Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2008

You've Dug Your Own Grave, Now Lie on It ...

Τώρα κλαις. γιατί κλαίς, συ δεν είσαι που γέλαγες χτές;; Τώρα που γίνομαι καπνός, πονάς άγγελε μου.. Έχασες το τρένο, έχασες και μένα...

Μπορώ να σκεφτώ ένα εκατομμύρια τραγούδια, ένα εκατομμύριο σκηνές από ταινίες, ένα εκατομμύριο στίχους από ποιήματα, ένα εκατομμυριο entries στο Blogger, ένα εκατομμύριο ανθρώπους που κάνουν το ίδιο λάθος. [Φυσικά όλοι το επαναλαμβάνουν, έστω και αν το βρίσκουν συνεχώς μπροστά τους. Κανείς δεν μαθαίνει από τα λάθη του.] Ποιο είναι αυτό; Με ρωτάς ποιο είναι αυτό; Εσύ πιστεύω το ξέρεις πιο καλά από όλους.

Το ερώτημα όμως είναι άλλο.. Γιατί πρέπει να χάσεις κάποιον για να καταλάβεις την αξία του;; Γιατί πρέπει να μείνουμε μόνοι μας, για να καταλάβουμε πως αυτός ο άνθρωπος μας έκανε τη ζωή πιο όμορφη; Γιατί πρέπει να φτάσουμε στη λύπη, για να κατανοήσουμε τη χαρά; Πόσο τυφλός ή εγωιστής μπορεί να είναι κάποιος, ώστε να μην μπορεί να δει τι του προσφέρει ο άλλος; Είναι όμως όντως θέμα τύφλωσης ή εγωισμού;

Η ψυχολογία λέει πως ο άνθρωπος δίνει σημασία, εκ φύσεως του, στα αρνητικά γεγονότα και χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου παρά σε αυτά που κάνει σωστά. Δηλαδή, εκ φύσεως του, ο άνθρωπος ασυνείδητα, μετράει τα λάθη του συντρόφου του παρά να θυμάται τα όσα καλά έκανε για αυτόν.

Έχουμε όμως ξεφύγει από το θέμα. Γιατί πρέπει να χάσουμε τον άλλο για να καταλάβουμε την αξία του; Γιατί δεν βλέπουμε εξ αρχής τις θυσίες που έκανε για μας ή το πόσο ωραία είναι να χαμογελάει; Γιατί πρέπει να χάσουμε αυτές τις στιγμές, για να κατανοήσουμε ότι είναι σημαντικές, με συνέπεια η ζωή μας να είναι πιο όμορφη; Γιατί δεν μπορείς να δεις ότι η μυτούλα της είναι μικρούλα και φέρνει έτσι λίγο γαλλική και τι όμορφα που κάνει τη γατούλα; Γιατί δεν μπορείς να δεις ότι μπορεί να περπατάει στραβά αλλά είναι ξεχωριστό και χαριτωμένο αυτό το περπάτημα; Γιατί δεν μπορείς να δεις, ότι μπορεί να μην μοιάζει στην πρώην σου, αλλά είναι ξεχωριστή και ότι θα έκανε τα πάντα για να είσαι εσύ καλά;

Κρίμα όμως, γιατί μερικές φορές, εσύ φτάνεις αργά, κλείνει η πόρτα του βαγονιού και το τρένο φέυγει μακρυά και εσύ το βλέπεις να απομακρύνεται και αυτό σε πονάει περισσότερα από όλα. Γιατί δεν μπορείς να το φτάσεις. Έχεις καταλάβει ότι το τρένο αυτό είναι η μοναδική ευκαιρία για να φτάσεις στον προορισμό σου και εσύ άργησες για λίγα λεπτά.

Γιατί η ζωή μπορεί να σε κάνει να πιστέψεις πως την έμαθες, αλλά πόσες ακόμα εκπλήξεις σου επιφυλάσσει για το τέλος...

".. το τέλος είναι αυτό που σε μαθαίνει να αγαπάς .."

Δεν υπάρχουν σχόλια: