Άλλη μια ρυτίδα στο μέτωπο

Ξάπλωνε στο κρεβάτι και με κοιτούσε με το δικό του διαπεραστικό τρόπο.

Σήκωσα το βλέμμα. Τον κοίταξα σ' αυτά τα μαύρα πράσινα του μάτια και με τρεμάμμενη φωνή ψιθύρισα "Φεύγω". 

"Ότι σε κάνει ευτυχισμένη", απάντησε αμέσως, λες και περίμενε από καιρό αυτή μου τη δήλωση. 

"Ότι δε με κάνει να κλαίω", του είπα και χαμογέλασα. Σηκώθηκα να φύγω. 

"Να ξέρεις, εμείς δεν τελειώσαμε.", μουρμούρισε λίγο πριν τον τυλίξει η μαύρη μπλέ του θάλασσα και χαθεί πάλι μέσα στους τοξικούς αφρούς του. 

Και εγώ, για ακόμη μια φορά, προσπαθώντας να διώξω τα κύμματα του μακριά από τις ακτές μου, πότισα λίγο ακόμη τα γαιδουράγκαθα που μοιάζουν πια με συρματόμπλεγμα. 

"Ξέρεις, δε ζούμε σε ταινία. Δε θα σε σκεφτώ στη μια σκηνή, και δε θα εμφανιστώ μπροστά σου με ένα κλικ στην επόμενη σκηνή, για να πάμε βαρκάδα στη λίμνη με τους κύκνους. Ούτε θα βρεθούμε μετά από χρόνια σε ένα απόμακρο μπαρ και θα θυμηθείς ότι μαζί μου έζησες έναν έρωτα. Εδώ, πραγματικότητα. Οι σπόροι που φύτεψες για να μεγαλώσουν χρειάζονται πότισμα. Αν δε μάθεις να ποτίζεις τους σπόρους σου, θα ξεραθούν και πια τίποτα δε θα θυμίζει εσένα."

Η αλήθεια είναι δεν έχω άλλο πια χρόνο για ακόμη ένα καλοκαίρι μακριά σου. Ούτε να περιμένω ακόμη ένα χειμώνα για να σε ανταμώσω. Η άνοιξη είναι μακριά και το φθινόπωρο με βρήκε να φωτογραφίζω τα πολύχρωμα φύλλα που πέφτουν.

Βάρεσα την πόρτα πίσω μου. Δεν έκλεισε καλά.
Έμεινε μισάνοιχτη, να βλέπω τι κάνει και πως νιώθει. Τι σκέφτεται και πως περνά.
Να μοιράζει παγίδες που μοιάζουν με ελπίδες.
Ποτέ δεν έμαθα να κλείνω τις πόρτες μου σωστά.
Παρ' όλα αυτά, κανένας δεν περνά.
Κάτι θα ραγίσει.
Κι άλλη μια στο μέτωπο ρυτίδα θα αφήσει.