Και ο έρωτας;

Αρχίζεις να μεγαλώνεις, βλέπεις το αγόρι εκείνο. Σ' αρέσει, αλλά μέχρι εκεί. Δεν ξέρεις πως πάνε αυτά. Η καρδιά σου φτερουγίζει, το στομάχι πεταλίζει και μπλα μπλα. Λέγεται αύξηση της αδρεναλίνης. Εσύ αυτό δεν το ξέρεις, γιατί ο κόσμος σου δεν έχει γίνει κυνικός ακόμη.
Το ίδιο συμβαίνει και με το 2ο αγόρι. Λίγο εκεί αρχίζεις και μιλάς. Ας το ονομάσουμε σχέση αυτό που μιλάμε μια στο τόσο και δεν έχουμε φιληθεί ποτέ. Απλά και μόνο επειδή η ανδρεναλίνη φτάνει στα ύψη.
Και τότε το 3ο. Α εντάξει, έχεις μεγαλώσει. Εκεί τρως και την πρώτη σου χυλόπιτα. "Δε φταις εσύ, φταίω εγώ και τα μάτια μου τα δυο που δεν μπορώ να τα κουνήσω από τη φίλη σου". Άιντε και γαμήσου. Εδώ είναι που κάπου αρχίζεις να κάνεις παρέα με πουλιά. Δυστυχώς μόνο για φίλους.
Φτάνεις στο 4ο. Εκεί λες αυτός είναι ο έρωτας. Μμμ - μούμιες! Μια το κέρατο, μια το φτύσιμο. Είναι που είναι και μικρός, θα μάθει. Άιντε προχωράμε.
Και εδώ όλα σταματάνε. Και πάλι από την αρχή. Κάτι πιο σοβαρό. Έχεις μεγαλώσει πια. Το κούφιο σου κεφάλι είναι ακόμη με παρωπίδες και δυσκολεύεσαι να αποφασίσεις. Μια το γύφτικο να προσπαθεί να βγει προς τα έξω και δεν το αφήνεις. Και μια το σπίτι, άντρας, παιδιά. Άντε και το πτυχίο για να μη λες ότι δεν είσαι ανεξάρτητη. Τα κάνεις μαντάρα και αποφασίζεις ότι δεν προχωράει άλλο και ότι ποτέ δε σου άρεσε σαν άντρας. Ω ρε Δία!
Προχωράμε. Προσπαθείς να βρεις τα αποδημητικά πουλιά και στους εραστές σου. Πουλιά δεν είναι όμως; Τι περίμενες; Να μείνουν σε μια φωλιά;
Πουλί νούμερο 18: Διαφορετικός κόσμος, αρχίζεις να μαθαίνεις όντως. Αυτό σ' αρέσει, αυτό δε σ' αρέσει. Ταυτόχρονα, χρόνια γεμάτα τοξικότητα. Χόρτασες.
Προχωράς στο πουλί 16. [Σαν το star wars - μπρος πίσω. Το 4ο πρώτο και το 1ο τέταρτο. Άλλα ντ' άλλων, της παρασκευής το γάλα.] Τα κάνεις και πάλι μαντάρα, αλλά αυτή τη φορά το παλεύεις. Αφήνεις, αφήνεσαι, δοκιμάζεις, μαθαίνεις. Κάπου χάνεις τον εαυτό σου και πιο πολύ την αξιοπρέπεια σου, σαν αγκιστρώνεσαι στα πρέπει και στα θέλω του άλλου. Πάντα με βάρκα την ελπίδα. Και τότε μαθαίνεις πως ακόμη και αυτοί που σ' αγαπάνε περισσότερο, θα σου κρύψουν την αλήθεια. Και η γη χάνεται κάτω από τα πόδια σου.
Και μετά από 10 χρόνια, μια σειρά από ανυψώσεις ανδρεναλίνης, μένεις μόνη.
Και χωρίς να το ξέρεις εκεί είναι η στιγμή σου. Δική σου μόνο.
Παλεύεις για σένα. Γιατί όταν δεν ανήκεις πουθενά, τότε είσαι ο εαυτός σου. Ή μαθαίνεις. Ή θυμάσαι. Ή τον ψάχνεις. - Όπως βολεύει τον καθένα.- Ξέρεις όμως πλέον ποιος είσαι. Και είναι εντάξει τώρα να χαθείς σε κάποιον άλλο. Γιατί η άγκυρα του εαυτού σου είσαι εσύ. Μόνο.
Και μετά από αυτό θα ρθούν πολλά υψώματα ανδρεναλίνης. Αλλά πια μπορείς να επιλέξεις καλύτερα: Ξέρεις πως πάει, δεν εθελοτυφλείς λόγω φτερουγισμάτων και πεταλουδισμάτων, η τοξικότητα δε σου πάει και η ελπίδα δε θα δουλέψει τόσο εύκολα αν δεν το θέλουν και οι δυο. Και επιλέγεις. Επιλέγεις για σένα, είτε για μακροπρόθεσμα, είτε για κάτι επιφανειακό. Πατάς σταθερά στη γη. Αλλά όχι. Ο κόσμος σου δεν έγινε κυνικός. Απλά ρεαλιστικός.
Όταν υπάρχει κάτι που θες, είσαι αυθεντικός. Γιατί οι σχέσεις θα έπρεπε να φτιάχνονται στην ειλικρίνεια. Για να μη μετανιώνεις μετά ότι εθελοτυφλούσες. Προσπαθείς. Είσαι θυμωμένος; Θα σου περάσει. Κάτσε βρες τη λύση, μέσα από την επικοινωνία. Για αυτό είναι οι άνθρωποι. Για να μιλάνε. Άμα δεν έκανες και αυτό, τι θα ήσουν άλλωστε; Και τα συναισθήματα υπάρχουν για να μας δείχνουν πως νιώθουμε, όχι για να μας ελέγχουν τη ζωή. Οι σχέσεις, ότι και να είναι αυτές, θέλουν δουλειά. Ακόμη και αυτές με πουλιά. Γιατί και με τα πουλιά θες υπομονή. Έρχονται και φεύγουν. Και αν εσύ θες να δουλέψει, θα πρέπει να περιμένεις. Αν δε θες να το κάνεις αυτό, τότε δε θα έπρεπε να μπλέκεις με πουλιά. Αυτά ήταν αυθεντικά μαζί σου από την αρχή. Εσύ;