Μα είναι εκείνες οι λίγες στιγμές που οι ανασφάλειες αποφασίζουν να μου κάνουν παρέα. Μπουκάρουν όποτε βρουν ανοιχτή την πόρτα. Μπαίνουν απρόσκλητες στο μυαλό μου και στρογγυλοκάθονται στο ξύλινο τραπεζάκι μου και τις λαδί μου πολυθρόνες. Λένε "μόνη της είναι αυτή", και ας μη ξεχνάμε - οι τοίχοι είναι βαμμένοι με τις εμπειρίες του παρελθόντος - "ας πιούμε ένα καφέ και να τα πούμε". Λογικό να κουρνιάσουν, χωρίς να με ρωτήσουν. Και κάθονται και επιχειρηματολογούν με τους βαμμένους τοίχους και εγώ, η τρελή, να κάθομαι να τους ακούω. Βάζω μουσική, τίποτα. Βάζω ταινία, τίποτα. Εκεί επιχείρημα, αντιεπιχείρημα. Και να διαστρεβλώνουν οι ανασφάλειες τους τοίχους μου και να αλλάζουνε μορφές. Διάολε. Γ*μώ τις ανοιχτές μου πόρτες. Και τις εμπειρίες μου και σένα και όλους. Και να αρχίζω να τις προσέχω που μιλάνε και να τους δίνω περισσότερη σημασία. Και το μυαλό να γυρίζει σε σένα. Και μένα, τη χαζή, που πάλι θα την πάθω. Τι τρέλα. Τι τρέλα να πιστεύεις σε 2 άμυαλες και αβάσιμες κυράτσες, απ' αυτές που κουτσομπολεύουν και διαστρεβλώνουν τα πάντα, έτσι απλά για να έχουν με κάτι να περνούν το χρόνο τους. Μωρέ να πάτε από κει που ρθατε. Εγώ με μένα τα βρήκα. Χρόνο για καφέ μαζί σας δεν έχω. Έτσι σκέφτομαι να πω.. Αλλά δεν το λέω. Κάτι βροχάλες πέσανε μπας και ξε-γκριζέψει ο ουρανός. Και μετά από αυτό, πήρανε τα πουρτού τους και κλείσαν και την πόρτα. Και έτσι εγώ φοβισμένη μην ξαναμπούν, κλειδώνω κι αμπαρώνω την πόρτα και δεν αφήνω κανένα άλλο να μπει. Ούτε στο μυαλό, ούτε στην καρδιά μου. Ωραία δεν είναι; Καφές στο ξύλινο τραπεζι, μόνη στις λαδί πολυθρόνες. Μόνη. Μόνη.
Μόνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου