Ήρθε, όταν έπρεπε να ρθει

Είχαν ξαναγνωριστεί. Η γνωριμία τους δεν ήταν και η καλύτερη. Για κανένα από τους δυο. Καμία ματιά, κανένα διαπεραστικό βλέμμα, καμία κομμένη ανάσα. Καμία τύχη και καμία σύμπτωση. Ξεκίνησε με ένα "καλησπέρα". Συνεχίστηκε με ένα "καλύτερα βάλε το μπουφάν έτσι, για να μη σε κλέψουν". Έκλεισε με ένα "εις υγείαν". Αμυδρή ανάμνηση και καμία εντύπωση. Ώρα μηδέν. Η μοίρα τα φερε με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην ξαναδούν ο ένας τον άλλο. Μια παρεξήγηση και ένα λάθος τηλεφώνημα δεν έφεραν κανένα ταξίδι 8ωρο, ούτε μουσικές επιλογές, καμία εμπειρία ζωής.

Ήταν τότε που ο καθένας πολεμούσε τα δικά του τέρατα και δεν μπορούσαν να βρούν το κομμάτι μαγείας που έψαχναν. Φαντάσματα του παρελθόντος και του μέλλοντος. Τυφλοί και οι δυο θα έλεγα.
Ήταν τότε που ο καθένας έφτιαχνε τον εαυτό που είναι τώρα.

Αυτή με τραίνο, πήγε να ανταμώσει το παρελθόν της.
Αυτός με πουλιά ταξίδεψε να βρει το μέλλον του.
Κανένας απ' τους δυο δεν έμεινε στο παρόν.

Είναι φορές που αναρωτιέσαι τι θα γινόταν ΑΝ..
Αν τον ξανάβλεπε, αν η μοίρα δεν τα έφερνε με αυτό τον τρόπο, αν γινόταν το 8ωρο ταξίδι, αν υπήρχαν οι μουσικές επιλογές, αν ζούσαν μαζί μια εμπειρία ζωής. Τι διαφορετικό θα γινόταν; Πως θα ήταν τα πράγματα;

Μα δε μετανιώνουν για το χρόνο που πέρασε. Ήταν μια μπλε κορδέλα, ένα μαγιάτικο απόγευμα, μετά από κοφτές - μικρές συζητήσεις και μια σύντομη χρονορωγμή, που έκανε και τους δυο να θυμηθούν συναισθήματα που είχαν ξεχάσει. Οποιαδήποτε άλλη στιγμή και να ερχόταν πιο πριν, δε θα την έβλεπε ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Το διαπεραστικό του βλέμμα δε θα της έπαιρνε την ανάσα. Το παιχνίδι μυαλού δε θα ήταν καν γνώριμο.
Ήρθε, όταν έπρεπε να 'ρθει. Ούτε πιο πριν, ούτε πιο μετά.