Ασυμβίβαστοι έρωτες

Πες με ρομαντική, αλλά εγώ τρελαίνομαι για τους έρωτες τους ασυμβίβαστους.
Αυτούς που δεν μπορούν να βρουν την ησυχία τους με κάτι απλό.
Αυτούς που κάνουν την υπέρβαση όταν το ζητήσει η περίσταση.
Αυτούς που δεν κολλάνε πουθενά για ένα κ*λοέρωτα.

Ασυμβίβαστοι είναι αυτοί που τα αφήνουν όλα για κάτι νέο,
που πάνε κόντρα στον καιρό και ζούνε 1000 χρόνια ρουτίνας,
κόντρα στα πρέπει και στα θέλω των άλλων.
Αυτοί που άλλαξαν χώρα και ξανάχτισαν απ’ την αρχή τη ζωή τους,
και αυτοί που βαφτίζουν το θεό τους μ' άλλο όνομα.
Ασυμβίβαστοι είναι αυτοί που μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε,
διαπερνάνε συμπληγάδες,
και αφήνουν πίσω τους τη Σκύλα και τη Χάρυβδη.
Αυτοί που βλέπουν το τέρας και δε το φοβούνται
και αυτοί που αψηφούν τα άδυτα του Ποσειδώνα και τους Μουσώνες των καιρών.


Ακούγομαι ρομαντική, μα έτσι έμαθα εγώ.
Ο έρωτας, μου είπαν, θέλει θυσίες.
Όχι αλάτι, ούτε πιπέρι.
Θέλει το γ*μημένο το μπαχαρικό που δεν έμαθα ποτέ το όνομα του.
Αυτό το κάτι που κάθε φορά σε κάνει να ξεπερνάς τον εαυτό σου.
Γιατί μ’ αυτό έχει να κάνει ο ασυμβίβαστος έρωτας.
Με τον άνθρωπο. Τι και ποιον αφήνεις πίσω. Τι και ποιον βρίσκεις μπροστά.
Που για τον έρωτα ξεχνά φόβους και προσδοκίες.

Που για τον έρωτα δε μένει στην επιφάνεια.

Που για τον έρωτα ψάχνει στα πιο βαθιά του τέρατα και τα πολεμά.

Αυτόν τον άνθρωπο να ψάχνεις.
Τον άνθρωπο που θα ξεπεράσει τον εαυτό του για ένα έρωτα.
Αυτόν τον έρωτα να θες.
Τον έρωτα με το γ*μημένο έξτρα, που έγινε για σας.