Untitle

Μ' αγαπάς;
Σ' αγαπώ!
Και θα μ' αγαπάς για πάντα;
Για πάντα!
Αυτά ρωτούσε το φεγγάρι το μικρό αστέρι λίγο πριν μαύρα σύννεφα το καλύψουν.
Κάθε βράδυ το αστέρι με το φεγγάρι συναντιούνταν και αγνάντευαν τη θάλασσα και εκείνο το μικρό κορίτσι που κάθε βράδυ καθόταν σε εκείνο τον άγριο βράχο και κοιτούσε με μάτια δακρυσμένα το κενό..
Ρωτάει το φεγγάρι το αστέρι:
Γιατί πρέπει οι άνθρωποι να τυραννιούνται τόσο και να νιώθουν τόσο μοναξιά;
Τι να σου πω; Δεν ξέρω. Μπορεί να τους αρέσει, μα μπορεί και να φοβούνται..
Να φοβούνται; Τι να φοβούνται;
Μπορεί να φοβούνται μην χάσουν αυτόν που αγαπάνε και να τύχει να τον τον χάσουν, φοβούνται να ξαναγαπήσουν για να μην πληγωθούν ξανά.
Ναι, αλλά γιατί να χάσουν αυτόν που αγαπούν;
Αχ φεγγάρι μου, για να στο εξηγήσω θα πάρει χρόνο και η ήρθε η ώρα του αδερφού σου να βγει, δες, ξεπροβάλει. Αύριο βράδυ θα σου πω.
Έχει βραδυάσει, το φεγγάρι ξυπνάει και βγαίνει στον ουρανό, μα που είναι το αστέρι; Ψάχνει μα δεν το βρίσκει και τότε πέφτει πάνω του ένα πουλάκι και το ρωτάει:
Που είναι το αστέρι, ξέρεις;
Χάθηκε, του απαντάει
Μα που χάθηκε;
Τα αστέρια καλό μου φεγγάρι, δεν κρατάνε για πάντα, κάποτε σβήνουν και χάνονται, λέει το πουλί και εξαφανίζεται.
Το φεγγάρι απορεί πως χάθηκε. Είχε πει πως θα τ' αγαπάει για πάντα. Μα ξαφνικά θυμήθηκε τα λόγια του αστεριού και ένα μεγάλο ασημί δάκρυ κύλησε από τα μάτια του.
Να τι φοβούνται τελικά οι άνθρωποι....

[Για τα όσα δεν κρατάνε για πάντα, για όσους ήρθανε και φύγανε, για όσους ήρθανε και μείνανε.]