρω αναπνοή.
να πάρει. τώρα τι κάνουμε;

έχει βάλει το καράβι νερά από παντού και δεν ξέρω από που να το πιάσω.
μπαλώνω από το ένα και μπαίνει από την άλλη.
κολλάω την άλλη και ξανανοίγει η παλιά.
πανάθεμα σε. τι σε ήθελα σαπιοκάραβο;

από την αρχή, σε βρήκα γεμάτο τρύπες
- φαίνεται μάλλον οι προηγούμενοι άφησαν τη στάμπα τους
και είπαν να σε πετάξουν στη δική μου θάλασσα.
τι το ήθελα και πίστεψα πως θα με ταξιδέψεις;

βουλιάζω και δε θυμάμαι πως επιβιώνουμε στα βαθιά νερά
το θυμάμαι. είχα ξαναπνιγεί. και σώθηκα.
πως σώθηκα; δε θυμάμαι.
διάολε. γιατί δε μπορώ να θυμηθώ;

και έχω πια ξεχάσει σε ποια νερά αρμένιζα μονάχη
κι αν ήταν γαλάζια σαν του Αιγαίου ή αυτό το πράσινο του Ιονίου.
μια χαρά δεν ήταν τότε; τι ήθελα άλλο μέσο να διαβώ;
πόσο δύσκολο, όταν έχεις πια ξεχάσει πως να αρμενίζεις μόνη.

μα ο καπετάνιος βουλιάζει μαζί με το καράβι του.
και αρνούμαι να σε αφήσω, μόνο με όλο αυτό το σαράκι.
κάτι θα σου βρήκα, για να σε αφήσω να με ταξιδέψεις.
ταξίδεψε με, λοιπόν, και ας είναι ο προορισμός τα άδυτα του Ποσειδώνα.