Έπρεπε να πάμε στο κοιμητήριο, σε πήρανε στα χέρια τους 4 άνδρες. Όταν φτάσαμε εκεί, ο κόσμος είχε κυκλώσει τον τάφο, χωρίς καν να είσαι εσύ εκεί. Άλλοι έκλαιγαν, άλλοι πονούσαν και δεν το έέδειχναν Το αγόρι σου πάλι πρώτο, για όσα και να τον κατηγόρησαν, αυτός ήταν ακόμα εκεί. Σε φέρνανε εκεί μπροστά μας, κρατούσα τον θείο σου από το χέρι, ήταν έτοιμος να καταρρεύσει. Έκλαιγε και σε ζητούσε, εκείνη την ώρα φτάσατε και εσείς. Οι γονείς και η αδερφή σου δεν κλαίγανε, δεν μιλούσανε. Όχι, το μουρμουρητό της μάνας σου, ήταν πάντα στον ήχο των αυτιών μου. Σε βάλανε στον τάφο, σε ανοίξανε να σε φιλήσουν, να σε δοξάζουν, να σε αποχαιρετήσουν. Ο θείος σου επέμενε να σε δει, ήταν τόσο αδύνατος. Είχα μείνει πίσω εγώ, να επιβλέπω, οι σκέψεις περνούσαν σαν σίφουνας εκείνες τις ώρες. Κάτω από τον ήλιο, ξεσπά ένα δυνατό κλάμα, με ένα παραμιλητό, "γιατί τη Μαρίνα μου, φέρε μου πίσω τη Μαρίνα μου". Ήταν η "πανταχού παρών" Αναστασία. Στην αρχή, νόμιζα ότι απλά ήθελε σημασία, όπως κάνει πάντα. Μετά έμαθα πως ήταν μέσα στην "9-δα" που κάνατε παρέα. Πόσο εύκολα κάποιος κρίνει τον άλλον. Σου φέρανε τα στεφάνια, ο κόσμος άρχισε να φεύγει, η μάνα σου είχε κάτσει από πάνω σου σαν τον φύλακα άγγελο σου, μην της ξαναφύγεις. Έπρεπε να πάμε να κεραστούμε, για την παρηγοριά που λένε. Περπατούσαν σαν το σαλιγκάρι, δεν μπορούσαν να κουνήσουν τα πόδια τους. Ακόμη, ούτε ένα δάκρυ δεν είχε κυλήσει. Άμα δεν ξεσπάσουν, τότε θα το κρατούν όλο τον καιρό μέσα τους. Σε κάποια φάση πρέπει να περάσουν τα στάδια του πένθους. Η αδερφή σου έκατσε σε μια γωνιά, της μιλούσανε και αυτή ήτανε στον κόσμο της. Το ίδιο και η μάνα σου. Ο πατέρας σου προσπαθούσε να τους δώσει κουράγιο.
Για ακόμη μια φορά, περνούσαν 1000 χίλιες σκέψεις από το μυαλό μου. Άραγε που πάμε, άραγε όλοι αυτοί εδώ πονάνε; Ο θάνατος είναι κάτι καλό; Και άμα είναι καλό, γιατί όλοι κλαίνε; Και άμα είναι κακό, γιατί τότε όλοι πεθαίνουμε; Γιατί φοράμε μαύρα και όχι άσπρα; Τόσο πολύ πονάμε ή τόσο πολύ εγωιστές είμαστε σαν όντα και δεν θέλουμε να φεύγει ποτέ κανένας από κοντά μας; Ποιοι από όλους αυτούς θα σε θυμούνται μετά από 1 μήνα; Ποιο θα έρχονται να σου φέρνουν λουλούδια; Γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν; Γιατί είναι τόσο δύσκολο, όταν χάνουμε κάποιον; Από εγωισμό ή από αγάπη; Αν είναι αγάπη, τότε γιατί κλαίμε αφού φεύγεις από αυτή την ηλίθια ζωή και πας σε κάτι καλύτερο; Υπάρχει κάτι καλύτερο; Τι έχει μετά από αυτή τη ζωή; Είναι ψέμα ή αλήθεια αυτό που ζούμε τώρα; Μετά από αυτό, τι θα επακολουθήσει; Ποιον θα κατηγορήσουν άλλο; Την φίλη σου, που οδηγούσε το αυτοκίνητο; Το αγόρι σου, που είχατε μαλώσει και πήγες να τον δεις για να τα βρείτε; Τον εαυτό τους, όμως ποτέ. Ποιος καταλάβει όμως τον πόνο της μάνας; Ποιος να του δώσει ένα ελαφρυντικό που αντιδρά έτσι; Ποιο; θα υπερασπιστεί όμως την τιμή αυτών που μένουν πίσω, αφού εσύ δεν είσαι πια εδώ.
Μαρίνα, να είσαι καλά και να προσέχεις εκεί πάνω, Θα έρχομαι να σε βλέπω. Μην λυπάσαι, εκεί πάνω δεν πρέπει να λυπόμαστε. Όλοι θα βρούμε το δρόμο για την έξοδο από αυτό τον κόσμο. Όλοι θα έρθουμε να σε βρούμε. Πάντα να γελάς, όπως έκανες πάντα. Μαρίνα, θα μας λείψεις. Θα σε θυμόμαστε για πάντα.
Για ακόμη μια φορά, περνούσαν 1000 χίλιες σκέψεις από το μυαλό μου. Άραγε που πάμε, άραγε όλοι αυτοί εδώ πονάνε; Ο θάνατος είναι κάτι καλό; Και άμα είναι καλό, γιατί όλοι κλαίνε; Και άμα είναι κακό, γιατί τότε όλοι πεθαίνουμε; Γιατί φοράμε μαύρα και όχι άσπρα; Τόσο πολύ πονάμε ή τόσο πολύ εγωιστές είμαστε σαν όντα και δεν θέλουμε να φεύγει ποτέ κανένας από κοντά μας; Ποιοι από όλους αυτούς θα σε θυμούνται μετά από 1 μήνα; Ποιο θα έρχονται να σου φέρνουν λουλούδια; Γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν; Γιατί είναι τόσο δύσκολο, όταν χάνουμε κάποιον; Από εγωισμό ή από αγάπη; Αν είναι αγάπη, τότε γιατί κλαίμε αφού φεύγεις από αυτή την ηλίθια ζωή και πας σε κάτι καλύτερο; Υπάρχει κάτι καλύτερο; Τι έχει μετά από αυτή τη ζωή; Είναι ψέμα ή αλήθεια αυτό που ζούμε τώρα; Μετά από αυτό, τι θα επακολουθήσει; Ποιον θα κατηγορήσουν άλλο; Την φίλη σου, που οδηγούσε το αυτοκίνητο; Το αγόρι σου, που είχατε μαλώσει και πήγες να τον δεις για να τα βρείτε; Τον εαυτό τους, όμως ποτέ. Ποιος καταλάβει όμως τον πόνο της μάνας; Ποιος να του δώσει ένα ελαφρυντικό που αντιδρά έτσι; Ποιο; θα υπερασπιστεί όμως την τιμή αυτών που μένουν πίσω, αφού εσύ δεν είσαι πια εδώ.
Μαρίνα, να είσαι καλά και να προσέχεις εκεί πάνω, Θα έρχομαι να σε βλέπω. Μην λυπάσαι, εκεί πάνω δεν πρέπει να λυπόμαστε. Όλοι θα βρούμε το δρόμο για την έξοδο από αυτό τον κόσμο. Όλοι θα έρθουμε να σε βρούμε. Πάντα να γελάς, όπως έκανες πάντα. Μαρίνα, θα μας λείψεις. Θα σε θυμόμαστε για πάντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου