Είναι κάποια ταξίδια..

Ρωτάνε για σένα εδώ. Ποιος είσαι και πως τα πράγματα πάνε.

Εγώ απλά χαμογελάω και αφήνω στα πρόσωπα τους αναπάντητα ερωτήματα.
Είμαι πάντα με την ανησυχία πως τα λόγια μου δε θα καταφέρουν να αιχμαλωτήσουν το μεγαλείο της ελευθερίας σου.
Μα με ρωτάνε ξανά και ξανά.
Εγώ τους βλέπω με μάτια χαμογελαστά μα καρδιά σφιγμένη.
Με ναυτικό έτυχε να πιάσω έρωτα, ανταποκρίνομαι.
Πως γίνεται να πιάσει κανείς έρωτα με ναυτικό; ρωτάνε, ξέροντας πως απάντηση δεν έχω να τους δώσω. Οι ναυτικοί κανένα δεν αγαπούν, παρά μόνο τη θάλασσα. Την περιπέτεια. Την ελευθερία.
Κουνάνε το κεφάλι και μιλάνε και αυτοί για τα άπιαστα όνειρα που έκαναν παιδιά. Για τα καράβια που δεν έδεσαν και τους κόμπους που λύθηκαν νωρίτερα απ' ότι περίμεναν.
Και τελικά κατάλαβα πως καλύτερο τρόπο δε θα βρω για να περιγράψω την ελευθερία σου.

Και μη με ρωτήσετε ξανά για αυτόν.
Εγώ βρήκα να κάνω παρέα με πουλιά.
Και ας είναι ταξιδιάρικα.
Και ας μην έμαθα ποτέ να κάνω κόμπους.
Και ας μην δέσει κανένα καράβι στο λιμάνι.
Γουστάρω ελευθερία.
Γουστάρω ναυτικό.