Πάντα είχα ένα θέμα με τις φιλίες μου: Οι περισσότερες χάθηκαν στα χρόνια του περασμένου αιώνα και άλλες απλά σταμάτησαν να υπάρχουν με το ξεκίνημα του νέου.
Κάπου εκεί αποφάσισα να κάνω παρέα μόνο με πουλιά, διαβατάρικα πουλιά. Κάτι με τραβούσε να επιλέγω τα ξεθώριαστα φτερά, τα παραγκωνισμένα από τους άλλους χρώματα. Το καθένα με την ομορφιά του. Μέχρι τώρα όλα τους ταξιδεύουν, φεύγουν μακριά και έρχονται όποτε θελήσουν αυτά. Το ένα διαφορετικό από το άλλο. Σε χρώματα, σε μέγεθος φτερών, σε εμπειρίες πετάγματος, ρίσκου και φόβου. Γνωρίζονται σε σπάνιες περιπτώσεις μεταξύ τους. Σκόπιμα τα κρατάω δικά μου και μόνο. Σκόπιμα δε θέλω να μπλεχτεί η διαφορετικότητα τους. Είναι δική τους. Και εγώ μαζί τους γνωρίζω κάθε φορά τη διαφορετικότητα που με διακατέχει. Πόσα επίπεδα διαφορετικότητας μπορείς να έχεις, ποτέ δε θα το βρεις, στο ορκίζομαι.
Με ένα συγκεκριμένο πουλί δυσκολευτήκαμε πολύ. Όταν ερχόταν η "γυριστρούλα", εγώ έφευγα, όταν ερχόμουν, αυτή την κοπανούσε. Πληγωθήκαμε πολύ, αλλά τώρα το προσπαθούμε πάλι. Υπομονετικό πουλί. Φιλήσυχα δαιμονισμένο. Οι κουβέντες μας ανεβοκατεβαίνουν σε ρυθμούς ανάλυσης εσωψύχων που δε μοιράζεσαι εύκολα με κάποιον. Φόβους, ανασφάλειες, λίστες, σκέψεις που δε μοιράστηκες με τον ίδιο σου τον εαυτό. Και οι δυο μας αλλάζουμε μέσα από αυτές τις συζητήσεις. Προσπαθούμε να νικήσουμε τους δικούς μας δαίμονες κάθε φορά και μετά πετάμε μακριά μέχρι την επόμενη φορά. Άλλοτε ηττημένοι, άλλοτε νικητές.
"Ένιωσες ποτέ ότι εσύ προχωράς και οι άλλοι μένουν στάσιμοι;" αναρωτήθηκε. Και εκείνη την ώρα ήταν σα να μου πυροβολούσε την καρδιά με 1000 σφαίρες ενσυναίσθησης. Οι φίλοι μου τα πουλιά όσο ταξιδιάρικα και αν είναι, κάποια νιώθω να μένουν κολλημένα, εξαρτημένα, ώρες ώρες αναρωτιέμαι για τις επιλογές τους, αν τις έκαναν με βάση το τι θέλουν ή τι νομίζουν πως θέλουν. Συμπεριφορές αλλοπρόσαλλες για μένα, που μόνο ταξιδιάρικες δε μοιάζουν πλέον. Και εγώ νιώθω να μη συμβαδίζω πια. Είμαι άλλη τώρα, κάποια επίπεδα διαφορετικότητας δε μου ταιριάζουν. Σε κάποιους δεν μπορείς να μιλήσεις πλέον, γιατί νομίζουν πως έχεις μείνει ο ίδιος. Μα δεν είμαι. Εσύ ίσως να είσαι.
Με αυτά τα πουλιά έζησα χρόνια όμορφα, ήταν δίπλα μου σε στιγμές δύσκολες, ευχάριστες, εμπειρίες. Τώρα τι; Φίλοι μου πουλιά κάποιοι πλέον δεν είναι. Δεν τους νιώθω έτσι τουλάχιστον. Και νιώθω να τους προδίδω ένα προς ένα. Τα πουλιά όμως δεν κάνουν παρέα μόνο με πουλιά. Η διαφορετικότητα που με προσέλκυσε σε αυτά, αυτή θέλω να με κρατήσει. Μπορεί να μην είμαστε το ίδιο πια, είμαι όμως ένα από αυτά. Γουστάρω να φεύγω και να έρχομαι, γουστάρω να ταξιδεύω.
Κάπου εκεί αποφάσισα να κάνω παρέα μόνο με πουλιά, διαβατάρικα πουλιά. Κάτι με τραβούσε να επιλέγω τα ξεθώριαστα φτερά, τα παραγκωνισμένα από τους άλλους χρώματα. Το καθένα με την ομορφιά του. Μέχρι τώρα όλα τους ταξιδεύουν, φεύγουν μακριά και έρχονται όποτε θελήσουν αυτά. Το ένα διαφορετικό από το άλλο. Σε χρώματα, σε μέγεθος φτερών, σε εμπειρίες πετάγματος, ρίσκου και φόβου. Γνωρίζονται σε σπάνιες περιπτώσεις μεταξύ τους. Σκόπιμα τα κρατάω δικά μου και μόνο. Σκόπιμα δε θέλω να μπλεχτεί η διαφορετικότητα τους. Είναι δική τους. Και εγώ μαζί τους γνωρίζω κάθε φορά τη διαφορετικότητα που με διακατέχει. Πόσα επίπεδα διαφορετικότητας μπορείς να έχεις, ποτέ δε θα το βρεις, στο ορκίζομαι.
Με ένα συγκεκριμένο πουλί δυσκολευτήκαμε πολύ. Όταν ερχόταν η "γυριστρούλα", εγώ έφευγα, όταν ερχόμουν, αυτή την κοπανούσε. Πληγωθήκαμε πολύ, αλλά τώρα το προσπαθούμε πάλι. Υπομονετικό πουλί. Φιλήσυχα δαιμονισμένο. Οι κουβέντες μας ανεβοκατεβαίνουν σε ρυθμούς ανάλυσης εσωψύχων που δε μοιράζεσαι εύκολα με κάποιον. Φόβους, ανασφάλειες, λίστες, σκέψεις που δε μοιράστηκες με τον ίδιο σου τον εαυτό. Και οι δυο μας αλλάζουμε μέσα από αυτές τις συζητήσεις. Προσπαθούμε να νικήσουμε τους δικούς μας δαίμονες κάθε φορά και μετά πετάμε μακριά μέχρι την επόμενη φορά. Άλλοτε ηττημένοι, άλλοτε νικητές.
"Ένιωσες ποτέ ότι εσύ προχωράς και οι άλλοι μένουν στάσιμοι;" αναρωτήθηκε. Και εκείνη την ώρα ήταν σα να μου πυροβολούσε την καρδιά με 1000 σφαίρες ενσυναίσθησης. Οι φίλοι μου τα πουλιά όσο ταξιδιάρικα και αν είναι, κάποια νιώθω να μένουν κολλημένα, εξαρτημένα, ώρες ώρες αναρωτιέμαι για τις επιλογές τους, αν τις έκαναν με βάση το τι θέλουν ή τι νομίζουν πως θέλουν. Συμπεριφορές αλλοπρόσαλλες για μένα, που μόνο ταξιδιάρικες δε μοιάζουν πλέον. Και εγώ νιώθω να μη συμβαδίζω πια. Είμαι άλλη τώρα, κάποια επίπεδα διαφορετικότητας δε μου ταιριάζουν. Σε κάποιους δεν μπορείς να μιλήσεις πλέον, γιατί νομίζουν πως έχεις μείνει ο ίδιος. Μα δεν είμαι. Εσύ ίσως να είσαι.
Με αυτά τα πουλιά έζησα χρόνια όμορφα, ήταν δίπλα μου σε στιγμές δύσκολες, ευχάριστες, εμπειρίες. Τώρα τι; Φίλοι μου πουλιά κάποιοι πλέον δεν είναι. Δεν τους νιώθω έτσι τουλάχιστον. Και νιώθω να τους προδίδω ένα προς ένα. Τα πουλιά όμως δεν κάνουν παρέα μόνο με πουλιά. Η διαφορετικότητα που με προσέλκυσε σε αυτά, αυτή θέλω να με κρατήσει. Μπορεί να μην είμαστε το ίδιο πια, είμαι όμως ένα από αυτά. Γουστάρω να φεύγω και να έρχομαι, γουστάρω να ταξιδεύω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου