"Μακάρι να μην τον γνώριζες ποτέ."
Έμεινα να την κοιτάω. Είχα χαζέψει. Προσπαθούσα να καταλάβω τι εννοεί.
Όταν μας συμβαίνει κάτι δυσάρεστο, ένα τραυματικό γεγονός, μια απώλεια, ένας μικρός ή μεγάλος θάνατος, έχουμε μια τάση είτε να μένουμε στο παρελθόν είτε να θέλουμε να μην υπήρχε καθόλου! Ή του ύψους ή του βάθους μερικές φορές αυτές οι ανθρώπινες φοβίες.
Μέσα στα χρόνια εξέλιξης μας μάθαμε πως για όλα υπάρχει λύση, μηχανές ατελειώτης επίλυσης προβλημάτων. Σα βρεθούν τα δυσάρεστα συναισθήματα να φλερτάρουν με το είναι μας, αμέσως οι μηχανές μπαίνουν σε ωράριο εργασίας 24 ώρες το 24ωρο. Υπερωρίες και βάλε υπερωρίες. Και να προσπαθούμε να διώξουμε αυτά τα συναισθήματα, σκαρώνοντας συνεχώς πράγματα που μας προκαλούν γέλιο, ή μας κάνουν να ξεχνάμε.
Αχ ναι.. Να ξεχάσουμε αυτό το δυσάρεστο γεγονός.
"Δεν κάνω τίποτα από όσα έκανα, διότι θέλω να ξεχάσω τις στιγμές που περάσαμε μαζί."
Και θέλουμε να ξεχάσουμε, γιατί ο πόνος είναι υπερβολικός. Και όταν ο πόνος είναι υπερβολικός, εμείς πρέπει να τον σταματήσουμε, διότι θεωρούμε πως δεν μπορούμε να τον ανεχτούμε. Και τότε αρχίζουμε τα "μακάρι να μην τον είχες γνωρίσει ποτέ", "δεν άξιζε", "μακάρι να μην έβγαινα έξω εκείνο το βράδυ", "αν έκανα διαφορετικά θα ήταν ακόμη εδώ" και πάει λέγοντας. Πάλη να αφήσω ή να μην αφήσω το παρελθόν. Τρέλα. Μόνο και που το σκέφτομαι, λέω τρέλα.
Θα την κάνω όμως την ερώτηση μου.. Ποιος θα ήσουν, αν δεν είχες γνωρίσει τον Χ, Ψ; Ποιος θα ήσουν, αν δεν είχες μια απώλεια στη ζωή σου;
Το παρελθόν είναι δικό σου. Είναι μέρος της ζωής σου και του ποιος είσαι. Όσο περισσότερο προσπαθείς να το αρνηθείς, τόσο περισσότερο πέφτει να σε πλακώσει. Γιατί αυτό συμβαίνει όταν αποφεύγεις κάτι. Ο φόβος μεγαλώνει, διότι δεν τον αντιμετωπίζεις. Δε θα φύγει ποτέ, διότι ποτέ δεν τον αντιμετώπισες. Και το να τον αντιμετωπίσεις, δεν εννοώ κατ' ανάγκη να βγεις με την πανοπλία και να αρχίσεις να μαχαιρώνεις δεξιά και αριστέρα. Εννοώ να έρθεις σε αρμονία μαζί του. Να μιλήσεις με το παρελθόν σου, να το δεις όπως είναι και όχι με τα μάτια των φίλων σου ή των συναισθημάτων σου. Προσπάθησε να το κάνεις δικό σου. Έτσι αποδέχεσαι τον εαυτό σου, το παρελθόν σου, το παρόν σου και το μέλλον σου. Όποιο και αν είναι αυτό.
Όχι ρε. Δε μετανιώνω που σε γνώρισα. Ούτε τα ψέματα σου, ούτε την τοξικότητα σου, ούτε την απιστία σου. Ούτε την ανωριμότητα σου, ούτε τα φτερουγίσματα σου. Αυτός που ήσουν και αυτά που έκανες, με έκαναν αυτή που είμαι τώρα. Από τη μουσική που ακούω μέχρι τον τρόπο που βλέπω τη ζωή. Και είμαι καλά με αυτό που είμαι τώρα. Και είμαι περήφανη που με κάποια δυσάρεστα γεγονότα στη ζωή μου, έφτασα και έμαθα τόσα. Αγαπώ τα σημάδια μου και μ' αγαπούν και αυτά. Τα έχω εκεί για να μου θυμίζουν τις εμπειρίες μου, μου μαθαίνουν πως να συνεχίσω. Είμαι οι εμπειρίες μου, τα ταξίδια μου, τα ξύδια μου και τα λάθη μου.
Και θα σου κάνω άλλη μια ερώτηση. Τη ζωή πως τη σκέφτεσαι; Μόνο ροζ αλογάκια και συννεφάκια μπλέ; Φυσικά θα ρθούν και τα πάνω και τα κάτω και θα πέσουμε στη λάσπη και θα σηκωθούμε πάλι. Γιατί αυτή είναι η ζωή. Και αυτή ξέρει και εγώ την εμπιστεύομαι.
Έμεινα να την κοιτάω. Είχα χαζέψει. Προσπαθούσα να καταλάβω τι εννοεί.
Όταν μας συμβαίνει κάτι δυσάρεστο, ένα τραυματικό γεγονός, μια απώλεια, ένας μικρός ή μεγάλος θάνατος, έχουμε μια τάση είτε να μένουμε στο παρελθόν είτε να θέλουμε να μην υπήρχε καθόλου! Ή του ύψους ή του βάθους μερικές φορές αυτές οι ανθρώπινες φοβίες.
Μέσα στα χρόνια εξέλιξης μας μάθαμε πως για όλα υπάρχει λύση, μηχανές ατελειώτης επίλυσης προβλημάτων. Σα βρεθούν τα δυσάρεστα συναισθήματα να φλερτάρουν με το είναι μας, αμέσως οι μηχανές μπαίνουν σε ωράριο εργασίας 24 ώρες το 24ωρο. Υπερωρίες και βάλε υπερωρίες. Και να προσπαθούμε να διώξουμε αυτά τα συναισθήματα, σκαρώνοντας συνεχώς πράγματα που μας προκαλούν γέλιο, ή μας κάνουν να ξεχνάμε.
Αχ ναι.. Να ξεχάσουμε αυτό το δυσάρεστο γεγονός.
"Δεν κάνω τίποτα από όσα έκανα, διότι θέλω να ξεχάσω τις στιγμές που περάσαμε μαζί."
Και θέλουμε να ξεχάσουμε, γιατί ο πόνος είναι υπερβολικός. Και όταν ο πόνος είναι υπερβολικός, εμείς πρέπει να τον σταματήσουμε, διότι θεωρούμε πως δεν μπορούμε να τον ανεχτούμε. Και τότε αρχίζουμε τα "μακάρι να μην τον είχες γνωρίσει ποτέ", "δεν άξιζε", "μακάρι να μην έβγαινα έξω εκείνο το βράδυ", "αν έκανα διαφορετικά θα ήταν ακόμη εδώ" και πάει λέγοντας. Πάλη να αφήσω ή να μην αφήσω το παρελθόν. Τρέλα. Μόνο και που το σκέφτομαι, λέω τρέλα.
Θα την κάνω όμως την ερώτηση μου.. Ποιος θα ήσουν, αν δεν είχες γνωρίσει τον Χ, Ψ; Ποιος θα ήσουν, αν δεν είχες μια απώλεια στη ζωή σου;
Το παρελθόν είναι δικό σου. Είναι μέρος της ζωής σου και του ποιος είσαι. Όσο περισσότερο προσπαθείς να το αρνηθείς, τόσο περισσότερο πέφτει να σε πλακώσει. Γιατί αυτό συμβαίνει όταν αποφεύγεις κάτι. Ο φόβος μεγαλώνει, διότι δεν τον αντιμετωπίζεις. Δε θα φύγει ποτέ, διότι ποτέ δεν τον αντιμετώπισες. Και το να τον αντιμετωπίσεις, δεν εννοώ κατ' ανάγκη να βγεις με την πανοπλία και να αρχίσεις να μαχαιρώνεις δεξιά και αριστέρα. Εννοώ να έρθεις σε αρμονία μαζί του. Να μιλήσεις με το παρελθόν σου, να το δεις όπως είναι και όχι με τα μάτια των φίλων σου ή των συναισθημάτων σου. Προσπάθησε να το κάνεις δικό σου. Έτσι αποδέχεσαι τον εαυτό σου, το παρελθόν σου, το παρόν σου και το μέλλον σου. Όποιο και αν είναι αυτό.
Όχι ρε. Δε μετανιώνω που σε γνώρισα. Ούτε τα ψέματα σου, ούτε την τοξικότητα σου, ούτε την απιστία σου. Ούτε την ανωριμότητα σου, ούτε τα φτερουγίσματα σου. Αυτός που ήσουν και αυτά που έκανες, με έκαναν αυτή που είμαι τώρα. Από τη μουσική που ακούω μέχρι τον τρόπο που βλέπω τη ζωή. Και είμαι καλά με αυτό που είμαι τώρα. Και είμαι περήφανη που με κάποια δυσάρεστα γεγονότα στη ζωή μου, έφτασα και έμαθα τόσα. Αγαπώ τα σημάδια μου και μ' αγαπούν και αυτά. Τα έχω εκεί για να μου θυμίζουν τις εμπειρίες μου, μου μαθαίνουν πως να συνεχίσω. Είμαι οι εμπειρίες μου, τα ταξίδια μου, τα ξύδια μου και τα λάθη μου.
Και θα σου κάνω άλλη μια ερώτηση. Τη ζωή πως τη σκέφτεσαι; Μόνο ροζ αλογάκια και συννεφάκια μπλέ; Φυσικά θα ρθούν και τα πάνω και τα κάτω και θα πέσουμε στη λάσπη και θα σηκωθούμε πάλι. Γιατί αυτή είναι η ζωή. Και αυτή ξέρει και εγώ την εμπιστεύομαι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου