Αυτά που κρύβεις στο μανίκι σου

Καθόσουν στον καναπέ και μίλαγες για τη θάλασσα και τα κύματα. Είναι η ζωή σου λες. Πως σε ταξιδεύουν και πόσο ελεύθερο σε κάνουν να νιώθεις. Και καθώς μου έδειχνες πως να φτιάχνω κόμπους με αυτό το βαθύ μπλε σχοινί σου, σήκωσες το μανίκι που τόσο σφικτά κρατούσες, και εγώ έκλεψα μια ματιά απ' τις ουλές σου. Φάνηκαν βαθιές και γεμάτες πόνο. Να ξεχειλίζουν από μοναξιά.

Όχι. Μην τις κρύβεις σε παρακαλώ. Άσε με να τις δω. Δεν σε κάνουν λιγότερο ταξιδευτή από ότι είσαι ήδη στα μάτια μου.  Άσε με να τις αγγίξω.

Θέλω να τις αγγίξω. Να τις αγκαλιάσω και να τις φιλήσω. Θέλω να τους πω ότι θα τις αγαπώ. Όσο πόνο κι αν κρύβουν. Θέλω να ξέρουν κι αυτές, όπως και εσύ, ότι αποδέχομαι αυτό που είσαι. Αποδέχομαι και αυτές αυτό που είναι. Όχι δεν είναι ντροπή. Δεν είναι σημάδι αδυναμίας. Ούτε κάτι λιγότερο από ότι είσαι τώρα. Δεν είναι το παρελθόν σου, δεν είναι το παρόν, ούτε το μέλλον σου. Δείχνουν απλά πως είσαι άνθρωπος. Όχι ποιος είσαι, ούτε ποιος ήσουν.

Μην τις κρύβεις σε παρακαλώ. Άσε με να μάθω την ιστορία τους. Δε σε κάνουν περισσότερο ήρωα από ότι είσαι ήδη στα μάτια μου. Άσε με να τις μάθω.

Θέλω να τις μάθω. Διότι αποτελούν κομμάτι σου. Μέρος σου. Αποτελούν στοιχείο του εαυτού σου. Μην τις αρνείσαι. Έφτασες εδώ που είσαι, και αυτές είχαν το δικό τους ρόλο. Δείχνουν τις καταιγίδες και τα κύματα που πέρασες. Πληγώθηκες. Και αυτός ο δρόμος ήταν ο μόνος που μπορούσες να διαβείς. Μην κρύβεις τις πληγές σου, μήτε το πρόσωπο σου. Μίλα μου για αυτές. Μίλα μου για σένα και άσε με να τις αγαπήσω.

Και άσε με να σε μάθω πως αγαπάμε τις πληγές μας. Γιατί αν δεν μάθουμε να αγαπάμε τις πληγές μας, δε θα μας φτάσει μια ζωή για να τις κλαίμε.