Τα αντίο σου

σιχαίνομαι όταν μου κλείνεις το στόμα.
όχι με φιλιά.
με τη συμπεριφορά σου.
όταν αποφασίζεις ότι ήρθε η στιγμή για τον προσωπικό σου χρόνο.
και χαμηλώνεις την ένταση στο 0
λες και η δική μου άποψη δε μετρά.

έχω συνηθίσει να αποφασίζουν άλλοι για μένα
να μου λένε πως να πράξω για να είμαι σωστή.
να μου παίρνουν την ανάσα πριν προλάβω να ξεφυσήσω.

εσύ όμως..

εσύ όμως, μη μου λες να μην κοιτάξω πίσω
και μη μου λες να βλέπω μπροστά.
δεν είμαι παιδάκι.
καταφέρνω να επιλέξω μόνη μου τα ρούχα για το σχολείο.
μη μου λες πως να σκέφτομαι
και μη μου λες πως να μη νιώθω.
είμαι εγώ, θυμάσαι;
καταφέρνω να ζήσω τα συναισθήματα μου χωρίς φόβο.

δώσε μου φιλιά στο στόμα,
για να κάνεις τα μούτρα μου να γελάσουν ξανά.
και φιλιά στα μάτια,
για να δω το μέλλον που επέλεξα να φέρω στη ζωή μας πιο γλυκά.
δώσε μου φιλιά στο μέτωπο,
πες μου να προσέχω όπου κι αν πάω.
και φιλιά στο μάγουλο,
για να επιστρέψω πίσω σώα

και όταν λες αντίο να με κοιτάς στα μάτια.
θέλω να βλέπω εκείνες τις θάλασσες καθώς ανεβαίνω στον ουρανό.
θέλω να πνίγομαι στους ωκεανούς σου
και ας το χαμόγελο σου δεν ταιριάζει με το αντίο σου.